08/12/2025
Brussel hield vol dat de Digital Services Act onschadelijk was, een
bureaucratische aanpassing voor de online wereld. Maar zodra de handhaving
begon, kwam de waarheid aan het licht: Europa had een censuurmachine in elkaar
gezet. En de boete van € 120 miljoen tegen X was het moment waarop die aan het
licht kwam, schrijft The
Islander.
De fundamenten van de DSA werden gelegd in 2014, toen Europa in paniek
raakte over migratie, populisme en het afnemende vertrouwen in haar
instellingen. Wat begon als geheime “vrijwillige codes” en geheime hotlines
voor contentmoderatie, groeide uit tot een volwaardig wapen. Een decennium in
de maak. Een decennium van mission creep. Een decennium van niet-gekozen
eurocraten die zich voorbereiden om de digitale publieke ruimte te beheersen.
Tegenwoordig is het regime niet langer theoretisch, maar volledig bewapend.
En het eerste gekozen doelwit is het enige platform dat arrogant genoeg,
onafhankelijk genoeg, niet perfect maar onhandelbaar genoeg is om te weigeren
te gehoorzamen.
Brussel beweert dat de aanval van €120 miljoen tegen X draait om
“transparantie”. Iedereen die vijf minuten in de Europese politiek heeft
doorgebracht, weet de waarheid: dit was geen handhaving. Dit was vergelding.
Een publieke afstraffing vermomd als een reguleringsproces. Een boodschap die
in de balansen van de hele techsector is gegraveerd: trotseer onze
censuurkanalen, leg onze achterkamertjeseisen bloot, verzet je tegen onze
narratieve controles, en we zullen jullie financieel verpletteren totdat
gehoorzaamheid op genade lijkt.
Onder de DSA wordt elk platform met meer dan 45 miljoen Europese
gebruikers een plaatsvervangende censor, gedwongen zich te houden aan de meest
restrictieve wetten op het gebied van vrije meningsuiting in een van de 27
EU-lidstaten. Een Duitse beledigingszaak in München? Plotseling afdwingbaar in
Madrid. Een Franse bepaling over haatzaaien in Parijs? Afgedwongen in Praag,
Dublin, Tallinn en elders. Brussel heeft ’s werelds eerste mechanisme opgezet
waarbij de laagste norm voor vrije meningsuiting de universele norm wordt.
En dan komt de extraterritoriale bom… De DSA is van toepassing ongeacht
waar een platform gevestigd is. Wat betekent dat een ambtenaar in Brussel kan
dicteren wat een Amerikaan in Texas ziet. Wat een journalist in Nairobi
schrijft. Wat een president in Latijns-Amerika post. Platforms zullen er altijd
voor kiezen om wereldwijd te harmoniseren in plaats van twee moderatieregimes
te hanteren onder dreiging van een killshot van 6% op de omzet.
Europa heeft een exporteerbaar ministerie van waarheid opgebouwd, en van
iedereen wordt verwacht dat ze gehoorzamen.
De waarschuwingen komen niet langer van marginale groepen of activisten.
Ze komen van grondwetsgeleerden, voormalige ACLU-leiders, hoogleraren van
Princeton, de FCC, de Amerikaanse Commissie Justitie van het Huis van
Afgevaardigden, die allemaal hetzelfde zeggen: de DSA vormt een directe
bedreiging voor de wereldwijde vrijheid van meningsuiting. Een supranationaal
censuurmodel zonder democratische verantwoording, zonder zinvolle juridische
middelen en zonder grenzen.
En nu, met de boete tegen X, is Brussel van theorie overgestapt op
dwang.
Zo gedraagt de macht zich wanneer ze haar greep voelt verslappen. Je
creëert een censuurhiërarchie: Digital Service Coordinators, vertrouwde
flaggers, ondoorzichtige toezichthouders, quasi-ngo’s waarvan de financiering
afhankelijk is van het vinden van steeds meer “schadelijke content”.
Je dwingt platforms tot precensuur onder dreiging van vernietiging. Je
herdefinieert politieke uitingen als “risico”. Je noemt afwijkende meningen
“manipulatie”. Je geeft jezelf noodbevoegdheden om alles wat je niet kunt
verslaan in een open debat het zwijgen op te leggen.
De boete is niet het einde, het is het openingssalvo.
Want zodra Europa bewijst dat het een platform financieel kan wurgen omdat het
niet snel genoeg censureert, zal elk ander bedrijf de rekensom maken: het is
goedkoper om gebruikers het zwijgen op te leggen dan zich te verzetten tegen
toezichthouders. Het is veiliger om uitingen te verwijderen dan ze te
verdedigen.
En plotseling worden burgers niet meer het zwijgen opgelegd door de wet,
maar door angst. Niet door rechtbanken, maar door algoritmes die zijn afgestemd
op het plezier van bureaucraten. Door risicobeoordelingscomités die niemand
heeft gekozen.
Vrijheid van meningsuiting weggevaagd door een buitenlandse,
Orwelliaanse bureaucratie. Democratie gewurgd door een systeem waar je nooit op
hebt gestemd. Een openbaar plein geregeerd door angst, niet door vrijheid.
En tenzij deze machinerie wordt tegengewerkt, ontmanteld of openlijk
getrotseerd, zal de volgende boodschap uit Brussel nog eenvoudiger zijn:
“Uw vrijheid van meningsuiting eindigt wanneer wij zeggen dat ze eindigt.”
Bron: https://dissident.one/de-eu-bouwde-een-digitaal-controlesysteem
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van elke grootte sturen.
