april 3, 2025 5
Foto Credit: https://depositphotos.com/nl
De Franse
autoriteiten houden vol dat de veroordeling van Marine Le Pen, waardoor de
leider van de National Rally (RN) zich niet verkiesbaar kan stellen voor het
presidentschap van Frankrijk, niet politiek is. Nee, zeggen ze, het
weerspiegelt gewoon de neutrale ‘rechtsstaat’ en de ‘onafhankelijkheid van het
rechtssysteem’.
Echt waar? Vreemd dan, dat zogenaamd ‘onafhankelijke’ rechters en ambtenaren in heel Europa en Amerika allemaal tot opmerkelijk vergelijkbare uitspraken zijn gekomen tegen rechtse politici, schrijft Mick Hume.
Het lijkt minder op
gerechtelijke onafhankelijkheid en de ouderwetse rechtsstaat dan op een complot
van het globalistische establishment om de rechtbanken te gebruiken als
politiek wapen tegen de opkomende nationale populistische opstand.
De ernstige fraude
hier is niet de partij van Le Pen die EU-fondsen zou hebben verduisterd. Het is
de frauduleuze bewering van de liberale elites dat ze de democratie verdedigen
door mensen de vrijheid te ontzeggen om te stemmen op wie ze willen.
Het enige waar al
deze ongekozen rechters echt ‘onafhankelijk’ van zijn, is democratische
verantwoording voor hun daden. Hun gepolitiseerde versie van de ‘rechtsstaat’
is een ontkenning van de heerschappij van het volk.
Het valt nu niet
meer te ontkennen dat het Westerse establishment zich verschuilt achter de wet
terwijl het een politieke oorlog voert tegen de democratie van het volk. Het
geruchtmakende showproces tegen Marine Le Pen bevestigt dat hun
antidemocratische kruistocht nu publiekelijk wordt gevoerd. Het is tijd dat we
allemaal partij kiezen en een standpunt innemen.
Je hoeft geen
jurisprudentie-expert of complottheoreticus te zijn om het duidelijke patroon
van politieke uitspraken tegen nationale conservatieve politici in het hele
Westen te zien.
Zo hebben Franse
rechters Le Pen zojuist veroordeeld en haar daarmee uitgesloten van deelname
aan de presidentsverkiezingen van 2027, waarvoor ze in de peilingen gemakkelijk
aan de leiding ging.
Dit vonnis, zullen
media-aanhangers van het EU establishment ons proberen wijs te maken, staat
natuurlijk helemaal los van de uitspraken van de Roemeense rechtbanken, die hun
presidentsverkiezingen annuleerden nadat de rechtse nationalist Calin Georgescu
de eerste ronde had gewonnen, en hem vervolgens uitsloten van een nieuwe
kandidaatstelling.
Deze Roemeense
uitspraken zijn bevestigd door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens,
dat zoals we weten ook volledig ‘onafhankelijk’ is van de wensen van kiezers in
welk Europees land dan ook.
Niets van dit
alles, zullen ze volhouden, heeft iets te maken met de gebeurtenissen in
Duitsland, waar gerechtelijke uitspraken die de populistische Alternative fur
Deutschland als extreemrechts bestempelen, andere partijen hebben aangemoedigd
om op te roepen tot een algeheel verbod op de AfD, die nu de keuze is van
miljoenen Duitse kiezers en in de peilingen meedoet om het nationale
leiderschap.
Er zijn veel andere
vergelijkbare voorbeelden van staats- en Europese rechtbanken die proberen
nationaal-populistische partijen en politici te dwarsbomen of te verbieden, van
Italië en Polen tot Slovenië. Ondertussen blijven de rechtbanken van de EU de
gekozen conservatieve regering van Hongarije aanpakken alsof het de meest
gezochte criminele samenzweerer van Europa is.
Voor de deur van de
EU heeft de Britse Labourregering – onder leiding van voormalig top-officier
van justitie Sir Keir Starmer – lokale verkiezingen die volgende maand in
verschillende Engelse graafschappen zouden plaatsvinden, geannuleerd, waardoor
meer dan vijf miljoen Britten hun stemrecht wordt ontzegd. Labour houdt
natuurlijk vol dat deze opschorting van de democratie een puur technische
kwestie is, die te maken heeft met hun plannen om het regionale bestuur te
reorganiseren; we worden geacht te geloven dat het helemaal niets te maken
heeft met het feit dat Nigel Farage’s opstandige Reform UK naar verwachting zou
winnen in verschillende van de county’s waar de verkiezingen zijn afgelast.
En de oorlog tegen
de democratie stopt niet bij de grenzen van Europa. Aan de andere kant van de
Atlantische Oceaan moest Donald Trump verschillende campagnes van rechtbanken
verslaan die hem in diskrediet wilden brengen en de toegang tot de orde wilden
ontzeggen voordat hij zich opnieuw verkiesbaar kon stellen als president van de
VS. Sinds hij die verkiezingen heeft gewonnen en in januari is aangetreden,
zijn de radicale hervormingen van president Trump – van het stopzetten van de
USAID-uitgaven tot het terugdringen van overheidsafval – herhaaldelijk
tegengewerkt door een verzameling politiek liberale districtsrechters. Deze
rechtsprekende pygmeeën lijken ervan uit te gaan dat ze meer gezag moeten
hebben over Amerikaanse aangelegenheden dan een leider die doet waarvoor hij is
gekozen door meer dan 77 miljoen Amerikanen.
Noem me een oude cynicus, maar ik
vind het moeilijk te geloven dat dit allemaal een reeks toevalligheden is. Als
iets er uitziet en klinkt als een campagne van politieke rechtshandhaving tegen
populistische politici in het hele Westen, dan is dat vrijwel zeker wat het is.
Conservatieven
hebben de rechtsstaat natuurlijk altijd gesteund als de basis van een stabiele
en veilige samenleving. Het is echter tijd om te accepteren dat de
‘rechtsstaat’ waar de autoriteiten zich vandaag de dag op beroepen niet meer betekent
wat het betekende. In plaats daarvan komt het neer op de heerschappij van een
gepolitiseerde rechterlijke macht, die optreedt als agenten van liberale
globalistische elites.
Van hun kant
verschuilen uitgeputte oude westerse politieke elites, die nu het gezag of de
steun ontberen om zelfverzekerd in eigen naam te regeren, zich achter de
‘rechtsstaat’ en de grootsheid van de rechterlijke macht. Uit angst voor het
electoraat en niet in staat om de opkomende populistische revolte te
bestrijden, proberen ze in plaats daarvan de oppositie buiten de wet te
stellen.
Deze rechters staan
niet langer ‘boven de politiek’. We zijn er getuige van dat de politiek als
nooit tevoren in het moderne Westen bij de rechtbanken wordt betrokken. En in
dit proces worden grote politieke gevechten uit de arena van het democratische
debat gehaald.
Wat betekent de
Westerse democratie eigenlijk als kiezers hun keuze van kandidaten wordt
ontzegd, of als de gekozenen de kans wordt ontzegd om hun beloften aan het
electoraat na te komen?
Zoals ik al eerder
op europeanconservative.com heb betoogd, gaan deze vragen
terug naar de oorsprong van het concept democratie in het oude Athene, als een
huwelijk tussen demos– het volk – en kratos– macht of
controle. Het doel van de oligarchie is altijd om die twee zo ver mogelijk uit
elkaar te houden, om het monopolie op de macht te behouden. De toenemende
concentratie van kratos in de rechtbanken is het duidelijkste
voorbeeld van de antidemocratische instincten van de Westerse oligarchen.
Buitensporige aanvallen
zoals het showproces tegen Le Pen zouden wel eens een averechts effect kunnen
hebben en leiden tot een verdere toename van de steun voor nationale
populisten. Mensen houden er niet van dat hen wordt verteld op wie ze mogen
stemmen. De populistische opstand tegen de oude orde kan niet worden beëindigd
door een pennenstreek van een rechter. Maar we moeten nog zien hoe ver het
establishment bereid is te gaan om de bedreiging van zijn macht in te dammen.
Het is tijd voor
iedereen die een kans wil om de toekomst van een vrij Europa vorm te geven om
een standpunt in te nemen en de populistische opstand volledig te omarmen.
Democratie blijft onze enige hoop om de globalistische elites uit te dagen die
de controle hebben overgenomen over de westerse instellingen, van de
rechtbanken tot de universiteiten.
De inzet is hoog.
Zoals Frank Furedi deze week elders op europeanconservative.com betoogt,
verkeert het Westen
in een crisis nu de oude wereldorde uit elkaar wordt getrokken. Het is tijd
om te beslissen waar we voor staan en wat we willen verdedigen. Het terugwinnen
en bevorderen van de grondbeginselen van democratie, volkssoevereiniteit en
vrijheid van meningsuiting is de sleutel tot het veiligstellen van de toekomst.
Daarom moeten we,
als het gaat om de confrontatie tussen staats- of EU-rechtbanken en nationale
populistische politici, onvoorwaardelijk zeggen: Je Suis Marine, Donald,
Viktor, of wie er ook de volgende is in de juridische vuurlinie. De oorlog om
de westerse democratie is nu een serieuze oorlog. Geen overgave.
Copyright ©
2025 vertaling door Frontnieuws.
https://www.frontnieuws.com/de-oorlog-van-de-westerse-elites-tegen-democratie-is-nu-publiekelijk/
