Dit zijn zware tijden voor centristische regeringen in West-Europa. Ze lijden onder een ineenstorting van steun en verlies van controle in Duitsland, Frankrijk en elders, terwijl de volkeren van Europa “Genoeg” zeggen tegen het liberale establishment, schrijft Nick Hume.
Toch lijkt het erop dat één centrumlinks regime de trend doorbreekt en zijn macht consolideert: de centrale ‘regering’ van de Europese Unie, onder leiding van de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen.
Terwijl president von der Leyen deze week de commissarissen voor haar tweede ambtstermijn nomineerde, werd haar aantreden in een ontzagwekkende kop zelfs geprezen als “Van koningin tot keizerin.” Het lijkt erop dat we allemaal op de knieën moeten gaan voor Hare Keizerlijke Majesteit.
Maar net als alle keizerinnen, en in tegenstelling tot haar getroebleerde bondgenoten in Berlijn of Parijs, wordt president Ursula niet gekozen door het volk, degenen die de demos in de democratie brengen. Veilig in hun rookvrije commissiekamers, neemt de Brusselse elite zelfgenoegzaam aan dat dit gebrek aan democratische verantwoording haar regime beschermt tegen de druk van de vulgaire paupers buiten de kasteelmuren.
Ze zullen er echter snel genoeg achter komen dat ze niet immuun zijn voor de populistische opstand van Europese boeren, arbeiders, jongeren en vele anderen tegen hun vreselijke migratiebeleid en krankzinnige streven naar Net Zero-doelstellingen.
Veel kiezers hebben zich misschien niet eens gerealiseerd dat de commissie nu de centrale regering van de EU is, die de Europese politiek leidt. Misschien dachten ze dat het gewoon een technisch, administratief orgaan was, een gebouw vol ambtenaren die waren aangesteld om de wensen van de lidstaten en het parlement van de EU uit te voeren.
Als dat zo is, kunnen ze niet veel aandacht hebben besteed aan de groeiende politieke rol van de Commissie in het hart van de EU, vooral niet onder president Ursula in de afgelopen vijf jaar, met de lafhartige steun van een groot deel van de ‘onafhankelijke’ media.
Tegenwoordig hoor je de liberale media niet vaak de macht van monarchieën vieren, maar er zat iets griezelig eerbiedigs in de berichten over hoe von der Leyen deze week haar macht had veiliggesteld.
Politico, het huisblad van de Brusselse elite, zette de zalvende toon met die kop: “Van koningin tot keizerin.” Bij het selecteren van haar 27 commissarissen, zo zeiden ze bewonderend, had ze haar bondgenoten en loyale “waakhonden” gepromoot, de paar irritante critici uit haar eerste ambtstermijn opzijgezet en zelfs haar vriend de Franse president op zijn plaats gezet.
Als gevolg daarvan had keizerin Ursula “de twijfelaars over wie er werkelijk de macht had in Brussel het zwijgen opgelegd” en duidelijk gemaakt dat “zij onbeperkte controle zou hebben over de politiek van de Europese Unie.”
“Onbeperkte controle” over de EU-politiek? Is de unie van 27 parlementaire democratieën nu een absolute monarchie? Het EU-establishment beweert misschien democratische waarden te verdedigen tegen ‘extreem rechts’, maar haar systeem is een top-down bespotting van de democratie.
Waar claimt keizerin Ursula legitimiteit voor haar heerschappij? Niet van God, maar volgens een andere Brusselse fanzine, Euractiv, van “de overweldigende politieke overwinning van haar centrumrechtse EVP-partij bij de Europese verkiezingen in juni.” Ondanks dat ze het label ‘centrumrechts’ heeft gekregen, is de Europese Volkspartij (EVP) grotendeels een nep-conservatieve verzameling centristen die zich hebben aangesloten bij links en de Groenen in het Europees Parlement.
Ze moeten zich voorstellen dat we een heel kort geheugen hebben. De EVP kwam bij de verkiezingen van juni als nog steeds de grootste fractie in het Europees Parlement naar voren, met 188 van de 720 Europarlementariërs, een enorme toename van één zetel sinds de verkiezingen van 2019.
Dit werd bereikt door 23,5% van de uitgebrachte stemmen te winnen. Met een totale opkomst van 51% betekent dit dat de EPP de steun van 11,99% van het totale EU-electoraat won.
Toch kon Manfred Weber, leider van de EEP-fractie in het parlement, deze week, toen von der Leyen eindelijk haar voorgestelde opstelling voor de nieuwe Europese Commissie bekendmaakte, botweg opscheppen dat “Wij Europa vormgeven.”
Om haar punt te bewijzen, tweette de EVP trots foto’s van al haar toekomstige commissieleden: de voorzitter voor haar tweede termijn, Ursula, samen met de 14 EVP-leden die zij als haar commissarissen had gekozen, iets meer dan de helft van het totaal van 27.
Op welke planeet kan het krijgen van minder dan een kwart van de stemmen neerkomen op een “overweldigende overwinning”? En alleen in de fantasiewereld van de Brusselse bubbel zou het winnen van de stemmen van slechts 12 van de 100 Europeanen neerkomen op een mandaat om “Europa vorm te geven” en zich te bemoeien met de zaken van soevereine democratieën.
Zoals we in juni al aangaven, had keizerin Ursula-door-de-kijkspiegel het lef om de kiezers op de verkiezingsavond te bedanken, maar deze president van de EU kreeg in werkelijkheid geen enkele stem van de volkeren van Europa wiens levens ze nu probeert vorm te geven. Ze werd herbenoemd voor een tweede termijn via achterkamertjesdeals en machtsbemiddeling.
Haar EPP-fractie is van plan om opnieuw te regeren in coalitie met links en de Groenen, de grootste verliezers in juni. Ondertussen, laat niemand vergeten, worden de soevereinistische en populistische partijen die de grootste winst boekten in die verkiezingen genegeerd.
De nieuwe Patriots for Europe-groepering, nu de op twee na grootste groep Europarlementariërs, is alle posities in het parlement ontzegd waar ze recht op heeft, afgesneden achter het antidemocratische cordon sanitaire dat is opgelegd door de EVP en haar linkse medeplichtigen. De Patriots zijn verbannen uit het hof van keizerin Ursula, samen met, nog belangrijker, de miljoenen gewone patriotten die op hen hebben gestemd.
Deze elitaire fratsen zijn belangrijker dan ooit tevoren. Omdat de Europese Commissie nu meer invloed heeft dan ooit op niet alleen het EU-beleid, maar ook op het dagelijks leven van Europeanen.
De Commissie is natuurlijk altijd veel meer geweest dan een technisch, administratief orgaan. Hoewel niet gekozen, is het de enige EU-instelling met de bevoegdheid om wetgeving te initiëren. In tegenstelling tot soevereine nationale vergaderingen heeft het Europees Parlement geen bevoegdheid om wetten te schrijven en aan te nemen zonder de voorafgaande instemming van de Commissie.
De centralisatie van de EU-macht in de Commissie is de afgelopen twee decennia versneld, zoals duidelijk wordt uit een belangrijk rapport dat deze maand is gepubliceerd door de denktank MCC Brussels. “The Silent Coup: the European Commission’s Power-grab” legt uit hoe “de EC haar reacties op een reeks crises – de eurocrisis, Brexit, de Covid-19-pandemie, de oorlog in Oekraïne – heeft gebruikt om meer autoriteit te verwerven en ‘nood’-beslissingen te nemen, bijvoorbeeld over vaccins of sancties, die leiden tot permanente veranderingen in de uitoefening van de EU-macht.”
“Dit gebruik van de politiek van ‘permacrisis’ om het bereik en de macht van de Commissie uit te breiden, heeft nieuwe hoogten bereikt onder het regime van de huidige voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen.”
We kunnen nog veel meer van hetzelfde verwachten van keizerin Ursula en haar aanhangers tijdens de onvermijdelijke crises van de komende vijf jaar. Maar terwijl ze met deze stille staatsgreep binnen de Brusselse bubbel wegkomen, is wat er buiten gebeurt een andere kwestie.
De volkeren van Europa komen in opstand tegen de maatschappijvernietigende gevolgen van gecentraliseerd EU-beleid, van het Migratiepact tot de Green Deal. De nieuwe Nederlandse regering heeft al duidelijk gemaakt dat ze wil breken met de EU-migratieregels, en Viktor Orbáns Hongarije staat op het punt om te volgen. Zelfs de Duitse regering, een ‘stoplicht’-coalitie van rood en groen in het hart van van der Leyens ‘open grenzen’-EU, is gedwongen om grenscontroles opnieuw in te stellen in een wanhopige poging om de publieke woede over ongecontroleerde migratie en criminaliteit te sussen.
Als reactie hierop zijn de Brusselse elites begonnen met het maken van beleefde geluiden over politieke concessies op het gebied van landbouw en migratie. Maar waarom zou iemand hen moeten geloven? Het hof van keizerin Ursula gaat door alsof er niets is veranderd in zijn laat-ze-de-bugs-eten-wereld, waar het probleem altijd de massa is en de oplossing voor alles Meer Europa.
Het is nu duidelijker dan ooit dat er twee Europa’s zijn. Wat we nodig hebben is niet meer van het officiële Europa dat wordt geregeerd door de Europese Commissie, maar meer nationale soevereiniteit en meer democratie in het echte Europa waar miljoenen mensen leven en werken. Sommigen van ons denken misschien dat de EU van keizerin Ursula niet meer te hervormen is. Maar hoe dan ook, we moeten allemaal vechten voor meer verantwoording, meer democratische controle en geen doofpotaffaires, louche machtsdeals of geheime staatsgrepen meer.
De fanclub van Von der Leyen kan genieten van hun moment, kraaiend over hun “onbeperkte controle over de EU-politiek” en macht om “Europa vorm te geven.” Maar ze moet niet te comfortabel worden op die Berlaymont-troon. De populistische boerenopstand is nog maar net begonnen. En net als de keizer in het verhaal van Hans Christian Andersen, zouden de grote nieuwe kleren van de keizerin het kritische onderzoek van de ontrechte volkeren van Europa niet kunnen doorstaan.
https://dissident.one/keizerin-ursula-moet-oppassen-voor-populistische-boerenopstand
