Als Maria en Jozef vandaag naar Bethlehem zouden reizen, zouden ze vijftien Israëlische controleposten en een muur van negen meter hoog passeren. – Irish Unity
Ik vroeg Grok: Hoeveel christenen leefden er in Bethlehem in 1948 en hoeveel nu ?
Antwoord:
In 1948 was Bethlehem nog een overwegend christelijke stad. Volgens meerdere historische bronnen (waaronder volkstellingen uit de late Britse mandaatperiode en schattingen rond 1947-1948) maakte het christelijke deel toen ongeveer 80-85% uit van de bevolking.
- De totale bevolking van Bethlehem zelf lag rond 1945-1948 op ongeveer 8.000-10.000 inwoners.
- Dat betekent dat er toen naar schatting 6.500 tot 8.500 christenen woonden (voornamelijk Grieks-Orthodox en Rooms-Katholiek).
De sterke daling begon vooral na de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948, toen veel moslimvluchtelingen uit door Israël veroverde gebieden naar Bethlehem en omgeving trokken, waardoor het christelijke aandeel snel afnam.Anno 2025 (op basis van de laatste betrouwbare volkstellingen uit 2017 en recente schattingen tot 2024/2025) is de situatie volledig omgedraaid:
- De bevolking van de stad Bethlehem zelf ligt rond de 28.000-30.000 inwoners (de ruimere gemeente inclusief omliggende dorpen telt meer dan 200.000 mensen).
- Het christelijke aandeel is gedaald tot ongeveer 10-12% (sommige bronnen noemen zelfs iets lager, rond 8-10%).
- Dat komt neer op naar schatting ongeveer 2.500 tot 3.500 christenen in de stad Bethlehem zelf.
Christenen in Bethlehem worden door de Israëlische bezetting met existentieel gevaar bedreigd.
De familie Giacaman is eigenaar van Christmas House, een van de belangrijkste winkels op het Kribbepleintje in Bethlehem, waar kerststalbeeldjes, kerstversieringen, rozenkransen, krucifixen en andere religieuze voorwerpen worden verkocht, allemaal rijkelijk versierd en gesneden in hun nabijgelegen werkplaats van lokaal olijfhout.
Maar de afgelopen twee jaar zijn de deuren van Christmas House gesloten gebleven, vertelde Jack Issa Giacaman aan Middle East Eye.
“Je ziet er niemand. Helaas heeft Israël Bethlehem de afgelopen jaren omgebouwd tot een grote gevangenis,” aldus Giacaman, die momenteel het familiebedrijf leidt.
Enkele dagen voor Kerstmis is het Kribbepleintje bijna verlaten, met slechts een paar plaatselijke bewoners die foto’s maken van de kerstboom met stervormige top, versierd met rode en gouden kerstballen.
Winkels zijn gesloten en gidsen dwalen rond, wanhopig op zoek naar niet-bestaande klanten voor de Geboortekerk.
“Elke zaterdag komen er een paar Filipijnse en Indiase vrouwen – ze werken in Israël. Maar dat is niet genoeg. Alles is gesloten,” zei Asaad Jaqaman, de eigenaar van een andere lokale souvenirwinkel.
“Gesloten, want waarom zouden we openen? Er komt niemand binnen, geen mensen, helemaal niets. Wat moeten we doen? Soms open ik de zaak uit verveling. De situatie is erbarmelijk.”
Maar de economische malaise die Bethlehem sinds de coronapandemie in zijn greep heeft, gaat nu gepaard met een nog ernstiger bedreiging.
Bethlehem ligt pal tegen de scheidingsmuur tussen Israël en de bezette Westelijke Jordaanoever, is ingesloten door nederzettingen op de omliggende heuvels en wordt verstikt door een netwerk van tientallen controleposten en veiligheidspoorten. De christelijke en Palestijnse identiteit van Bethlehem staan daardoor onder een steeds strengere belegering.
Christenen vormden 85 procent van de bevolking van het gouvernement Bethlehem toen Israël werd opgericht, maar in 2017 was dat percentage gedaald tot ongeveer 10 procent.
De Israëlische aanval op Bethlehem is sinds februari 2023 in een razend tempo versneld, toen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu de minister van Financiën, Bezalel Smotrich, leider van de Joodse ultranationalistische partij Religieus Zionisme en zelf een kolonist, de zeggenschap over de Westelijke Jordaanoever gaf.
Sindsdien is de situatie verder verslechterd, aangezien de economische verwoesting door het coronavirus werd gevolgd door de oorlog in Gaza en het brute Israëlische optreden op de Westelijke Jordaanoever dat daarmee gepaard ging.
“We nemen ongeveer elke twee weken afscheid van een ander gezin,” vertelde dominee Munther Isaac, die jarenlang een prominent lokaal predikant was voordat hij zelf naar Ramallah verhuisde, aan MEE.
“Christelijke gezinnen vertrekken. Mensen hebben de hoop opgegeven om in hun thuisland een waardig leven te leiden.”
Herdersveld ingenomen door kolonisten
Deze week bracht verontrustend nieuws over een nieuwe landroof, toen Smotrich zondag de legalisering aankondigde van 19 voorheen illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever.
“Het volk van Israël keert terug naar zijn land, bouwt het op en versterkt zijn greep erop,” schreef Smotrich op sociale media.
Hieronder viel onder andere Yatziv (wat ‘Stal’ betekent in het Hebreeuws), een paar kilometer ten oosten van Bethlehem in het Palestijnse dorp Beit Sahour, een van de weinige christelijke gemeenschappen die nog over zijn op de Westelijke Jordaanoever.
Vorige maand arriveerden bulldozers in Beit Sahour om de grond voor te bereiden, wat paniek en angst onder de lokale bevolking veroorzaakte.
“Er heerst een gevoel van terreur. Een diep gevoel van verdriet en rouw. De wond is nog niet open. We verliezen actief ons land. We kunnen het ons niet voorstellen,” zei Dalia Qumsieh, een mensenrechtenactiviste en lokale bewoner die met MEE sprak vóór de aankondiging van zondag.
Voor iedereen die bekend is met het kerstverhaal, is Beit Sahour van betekenis als de plaats waar engelen het nieuws van Jezus’ geboorte brachten aan herders die ’s nachts over hun kudde waakten.
Maar elke Palestijn weet wat de komst van kolonisten betekent.
De vernietiging van een eeuwenoude manier van leven. De aanleg van nieuwe ‘apartheidswegen’ die dwars door het landschap snijden en de kaart hertekenen. Boeren – en herders – die van hun land worden verdreven. Het vernielen van landbouwmachines. Pogroms door kolonisten en dagelijkse intimidatie.
“Het veld van de herders ligt nu ingeklemd tussen twee nederzettingen. We zitten klem,” zei Qumsieh.
“Onze eeuwenoude aanwezigheid als inheemse bevolking in dit land wordt in feite bedreigd,” legde ze uit.
“We hebben onze familieleden de een na de ander zien emigreren. En ik gebruik het woord emigreren met zorg, omdat ze reageren op een bewust gecreëerde, dwingende omgeving door de Israëlische bezetting.
“Immigratie is geen keuze als je leeft in een omgeving waar geen waardigheid, geen veiligheid, geen vrijheid en geen rechten zijn.”
Een kerstboom, maar geen toeristen.
Eerder deze maand verzamelden zich grote menigten op het Kribbepleintje in Bethlehem, waar voor het eerst sinds vóór het begin van de Gaza-oorlog de traditionele kerstboomverlichting werd aangestoken.
Het evenement kreeg internationale aandacht en de burgemeester van Bethlehem, Maher Nicola Canawati, vertelde MEE in zijn kantoor dat hij nog steeds erg enthousiast is over de gebeurtenis.
“Die avond, toen we samen feestvierden, voelden we de kerstsfeer die we twee jaar hadden gemist, en dit helpt zeker de lokale economie en geeft de mensen hoop,” zei hij.
Maar Canawati’s warme woorden staan op gespannen voet met zijn eigen besef van de wanhopige situatie waarin zijn stad en haar inwoners zich bevinden.
Volgens de burgemeester zelf is tien procent van de bevolking van Bethlehem – 4.000 mensen – de afgelopen twee jaar vertrokken.
“Bethlehem is afhankelijk van toerisme, maar sinds de oorlog is het toerisme stilgevallen en zijn alle hotels en de hele industrie volledig gesloten. Dit heeft ertoe geleid dat veel inwoners van Bethlehem hun bedrijven hebben verkocht en Bethlehem hebben verlaten,” zei hij.
De sombere gezichten van de winkeliers en de verlaten straten bevestigen het troosteloze beeld. Giacaman vertelde dat zijn eigen broer tot degenen behoorde die de stad hadden verlaten en naar het buitenland waren verhuisd.
“De media proberen een ander beeld te schetsen, alsof alles normaal is. Ze zetten een kerstboom neer, maar 80 procent, zelfs 90 procent van de hotels staat leeg.”
Maar het zijn niet alleen de toeristen die afwezig zijn.
Door de dichte ring van Israëlische militaire controleposten en veiligheidspoorten, die vaak naar believen van de gestationeerde soldaten worden geopend en gesloten, lopen veel Palestijnen uit nabijgelegen dorpen het risico om ’s nachts vast te komen zitten als ze de stad bezoeken.
Giacaman vertelde: “Gisteren zei een meisje tegen haar moeder: ‘Schiet op, schiet op, ze gaan de poorten sluiten. We moeten terug naar het dorp voordat ze de poorten dichtdoen.'”
Giacaman zei dat de hoofdingang van Bethlehem, bekend als Checkpoint 300, gedurende een groot deel van december gesloten was gebleven, ondanks dat die maand de drukste periode is voor de bedrijven in de stad.
“Dit is illegaal en vernietigt de economie van Bethlehem volledig.”
Christenen ‘onder aanval’
Het is niet alleen in Bethlehem dat christenen bedreigd worden.
De Israëlische bezetting, en vooral de bouw van de scheidingsmuur, heeft de navelstreng doorgesneden die christenen in Bethlehem en Jeruzalem bijna 2000 jaar lang met elkaar verbond.
Net als de andere heilige plaatsen van Jeruzalem, bevinden de heiligste plekken van het christendom zich binnen de oude muren van de Oude Stad in het bezette Oost-Jeruzalem.
Hier worden christenen belaagd, aangevallen en vaak bespuugd door extreemrechtse kolonisten.
Het Religious Freedom Data Centre meldt een sterke toename van haatmisdrijven tegen christenen, waarbij de politie weinig belangstelling toont.
Het aantal aanvallen op de 3.000 Armeens-christelijke inwoners van Jeruzalem is enorm toegenomen.
Kolonisten bekladden het gebied regelmatig met graffiti, bijvoorbeeld met teksten als “Dood aan de Arabieren en hun Armeense vrienden”.
Posters ter herdenking van de Armeense genocide zijn verscheurd of beklad. Op een recent opgehangen poster stond: “De tijd is gekomen om ons in Gaza te vestigen.”
Kegham Balian, een woordvoerder van Save the ArQ, een campagne ter bescherming van de Armeense wijk, vertelde MEE hoe de lokale bevolking al meer dan twee jaar barricades bemant om te voorkomen dat kolonisten het gebied binnendringen na protesten tegen een pachtovereenkomst die door het Armeense patriarchaat was gesloten.
Balian herinnerde zich hoe “ongeveer 20 tot 30 gewapende criminelen hierheen kwamen met elektrische kettingzagen en knuppels, vol agressie, in een poging ons te intimideren en van ons land te verdrijven”.
De Armeense aanwezigheid in Jeruzalem dateert van minstens 1700 jaar geleden.
“De christelijke aanwezigheid in Jeruzalem wordt aangevallen,” zei Balian. “Als we niet eensgezind optreden, zullen we het verliezen.”
Christenen worden overal in Jeruzalem bedreigd.
Bij de Kerk van de Geseling, gelegen in de moslimwijk, hebben kolonisten een standbeeld van Jezus met een hamer aangevallen.
Een dreigende poster verschijnt op een muur van de Anglicaanse kathedraal aan de Nablus Road. Een winkelmedewerker in een christelijke boekhandel wordt bespuugd.
Een vooraanstaande christelijke predikant, die anoniem wilde blijven, vertelde MEE dat “iedereen het gevoel heeft dat we op de absolute grens van ons voortbestaan hier staan”.
Predikanten voor Israël
Kortom, het christendom wordt in het land van zijn oorsprong aangevallen door een staatsgestuurde aanval.
Er hangt een mysterie rond dit alles, omdat Netanyahu er graag mee pronkt dat Israël de “hoeder van het christendom” in het Midden-Oosten is.
Eerder deze maand arriveerde de grootste delegatie van christelijke leiders ooit in Israël voor een bezoek van een week.
Alle kosten werden betaald door de Israëlische staat, onder toezicht van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken en persoonlijk goedgekeurd door Netanyahu zelf.
Tijdens hun reis werden ze toegesproken door president Isaac Herzog, minister van Buitenlandse Zaken Gideon Saar en de Amerikaanse ambassadeur Mike Huckabee.
Huckabee spoorde de delegatie aan om naar huis terug te keren met “het vuur van God brandend in hun botten”, zodat ze “voor de Bijbel” en daarom “voor Israël” zouden zijn.
Evangelische christenen zijn al lange tijd gewaardeerde politieke bondgenoten van de Israëlische staat. Toch loopt het christelijke erfgoed van Palestina net zoveel gevaar als het islamitische erfgoed.
De christelijke leiders werden per bus diep de Westelijke Jordaanoever in gebracht om archeologische opgravingen in Silo bij te wonen. Silo zou de plaats zijn waar in het Oude Testament de tabernakel en de ark van het verbond stonden, het centrum van aanbidding voor de Israëlieten vóór de bouw van de eerste tempel in Jeruzalem.
Ze bezochten ook Bethlehem.
“Ik heb met een aantal van hen gesproken,” zei Canawati.
“Ik denk dat het onze plicht is om het juiste verhaal over Palestina te vertellen en te praten met mensen die door de Israëliërs mogelijk een ander beeld van de situatie hebben gekregen.”
Hij verwerpt stellig Netanyahu’s bewering dat Israël de hoeder van het christendom in het Midden-Oosten is.
“Dat is absoluut een onjuiste bewering. Wat de christenen uit Bethlehem heeft verdreven, is de bezetting en alle ontberingen waarmee wij als Palestijnen, christenen en moslims, te maken hebben.”
Giacaman weet nog steeds niet wanneer Christmas House weer opengaat, maar staand in de lege winkel heeft hij meer aan zijn hoofd dan de schappen vol onverkochte beeldjes en iconen van heiligen die hem aanstaren.
“Iedereen klaagt over de christenen, maar wij worden gedood door het mes van de christenen in Europa en Amerika. Er is geen enkele bescherming voor ons als christenen vanuit de christelijke landen,” zei hij.
“Ik zie geen hoop of toekomst meer voor de christenen in het Heilige Land. Als u over twintig jaar Bethlehem bezoekt, zult u wellicht nog één of twee families aantreffen.”
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van elke grootte sturen.
