De bekende kolonel Douglas McGregor noemt het de grote diefstal van de Amerikaanse droom. Ze hebben niet alleen je geld gestolen. Ze hebben je tijd, je erfgoed en je toekomst gestolen.
Volgens de Amerikaanse kolonel McGregor is er in de afgelopen decennia iets fundamenteels van de gewone Amerikaan afgepakt. Niet alleen geld, maar ook tijd, toekomstperspectief en een gevoel van erfgoed. Hij gebruikt het beeld van een zilveren munt om dat te illustreren: iets dat je kunt vasthouden, dat niet kan worden bijgemaakt, gehackt of uitgezet. Een tastbaar stukje geschiedenis, vrij van verplichtingen aan anderen.
In 1971 kon een doorsnee inkomen van 11.000 dollar een huis, een auto en een gezin met één kostwinner onderhouden. Vandaag verdient iemand in dezelfde functie misschien 50.000 dollar, maar het huis kost inmiddels vijftien keer zoveel en de auto twintig keer zoveel. Een gezin onderhouden met één inkomen is volgens McGregor “wiskundig onmogelijk” geworden.
Hij schetst een vergelijking om de omvang van de staatsschuld te laten voelen: zelfs als je sinds de geboorte van Christus elke dag één miljoen dollar zou uitgeven, kom je nog steeds niet aan één biljoen. Toch voegt Washington tegenwoordig elke negentig dagen een biljoen dollar toe aan de schuld. De totale schuld van 38 biljoen dollar staat gelijk aan honderdduizend jaar lang elke dag een miljoen uitgeven.
Op 15 augustus 1971 beëindigde president Nixon “tijdelijk” de goudstandaard. Voor die datum vertegenwoordigde elke dollar een vaste hoeveelheid goud. Het was echt, eindig, en de overheid moest belasting heffen om te kunnen uitgeven. Daarna werd de dollar een belofte — een abstracte claim van een overheid die volgens McGregor decennialang misleidende oorlogen heeft gevoerd. De geldpers werd het nieuwe machtsinstrument.
Volgens McGregor leidde dit tot een reeks eindeloze processen:
Oorlogen die biljoenen kosten
Een uitdijende bureaucratie
Massa-immigratie die lonen drukt
Outsourcing waardoor hele gemeenschappen hun economische basis verloren
Hij beschrijft drie systemen waarin de moderne burger gevangen zou zitten:
De Digitale Plantage (Silicon Valley) Je aandacht, data en emoties worden geoogst als grondstof.
De Schuldenplantage (Wall Street) Studieschulden, woningschulden, generatie-op-generatie-schulden. “Een man met schulden is een man die bang is.”
De Belastingplantage (Washington) Je werkt volgens hem de helft van het jaar voor de overheid, die je arbeid doorstuurt naar buitenlandse belangen, grote bedrijven en een groeiende bureaucratie.
McGregor stelt dat de oplossing niet ligt in een nieuwe leider in het Witte Huis, maar in het bouwen van parallelle structuren — een soort reddingsboot naast het bestaande systeem.
Hij noemt vier praktische stappen:
Koop een zilveren munt. Een vorm van waarde die niet kan worden bijgemaakt of uitgezet.
Plant een tuin. Voedselzekerheid kun je niet printen.
Leer repareren. Zelfredzaamheid is een daad van verzet.
Bouw gemeenschap en ruilsystemen. Eieren voor brandhout, diensten voor diensten — transacties buiten het bereik van toezicht en belasting.
Er zijn niet veel dingen zeker in dit leven, maar wel zeker is dat krachten in de achtergrond alles in het werk stellen om een oorlog te ontketenen. Een Europees leger was altijd ondenkbaar, maar nu Amerika zich terug trekt zien ze hun kans schoon om een Europees leger op te tuigen.
De politieke verhoudingen binnen het Westen zijn aan het verschuiven.
Recente uitspraken en daden van president Trump hebben de fundamenten van de trans-Atlantische orde aan het wankelen gebracht, en Europa reageert.
Achter gesloten deuren wordt in Brussel gesproken over iets wat tot voor kort ondenkbaar leek: een gezamenlijke Europese strijdmacht van 100.000 militairen.
Geen NAVO‑initiatief, geen Amerikaans project, maar een soevereine EU‑macht die volledig onafhankelijk van Washington moet kunnen opereren.
Waarom juist nu?
Volgens Europese leiders heeft Trump één boodschap glashelder gemaakt: de Verenigde Staten zullen Europa niet langer financieel ondersteunen, verdedigen of diplomatiek ontzien zolang het continent zijn grenzen open laat, te weinig investeert in defensie, Amerikaanse belangen ondermijnt en blijft vertrouwen op Amerikaans geld en Amerikaanse soldaten voor zijn veiligheid.
De situatie escaleerde verder toen de VS openlijk interesse toonden in Groenland — een strategisch cruciaal gebied in het Noordpoolgebied.
Voor Brussel voelde dit als een alarmsignaal: Washington is bereid eenzijdig te handelen, zelfs binnen de westerse alliantie. Daarom doet Europa wat elke machtsblok doet wanneer zijn beschermer onvoorspelbaar wordt: het bouwt zijn eigen vuist.
Een Europese krijgsmacht zou betekenen: onafhankelijkheid van Amerikaanse bevelstructuren ruimte om Amerikaanse sancties naast zich neer te leggen vrijheid om deals te sluiten met China en Rusland controle over migratie- en energieroutes en de mogelijkheid om “nee” te zeggen tegen Washington
Dit gaat niet om vredesmissies. Dit gaat om emancipatie.
De wereldorde die na de Tweede Wereldoorlog is ontstaan, begint te scheuren. De Verenigde Staten trekken zich langzaam terug.
Europa zet zijn eerste stappen naar strategische zelfstandigheid.
En als die beweging doorzet, verandert de wereld zoals we die kennen voorgoed.
Jim Ferguson mag dan voorstander zijn van een dergelijke ontwikkeling. In werkelijkheid wordt er weer een stuk nationale soevereiniteit opgegeven.
Nederland is verdwenen en wat er voor in de plaats is gekomen is voor velen niets anders dan de voortzetting van het nazirijk in een iets ander jasje.
En dat betekent dat veel landegenoten straks kinderen mogen leveren die hun leven mogen opofferen voor de Europese Unie.
Een elektrische auto wordt ervan beschuldigd spontaan vooruit te zijn gesprongen en een vijfjarig kind te hebben gedood. De bestuurder is door de rechter vrijgesproken van het veroorzaken van de dood van het kind, te midden van soortgelijke meldingen van defecte voertuigen, meldt The Telegraph.
Ashenafei Demissie, 53, zat achter het stuur van een Volkswagen ID.4 toen deze plotseling vooruit accelereerde, waarbij Fareed Amir om het leven kwam en zijn eigen 12-jarige zoon ernstig gewond raakte, op 25 november 2022.
Tijdens een weeklang proces in de Old Bailey verklaarde een expert op het gebied van verkeersongevallen namens de aanklacht dat Demissie, een taxichauffeur, per ongeluk het gaspedaal had ingedrukt. De verdachte beweerde echter dat de auto uit zichzelf vooruit was gereden, mogelijk als gevolg van een softwarefout.
Een jury beraadde zich vijf uur lang voordat ze Demissie vrijsprak van het veroorzaken van dood en ernstig letsel door onzorgvuldig rijden.
De juryleden waren niet op de hoogte gesteld dat, als gevolg van de publiciteit rond de dood van Fareed, een tiental bestuurders van elektrische auto’s contact hadden opgenomen met advocaten om hun zorgen over hun auto’s te uiten, waaronder enkele met hetzelfde model als dat in de zaak van Demissie.
Eerder had de rechtbank vernomen dat de taxichauffeur op de middag van 25 november zijn jongste zoon van school had opgehaald. Hij parkeerde zijn geleasede Volkswagen ID.4 op de parkeerplaats voor zijn flat in Borough, in Zuid-Londen, en wachtte tot er een parkeerplaats vrijkwam.
Fareed, de zoon van een buurman, bevond zich in de buurt met de oudere zoon van Demissie toen het voertuig plotseling naar voren reed, hen raakte en tegen vijf geparkeerde auto’s botste.
Het kind overleed aan zijn verwondingen en de zoon van de verdachte liep botbreuken in zijn benen op bij het ongeval, dat door de moeders van beide jongens werd gezien.
Tijdens een politie-interview verklaarde de verdachte: “Plotseling sprong de auto. Ik denk dat de auto sprong omdat Fareed de sensor activeerde. Ik had nooit eerder mechanische problemen met de auto gehad.”
“Het was gewoon een moment van waanzin. Ik weet niet precies wat er gebeurde. Ik probeerde te remmen. Het was te laat. Het was maar een fractie van een seconde, een snelle beweging en een sprong.”
Als u de artikelen van Dissident.one waardeert, kunt u HIER een donatie via de bank doen om de site in de lucht te houden. Of HIER contant via mijn Postbus.
In de Franse Senaat werd onlangs (mét de stemmen van centrumrechts) een
nieuwe taks gestemd, de zogenaamde ‘taxe émeute’. Voor de voorstanders is deze
belasting een zoveelste vorm van (bescheiden) solidariteit met gemeenten en
steden die de afgelopen jaren te maken hadden met zware beschadigingen aan
gebouwen, stedelijke voertuigen (brandweer en politie) die in de fik gingen.
Voor de tegenstanders is het slechts het zoveelste bewijs van een falende
overheid.
Want of het nu gaat om de jaarlijks
terugkerende ‘vreugde-uitbarstingen’ naar aanleiding van het
nieuwe jaar of om de gewelduitbarstingen naar aanleiding van het
overlijden van Nahel M., het blijft een feit dat het niet de relschoppers zijn
die opdraaien voor de aangerichte schade. Neen, de brave, belastingbetalende
Fransen zullen dus nog eens voorbij de kassa passeren, niet om er te ontvangen,
maar om de aangerichte schade te helpen betalen. Terwijl zij dus niet de schade
hebben veroorzaakt.
De politieke boodschap die het Franse bestel met deze nieuwe belasting
uitzendt, is ronduit beschamend: door rellen voortaan gelijk te stellen met
natuurcatastrofen, geeft de Franse overheid eigenlijk toe dat de rellen
onvermijdelijk zijn, deel uitmaken van het sociaal klimaat en dat men er
eigenlijk niets kan aan doen. Het lijkt wel alsof men aan de Fransen zegt: “Wen
er maar aan. Dit zal nog gebeuren. Het is het nieuwe normaal.” De staat
beschermt niet langer, ze regelt de kosten via verzekeringen, of, in het
slechtste geval, via bijkomende taksen. De orde wordt niet langer verzekerd, de
schade wordt gemutualiseerd.
Fransen die zich vragen stellen over de bedoeling van deze nieuwe taks,
werden op hun wenken bediend.
De ‘nieuwjaarsvreugde’ bij ‘jongeren’ explodeerde opnieuw
op spectaculaire manier bij onze zuiderburen. In Straatsburg gingen 60 voertuigen
in de fik en werden politie en brandweer met granaten en projectielen bekogeld.
In Illkirch-Graffensteden werd zelfs een 14-jarige ‘jongere’ betrapt op het
gooien van granaten. In Marseille werd een man op straat doodgestoken tijdens
het feestgedruis. Er waren zware incidenten in Parijs, Yvelines, Nantes, Reims,
Lens, Saint-Etienne, Colmar, Rennes, Nîmes en Lyon. Ondanks de inzet
van 90.000 politiemannen, brandden minstens 800 voertuigen volledig uit en
werd enorme schade aangericht.
Het kanton St. Gallen werkt aan een volledige herziening van zijn gezondheidswetgeving. Dit omvat een aanval op zelfbeschikking en lichamelijke integriteit, met verplichte vaccinaties en exorbitante boetes voor het niet naleven ervan, meldt Report24.
Een geplande herziening van de gezondheidswet in het kanton St. Gallen zorgt momenteel voor aanzienlijke controverse onder de Zwitsers. De kern van de herziening betreft artikel 18. Gebaseerd op artikel 22 van de federale Epidemiewet, machtigt dit artikel de kantonnale overheid om vaccinaties bij decreet verplicht te stellen. Dit zou de eerste keer zijn dat een algemene vaccinatieplicht expliciet op kantonaal niveau wordt ingesteld. De beslissingsbevoegdheid ligt niet bij het parlement, en zeker niet bij de bevolking, maar bij de uitvoerende macht.
Het cruciale punt is echter niet alleen de invoering van verplichte vaccinatie, maar vooral de handhaving ervan. Artikel 141 van het wetsontwerp schrijft boetes voor van maximaal 20.000 Zwitserse frank voor overtredingen van deze verplichting. Voor veel mensen is dit een bedrag dat hun bestaanszekerheid bedreigt. Bovendien worden de ervaringen uit de COVID-19-jaren systematisch genegeerd. Destijds werd de bevolking verzekerd dat er geen verplichte vaccinatie zou komen – in plaats daarvan werd een systeem van indirecte druk, beroepsmatige nadelen en sociale uitsluiting in gang gezet. Nu moet verplichte vaccinatie zelfs wettelijk worden vastgelegd.
Deze aanpak is met name problematisch in het licht van moderne “vaccinatietechnologieën”. ModRNA- en mRNA-methoden, om maar een voorbeeld te noemen, werden geïntroduceerd zonder voldoende testen en onderzoek. Het resultaat: talloze meldingen van bijwerkingen, een onzeker aantal sterfgevallen als gevolg van vaccinatie, en de langetermijneffecten van deze geninjecties op de menselijke gezondheid en het genoom blijven onbekend.
Met deze ingrijpende herziening creëert het kanton St. Gallen een situatie die, in het geval van een nieuwe geplande pandemie, alle inwoners tot gedwongen proefkonijnen zou reduceren. Alleen degenen die het zich financieel kunnen veroorloven om zich in feite vrij te kopen, zullen uiteindelijk gespaard blijven van een lot als proefkonijn voor de farmaceutische industrie.
Het is ook interessant om op te merken dat Zwitserland enerzijds abortus toestaat (en zelfs heeft gefaciliteerd ) als uiting van de lichamelijke autonomie van vrouwen, maar anderzijds het recht op lichamelijke integriteit en zelfbeschikking met betrekking tot medische ingrepen (in dit geval vaccinaties) schendt. Een vrouw mag dus beslissen of ze haar ongeboren kind wil laten doden, maar niet of ze tijdens een nationale “noodsituatie” een onvoldoende getest vaccin wil ontvangen.
Als het kanton St. Gallen hiermee wegkomt, zullen andere kantons waarschijnlijk snel volgen en soortgelijke dictatoriale, vrijheidsvijandige regels invoeren ten koste van hun eigen burgers.
Als u de artikelen van Dissident.one waardeert, kunt u HIER een donatie via de bank doen om de site in de lucht te houden. Of HIER contant via mijn Postbus.
De Mercosur-overeenkomst, een ramp voor het milieu, de gezondheid van Europeanen, boeren en de voedselzekerheid, is zojuist door de EU aangenomen, maar er wordt niet eens over gestemd in het Europees Parlement.
De ambassadeurs van de lidstaten van de Europese Unie zetten door met de onderhandelingen over de vrijhandelsovereenkomst Mercosur. Na jarenlange, complexe onderhandelingen staat de overeenkomst nu op het punt van ondertekening, wat een grote nederlaag betekent voor de Europese boeren en de voedselzekerheid op het hele continent. Voor conservatieven in heel Europa zal de rol van de Italiaanse premier Giorgia Meloni bij de totstandkoming van de overeenkomst herinnerd worden als een bitter verraad, meldt REMIX.
De Europese Commissie keurt dit ook niet op een democratische manier goed en omzeilt, net als bij veel andere onderwerpen, het democratisch gekozen Europees Parlement volledig. De Commissie is van plan “het Europees Parlement buiten de verdere procedure te laten”, waardoor Commissievoorzitter Ursula von der Leyen de bevoegdheid krijgt om de overeenkomst rechtstreeks te ondertekenen.
Hoewel een aanzienlijke coalitie van landen zich tegen de stap verzette – met name Polen, Frankrijk, Ierland, Hongarije en Oostenrijk, terwijl België zich van stemming onthield – slaagden ze er niet in de vereiste “blokkerende minderheid” te bereiken. Italië, ondanks eerdere signalen dat het zich mogelijk bij de oppositie zou aansluiten, schaarde zich uiteindelijk achter von der Leyen, ondanks massale protesten van boeren.
Wat is de EU-Mercosur-overeenkomst?
De overeenkomst creëert een enorme handelszone tussen de EU en de Mercosur-landen Brazilië, Argentinië, Paraguay en Uruguay. Het voornaamste doel is het faciliteren van economische uitwisseling door het verlagen of afschaffen van douanerechten.
Dit creëert een wederzijdse handelsdynamiek: Europese industriële reuzen krijgen toegang tot Zuid-Amerikaanse markten, terwijl Mercosur-landen een manier krijgen om op grote schaal landbouwproducten naar de EU te exporteren.
Deze overeenkomst zal echter een grote ramp betekenen voor Europese boeren en voor de voedselveiligheid.
Europeanen zullen worden blootgesteld aan pesticiden, boeren zullen failliet gaan.
Nu Mercosur vrijwel zeker van kracht wordt, zal er voedsel met enorme hoeveelheden pesticiden die in Europa verboden zijn, Europa binnenstromen. Een documentaire over dit onderwerp, gemaakt door een Frans-Duits team, is van de website verwijderd, maar fragmenten ervan circuleren op sociale media. De film belicht de verschillende bedreigingen.
De documentaire onthult dat Europese bedrijven in 2018 meer dan 80.000 ton pesticiden verkochten die in Europa verboden zijn. Negentig procent van de producten is afkomstig van Europese fabrieken in het Verenigd Koninkrijk, Italië, Nederland, Duitsland, Frankrijk, België en Spanje. Er wordt opgemerkt dat verboden chemicaliën zoals atrazine en metolachlor worden gebruikt.
De film, waarvan op het moment van publicatie een kopie beschikbaar is op DailyMotion, is een van de vele nieuwsberichten die de afgelopen jaren tevergeefs alarm hebben geslagen, waaronder Matador, een programma van de Duitse publieke omroep ARD. Een link naar een automatisch vertaalde Engelse versie is hier ook beschikbaar.
In de aanloop naar de overeenkomst schreef het Poolse Europarlementslid Ewa Zajączkowska-Hernik dat de overeenkomst erdoorheen wordt gejaagd en dat zeer belangrijke clausules ontbreken, waaronder bepalingen die de regelgeving en normen tussen Europa en Mercosur in evenwicht brengen.
“En nu een zeer belangrijk stukje informatie voor onze gezondheid: het pakket clausules waarover morgen gestemd zal worden, bevat niet het uiterst belangrijke element van wederkerigheid. Dit zou de Mercosur-landen verplichten om aan dezelfde normen te voldoen als EU-boeren wat betreft het gebruik van pesticiden en antibiotica! Deze overeenkomst zal de gezondheid van de consument direct schaden!”, schreef ze.
Een andere Europarlementariër, Anna Bryłka, schreef dat de overeenkomst buitengewoon gevaarlijk is.
“Het is niet veilig, omdat er geen beschermingsclausules zijn die massale import uit Zuid-Amerika kunnen voorkomen. De beschermingsclausules, waarop de premier zich grotendeels beroept, zijn aanzienlijk verzwakt. Dit betekent dat de voorwaarden waaraan moet worden voldaan om überhaupt een onderzoek te starten naar verstoringen op de landbouwmarkt, naar mijn mening vrijwel onmogelijk te vervullen zijn”, zei ze.
Bryłka heeft ook uiteengezet hoe het gebruik van pesticiden in Zuid-Amerika niet alleen een gezondheidsrisico vormt, maar ook een concurrentierisico voor Poolse boeren.
Bryłka betoogt dat “boeren uit Mercosur-landen voedsel produceren volgens normen die in de EU verboden zijn: andere gewasbeschermingsmiddelen, groeihormonen, gebrek aan echte milieunormen.” Dit dwingt Europese boeren te concurreren met goedkopere producten die binnen hun eigen grenzen wettelijk verboden zijn. Ze typeert de import van voedsel met onbekende normen verder als een “risico voor de gezondheid van miljoenen Europeanen.”
De risico’s zijn enorm. Alleen al in Brazilië zijn maar liefst 3.669 pesticiden toegestaan. De Europese nadruk op “lokaal eten” om de CO2-uitstoot door transport te verminderen, zal een lachertje worden, aangezien voedsel van de andere kant van de wereld vaak goedkoper zal zijn dan lokaal geproduceerde goederen. Europese chemiebedrijven zullen enorme winsten behalen.
De eerdergenoemde documentaire laat zien hoe één Braziliaanse staat de hoogste concentratie “agrotoxiciteit” ter wereld kent. Binnenkort zal dit voedsel op de borden van Europeanen belanden.
“Mato Grosso. Deze Braziliaanse staat is het koninkrijk van de landbouwindustrie. Katoen, rijst, suikerriet, maïs, massale productie van genetisch gemodificeerde sojabonen en recordgebruik van pesticiden. Mato Grosso wint elke wereldwijde competitie op het gebied van agrotoxiciteit. Dat is de term die gebruikt wordt door degenen die het chemische imperium veroordelen. Brazilië staat het gebruik van 3.669 pesticiden toe. Het is een waar Eldorado voor bedrijven, voornamelijk Europese. Producten die op het Oude Continent verboden zijn, worden hier verkocht,” aldus de verteller in de film.
“Het vergiftigde koninkrijk is in de eerste plaats een markt van internationale bedrijven, waaronder drie Europese giganten: het Zwitserse bedrijf Syngenta en de Duitse bedrijven BASF en Bayer, die Monsanto in 2018 hebben overgenomen,” aldus de film.
Verlies van voedselzekerheid
De overeenkomst wordt door velen ook gezien als een bedreiging voor de nationale veiligheid. Bryłka waarschuwt dat afhankelijkheid van import het risico met zich meebrengt van “verlies van voedselsoevereiniteit”, waardoor landen niet in staat zullen zijn om de lokale productie tijdens een crisis te herstellen. Economische rapporten, zoals “Geopolitics on a Plate” van Pekao SA, suggereren dat de Poolse agrovoedingssector de “grootste verliezen in de hele EU” zal lijden. In deze context wordt de landbouw gezien als de “betaalvaluta” in de bredere handelsstrategie van Brussel.
En dat terwijl we het over bescherming tegen klimaatverandering hebben.
Het Europarlementslid wijst ook op een tegenstrijdigheid in het EU-beleid: terwijl Brussel “steeds strengere klimaat- en milieueisen” oplegt aan zijn eigen burgers, opent het tegelijkertijd markten voor landen waar dergelijke normen vrijwel niet bestaan. Uiteindelijk wordt de overeenkomst gepresenteerd als een compromis dat grote industriële economieën bevoordeelt.
Zoals Bryłka concludeert: “Voor Duitsland en de grootste EU-economieën is dit een nieuwe markt en ruimte voor economische expansie. Voor Polen betekent het liquidatie van boerderijen en achteruitgang van dorpen.”
Als u de artikelen van Dissident.one waardeert, kunt u HIER een donatie via de bank doen om de site in de lucht te houden. Of HIER contant via mijn Postbus.
Minister van Defensie Brekelmans (VVD) is vorig jaar op persoonlijke titel toegetreden tot het Young Global Leader-programma van het World Economic Forum, laat het kabinet zojuist weten.
De minister bevestigt aan Kamerlid Pepijn van Houwelingen dat hij Young Global Leader is.
Op de vraag of het correct is dat hij is uitgenodigd in zijn hoedanigheid van minister, aangezien dat letterlijk zo staat aangegeven op de website, antwoordt hij: “Nee, de nominatie voor en deelname aan het Young Global Leaders-programma is op persoonlijke titel. Dat de huidige functie van deelnemers wordt vermeld op de website van het programma doet daar niets aan af. Deelname aan het programma betreft geen nevenfunctie.”
Geen enkele expertise en geen ruggengraat
Ook opmerkelijk: minister Brekelmans ontkent dat koning Willem-Alexander een Young Global Leader is (geweest). Dat is aantoonbaar onjuist.
Brekelmans is de ideale kandidaat voor dat programma, stelt huisarts Els van Veen. “Geen enkele expertise en geen ruggengraat. Zulke mensen maak je alles wijs en kun je heel goed sturen. Ik vind zelf trouwens dat het óf het één is, je bent minister, óf je doet mee met het WEF. Niet allebei.”
Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.
De bekende kolonel Douglas McGregor noemt het de grote diefstal van de Amerikaanse droom.
