“Mijn land, Frankrijk, mijn vaderland, mijn thuisland, wordt opnieuw binnengevallen – met de zegen van onze opeenvolgende regeringen – door een overbevolking van buitenlanders, met name moslims, aan wie wij trouw zweren.”
“Jaar na jaar zien we moskeeën als paddenstoelen uit de grond schieten in heel Frankrijk, terwijl de klokkentorens van onze kerken zwijgen door gebrek aan priesters.”
“Ik ben het zat om onder de duim te zitten van deze bevolking die ons vernietigt, ons land vernietigt en hun gewoonten opdringt.”
Rust in vrede Brigitte Bardot, een Franse patriot tot het einde.
Hélène de Lauzun.:
Na CC (Claudia Cardinale) is het nu de beurt aan BB (Brigitte Bardot). Het jaar 2025 eindigt met een droevige wending voor miljoenen Fransen en bewonderaars over de hele wereld: de heerlijk brutale Brigitte Bardot is niet meer onder ons. Ze overleed op de ochtend van 28 december op 91-jarige leeftijd, enkele weken en maanden na haar illustere metgezellen uit een vervlogen tijdperk, de knappe Alain Delon en de stralende Claudia Cardinale.
In haar laatste weken hadden verschillende gezondheidswaarschuwingen de pers op scherp gezet. Ze was al een of twee keer voor dood achtergelaten, maar ze had deze valse berichten telkens begroet met een hartelijke lach en de zorgeloze houding die haar tot het einde toe kenmerkte. Maar uiteindelijk riep de goede God deze onvermoeibare jonge vrouw, half engel, half duivel, terug naar zich.
Generaties lang was Brigitte Bardot de belichaming van de Franse vrouw. Wild mooi en ontembaar, afwisselend elegant en verfijnd of bohemien met haar haar wapperend in de wind, humeurig en wispelturig, snel klagend of hardop lachend, vol leven en passie in alles wat ze deed, verliefd op vrijheid, maar een vrijheid waarover niet onderhandeld kon worden en die niet onderdrukt zou worden door oude of nieuwe moraal.
Brigitte Bardot, geboren in 1934, richtte zich aanvankelijk op klassieke dans en zette haar eerste stappen als model. Op de cover van Elle werd ze opgemerkt door regisseur Marc Allégret en werd verliefd op zijn assistent, Roger Vadim. Dit opende in 1952, op 18-jarige leeftijd, de deuren naar de filmwereld voor haar. Ze begon met kleine rollen naast de grote namen van haar tijd: Sacha Guitry en René Clair. In 1956 schitterde ze voor de camera van haar man Vadim in de hoofdrol van Et Dieu… créa la femme ( En God schiep de vrouw ). Haar oogverblindende schoonheid trok ieders aandacht en ze verscheen in talloze films. Hoewel haar uiterlijk alom bewonderd werd, werd er meer scepsis geuit over haar acteertalent. Bardot was verre van een hersenloos blondje; ze was juist de eerste die de beperkingen van haar acteertalent inzag en probeerde haar grenzen te verleggen met prestigieuze regisseurs zoals Clouzot ( La Vérité, of De Waarheid ), Louis Malle ( Vie privée, of Een Zeer Privéaffaire ) en Jean-Luc Godard ( Le Mépris, of Verachting ).
Voor alle Fransen die haar bewonderden, werd Bardot de vrouw bij uitstek. Jonge meisjes aanbaden haar en droomden ervan op haar te lijken. Mannen droomden ’s nachts over haar en zuchtten overdag bij haar. Ze leende vanzelfsprekend haar gelaatstrekken aan de beelden van Marianne, de allegorie van de Republiek. Zou succes haar naar Hollywood brengen? Duizendmaal nee. Bardot kon het niet over haar hart verkrijgen haar geliefde land te verlaten. Ze wees alle scripts die ze aangeboden kreeg af. “Ik kon niet naar de Verenigde Staten vertrekken. Zelfs voor al het goud van de wereld was het onmogelijk,” vertelde ze aan Vogue.
Aan het begin van de jaren zeventig besefte BB dat een leven voor de camera’s absoluut niets voor haar was. In 1975 zette ze definitief een punt achter haar carrière. In een interview met Le Monde in 2021 blikte ze terug op haar afscheid van de filmwereld. “Die roem paste me niet meer. De zinloosheid ervan… Ik werd tentoongesteld als in een circus, ik kon me niet bewegen, ik kon niet leven. Het was alles wat ik haatte.”
Telkens als ze een nieuw script las, kreeg ze letterlijk uitslag. Ze begreep de leegte van de wereld van filmsets en schijnwerpers maar al te goed. Ze voelde al heel vroeg aan dat de gouden eeuw van de cinema voorbij was en dat de legendarische figuren die meesterwerken konden creëren, de Visconti’s en Clouzots, al tot het verleden behoorden.
Toen Bardot het toneel verliet, was dat niet om zich meer op de achtergrond te houden. Ze stortte zich met hart en ziel op de grote missie van haar leven: de bescherming van dieren. Een van haar meest iconische strijden was die voor zeehondenpuppies, die op wrede wijze werden bejaagd om hun pels. In 1986 werd de Brigitte Bardot Foundation opgericht om al haar campagnes tegen dierenleed te bundelen.
Ze vertrouwde haar toe dat dieren haar minder teleurstellen dan mensen.
BB was een geboren verleidster, zich bewust van haar charme en de verwoesting die ze kon aanrichten in de harten van haar verliefde bewonderaars, wat gepaard ging met haar nogal flexibele moraal. Ze verzamelde liefdesaffaires en echtgenoten. Brigitte Bardot was een vrije vrouw, wat niet betekent dat ze gereduceerd moest worden tot een icoon van seksuele bevrijding. Dat haatte ze zelf. In de columns van
Vogue gaf ze een zeer heldere kijk op haar positie als sekssymbool: “Vrouwenemancipatie kan me geen bal schelen. Ik zit er bovenop. Wat betreft seksuele vrijheid, vrouwen hebben niet op mij gewacht om zichzelf te bevrijden. Wat een misverstand! Ik was nooit schandalig. Ik was gewoon wie ik wilde zijn,” legde ze uit aan een journalist die ongetwijfeld verbijsterd was door haar nonchalance.Vandaag is de BB-paradox op het internet in volle gang. Op X volgen de onverwachte eerbetuigingen elkaar in rap tempo op. We zien RN-parlementslid Marine Le Pen haar eren; essayist Laurent Obertone, een criticus van de lafheid van progressief links, brengt hulde aan haar voor haar onwankelbare steun; terwijl milieuactivist Hugo Clément met dezelfde emotie afscheid neemt vanwege haar strijd tegen dierenleed.
De paradox van BB kan in één woord worden samengevat: deze stralende vrouw was een pionier en een uitvinder. Een pionier van de minirok, de uitvindster van Saint-Tropez, het onweerstaanbare vissersdorp aan de kust van de Var dat ze modieus maakte en transformeerde tot een van de meest gewilde badplaatsen ter wereld. Ze was ook een pionier op het gebied van dierenwelzijn en vestigde daar al in 1962 de aandacht van de media op – in een tijd waarin de belangen van levende wezens en het milieu, geteisterd door een explosieve economische groei, voor de meeste mensen weinig interesse wekten. Ten slotte was ze een pionier in het aan de kaak stellen van de verwoestende gevolgen van immigratie en de islamisering van Frankrijk, waarvan ze al snel begreep dat ze haar geliefde Frankrijk ontsierden – door vrouwen te sluieren en schapen in badkuipen te slachten.
Net als haar oude vriend Alain Delon had Brigitte Bardot uitgesproken politieke opvattingen. Een beetje rechts, zelfs heel rechts. Als fervent bewonderaar van De Gaulle raakte ze er al snel van overtuigd dat alleen rechts-nationalisme het land kon redden. Was haar derde echtgenoot, Bertrand d’Ormale, niet adviseur van Jean-Marie Le Pen? In 2003 bezorgde haar boek Un Cri dans le silence ( Een kreet in de stilte ) haar een aantal serieuze vijanden. Het bevat een paar pareltjes: “De geleidelijke islamisering van ons land vindt plaats te midden van algemene onverschilligheid, met de medeplichtigheid van onze leiders.” Of: “We accepteren alles, we geven toe aan alles, en in naam van respect verloochenen we onze beschaving.” Sommige van haar opmerkingen leidden ertoe dat ze werd veroordeeld voor het aanzetten tot rassenhaat. Vandaag de dag lijken ze volkomen onschuldig – en vooral vreselijk actueel.
Het icoon van de bevrijde vrouwelijkheid had ook een zeer kritische houding ten opzichte van woke-ideologie en lhbtq+-ideologie. Zij belichaamde als geen ander het beeld van de hartstochtelijk vrouwelijke vrouw en noemde zichzelf zonder aarzeling een ‘masculinist’, verliefd op viriele en assertieve mannen. In hetzelfde boek nam ze geen blad voor de mond over homoseksuelen en noemde hen ‘freaks, die helaas in hun decadentie worden aangemoedigd door het opheffen van verboden die vroeger extreme excessen beteugelden’.
Maar tegen haar wil was ze de muze geworden van een generatie die de regels zo grondig had opgeschud en ‘verboden had opgeheven’ dat de hele traditionele maatschappij, die BB diep van binnen zo koesterde, ten val was gebracht – een maatschappij waarin vrouwen met fluweelzachte ogen en lange, vakkundig ontblote benen mannen verleidden die trots op zichzelf waren en onvermijdelijk een beetje macho.
Net als Alain Delon herkende Brigitte Bardot zichzelf niet meer in de decadente moderniteit en het Macronistische Frankrijk. Op de drempel van de dood zei ze vol vertrouwen te zijn over deze nieuwe ervaring: “Het leven van vandaag maakt de dood iets buitengewoons”, zei ze een paar weken geleden in een interview met BFM bij haar thuis.
Moge God een van zijn mooiste schepselen in zijn kudde verwelkomen… en deze onstuimige dochter van Eva haar enkele misstappen vergeven!
Bron: https://dissident.one/en-god-schiep-brigitte-bardot
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van elke grootte sturen.
