27/09/2024
De Chief Medical Officer van Engeland getuigde eerder vandaag voor het (symbolische en zinloze) Covid-onderzoek en beweerde dat hij bang was dat de regering “overdreven” had met het benadrukken van de gevaren van Covid, schrijft Kit Knightly.
Echt waar, Chris.
De Telegraph meldt [nadruk toegevoegd]:
Volgens prof. Sir Chris Whitty heeft de regering aan het begin van de pandemie mogelijk het gevaar van Covid voor de bevolking overdreven .
De Chief Medical Officer vertelde het Covid Inquiry dat hij zich nog steeds zorgen maakt of de regering “het niveau van bezorgdheid” wel goed heeft begrepen toen ze lockdowns en afschermingsmaatregelen invoerde.
Sir Chris zei dat het een lastig evenwicht was en dat het mogelijk was dat de autoriteiten het ‘overdreven’ toen ze aan het begin van de pandemie communiceerden hoe gevaarlijk het virus was.
Dit is natuurlijk allemaal een zeer Britse understatement, gecombineerd met de “officiële verwatering van het onderzoek”, wat automatisch “Ik weet dat we X hebben gedaan” verandert in “Ik vrees dat we X per ongeluk hebben gedaan”.
Whitty denkt niet dat ze het gevaar potentieel overdreven hebben, hij weet dat ze dat zeker wel hebben gedaan. Dat denken we allemaal, het is zo goed als bewezen.
‘Covid’ was een wirwar van leugens en een wirwar van opzettelijk opgeblazen statistieken, speciaal gecreëerd om die leugens mogelijk te maken.
Dat is allemaal oud nieuws.
Toch is Chris Whitty zelf een goed voorbeeld van een potentieel interessant fenomeen.
Vanaf het begin van de “pandemie” leek hij vreemd genoeg afstand te willen nemen van de paniek die hij juist hielp creëren, en om, in pure dubbeldenk, het volledige gebrek aan gevaar van de zogenaamde “dodelijke nieuwe ziekte” te benadrukken. Bekijk deze video, afkomstig van een “Covid Briefing” op 11 mei 2020:
Nu wil ik niet zeggen dat hij een soort held was die op principes stond – dat was hij niet. Hij was een leugenachtige shill die het verhaal en de leugens en vaccins net zo goed steunde als iedereen – maar hij lijkt zich enigszins ongemakkelijk te hebben gevoeld bij de enormiteit van het bedrog.
Ik denk dat je zou kunnen zeggen dat dit een herinnering is dat – hoe monolithisch het establishment ook mag lijken – het nog steeds bestaat uit menselijke stukjes die het niet altijd 100% met elkaar eens zijn.
Ja, de “covid”-oplichterij werd gesteund door bijna alle gevestigde instellingen op de planeet, maar die instellingen bestaan uit individuen. En minstens een paar van die individuen hadden waarschijnlijk twijfels.
Waarschijnlijk geen morele twijfels – je klimt niet tot grote hoogten in de inlichtingendienst of politiek zonder een soort psychopaat te zijn – maar misschien rudimentair ongemak over angst voor ontdekking en/of mislukking, of een ego dat niet gezien wil worden als het soort persoon dat leugens vertelt, of een narcistisch oog op hoe ze door het nageslacht herinnerd zullen worden.
Je moet je afvragen hoeveel mensen er in het geheim zelfzuchtig verzet boden tegen een van de grootste leugens uit de geschiedenis – en welke rol ze collectief speelden in het uiteindelijke falen van het Covid-narratief om het vol te houden.
Iets om over na te denken.
Dissident.one
