De ministers van Financiën van de EU-lidstaten hebben vorige week in de grootste discretie een akkoord bereikt over de digitale euro. Het Deense EU-voorzitterschap drukt hiermee het zoveelste controversiële plan van de Europese Commissie door.
Wat werd afgesproken blijft geheim. Zoiets is meestal geen goed teken. Nochtans beweerde EU-commissaris Valdis Dombrovskis dat het akkoord een “belangrijke mijlpaal” zou zijn. Zo nadert het wetgevingstraject rond de digitale euro – de central bank digital currency (CBDC) – stilaan zijn einde. De ministers van Financiën van de lidstaten rondden op 19 december hun deel af.
Vaak geven zowel de Raad als de Europese Commissie briefings aan journalisten, waar ze achtergrondinformatie geven en zogenaamde non-papers uitdelen: documenten die een journalist enkel mag citeren als een “bron binnen de EU”. Officieel bestaan die dus niet. Maar deze keer kreeg de pers niets. Die was overigens ook nauwelijks geïnteresseerd, omdat alle ogen gericht waren op Euroclear.
Controverse blijft
Dat de Raad van ministers geen inhoudelijke toelichting gaf over hun afspraken is vreemd, want bezorgdheden over privacy, betalingsvrijheid en contant geld blijven de gemoederen op sociale media beroeren. De Europese Commissie en de Europese Centrale Bank (ECB) beweren wel dat de digitale euro enkel een aanvulling zou zijn op bestaande betaalmiddelen, maar voor veel critici lijkt die vrijwilligheid te weinig expliciet vastgelegd in de voorgestelde wetgeving.
Na dit akkoord is het aan het Europees Parlement. De bevoegde commissie binnen het EP zou in mei 2026 klaar moeten zijn, zodat de zogenaamde co-wetgeving kan beginnen. Nadien onderhandelen het Europees Parlement en de Raad over het voorstel van de Commissie. Uiteindelijk stelt de Commissie een definitief voorstel op, dat gestemd moet worden door zowel de Raad van de EU (de lidstaten) als het Europees Parlement.
Nadien kan de Europese Centrale Bank de digitale euro invoeren. Opvallend: de euro is enkel in de eurozone de officiële munt, niet in de hele EU. En toch schrijft de Commissie een project voor een digitale munt uit over de hele EU.
Weinig transparantie
In het Europees Parlement bestaat onvrede over de gang van zaken. De duistere beslissingen baren sommigen zorgen. Veel CBDC-projecten starten met interne taskforces, pilootprogramma’s en consultaties die gedomineerd worden door technocraten en belanghebbenden uit de financiële sector, klonk de kritiek in het Europees Parlement.
Dit terwijl volgens de commissieleden in het Parlement het middenveld, de gegevensbeschermingsautoriteiten en de nationale parlementen slechts zijdelings of gedeeltelijk betrokken worden. De mysterieuze beslissing van de Raad Financiën is daarvan opnieuw een voorbeeld.
De gemaakte keuzes van de ministers van Financiën kunnen zeer belangrijk zijn. Beslissingen over de traceerbaarheid, de koppeling aan de identiteit, de bewaartermijnen, de rente en vooral de programmeerbaarheid van de CBDC bepalen of de digitale euro een instrument voor financiële inclusie of juist financiële uitsluiting wordt.
De terechte angst bestaat dat de CBDC een instrument voor massasurveillance en gedragscontrole wordt, waarbij de overheid bepaalt waar die digitale euro voor gebruikt kan en mag worden.
De digitale euro kan naar Chinees voorbeeld een instrument worden voor “financial statecraft” en sociale controle. Oorspronkelijk was “financial statecraft” of financieel staatsmanschap een strategisch gebruik van financiële en economische instrumenten door staten om buitenlandse beleidsdoelen te bereiken, bijvoorbeeld via sancties of investeringen.
Een geopolitiek instrument dus, dat nu een sociopolitiek wapen tegen de eigen bevolking zou kunnen worden.
Het moet snel gaan
Vanuit dit perspectief is het belangrijk te noteren dat de Raad van bestuur van de ECB al in oktober 2025 de volgende fase van de digitale euro begon voor te bereiden, ondanks het ontbreken van de noodzakelijke wetgevende goedkeuring. De politieke beslissingen liggen immers bij de EU-instellingen en niet bij de ECB.
Wat opvalt zijn de zeer zichtbare voorbereidingen door de ECB en de uiterst geheimzinnige voorbereidingen door de ministers van de lidstaten. In dit geval is daar misschien een verklaring voor. Beslissingen van de Raad van de EU zijn dikwijls routinewerk, afgehandeld door ambtelijke werkgroepen en deze worden niet altijd publiek gemaakt tenzij ze politiek erg gevoelig liggen.
Normaal worden die teksten enkele dagen later online raadpleegbaar als onderdeel van de openbaarheid van bestuur.
Dat laatste gebeurde in dit dossier met zo’n beslissing van 17 december waar de ministers eigenlijk niet direct bij betrokken waren. Het gaat wel degelijk om de tekst die op 19 december werd goedgekeurd door de Raad van Financiën. De zo geheime beslissingen stonden met andere woorden de afgelopen dagen gewoon op het internet en voor iedereen te lezen, weliswaar in een document van 156 bladzijden.
Geen programmeerbaar geld?
Een eenduidige en duidelijke wetstekst is het zeker niet. Al staan er duidelijke antwoorden op bezorgdheden van burgers en privacyactivisten in. In punt 55 staat expliciet: “the digital euro should, however, not be ‘programmable money’, which means units that, due to intrinsically defined spending conditions”.
De digitale euro mag uitdrukkelijk niet programmeerbaar zijn.
Laat dat nu net een onderscheid zijn dat de toplui van de ECB nooit lijken duidelijk te kunnen maken wanneer ze verkondigen dat voorwaardelijke betalingen één van de immense voordelen van de digitale euro zijn. De EU-ambtenaren in deze tekst maken daar een subtiel semantisch verschil tussen “conditionele betalingen” en “programmeerbare betalingen”.
“conditional digital euro payment transaction” means a digital euro payment transaction which is instructed automatically upon fulfilment of pre-defined conditions agreed by the payer and by the payee;
“programmable money” means units of digital money with an intrinsic logic that limits each unit’s full fungibility;
In de tweede paragraaf van artikel 24 van het wetsvoorstel staat: “The digital euro shall not be programmable money.” Alleen stelt de eerste paragraaf wel dat de ECB kan beslissen over de voorwaardelijke betalingen qua regels en qua uitvoering of reservering van de fondsen.
Koppeling met digitale identiteit
In artikel 25 staat dat de digitale euro moet werken met de Europese digitale Identity Wallet of EUDI wallets. Dit is een digitale portemonnee (meestal een app) waarmee burgers en bedrijven in de EU hun identiteit online kunnen bewijzen en officiële gegevens/diensten kunnen delen of ondertekenen.
Elders spreekt de tekst over verplichte betaaldiensten met de digitale euro. In een bijlage gaat het over die “mandatory digital euro payment services”. Diensten die banken enzovoort zullen moeten aanbieden.
Qua privacy staat er: “the European Central Bank shall not have access to any personal data in relation to the digital euro user interface it makes available to the payment services providers”. Er staat duidelijk niet dat de ECB geen toegang heeft tot persoonlijke gegevens, maar dat ze geen toegang zullen hebben tot de gegevens in uw bank-app. Toch een belangrijk verschil. Een ander stuk gaat over fraudedetectie enzovoort.
Ruime bevoegdheden voor de Commissie
Wat opvalt is dat de Commissie zichzelf zeer ruime bevoegdheden geeft in het hele wetsvoorstel. Zo kan de Commissie volgens artikel 35 nieuwe regels invoeren over persoonsgegevens. In artikel 37 kan de Commissie nieuwe wetgeving invoeren die beperkingen opleggen qua transacties.
Het belangrijkste lijkt dat er duidelijk spoed mee gemoeid is. In de tekst staat dat de wetgeving rond de digitale euro binnen 20 dagen na publicatie in het Officieel Publicatieblad van de EU zal in werking treden (bij andere EU-wetgeving kan zoiets tot 2 jaar duren).
Blijkbaar willen de Commissie en de Raad van de EU de digitale euro nog in 2026 invoeren.
De top van de Europese Raad die op 18 en 19 december in Brussel plaatsvond, werd door de eurocraten uitgeroepen tot een grote “overwinning”, terwijl het in werkelijkheid opnieuw een klinkende mislukking was voor het corrupte regime van Von der Leyen en haar poging om gestolen Russische activa te gebruiken voor de oorlog in Oekraïne.
Het doel was om de activa volledig in beslag te nemen en te gebruiken – in plaats van ze alleen maar ‘te immobiliseren’ – maar in plaats daarvan konden ze alleen maar een ‘lening’ van 90 miljard euro voor Oekraïne creëren – uit hun eigen kas nog wel – wat ver verwijderd was van de meer dan 210 miljard euro die ze hadden gewild. En dit alles gebeurde op de meest interessante manier:
📝 : De EUCO-top was een ramp voor Ursula von der Leyen en Friedrich Merz. Ondanks dat er voldoende stemmen waren voor een gekwalificeerde meerderheid in EUCO, betekende de oppositie van België en zes andere landen dat de Russische activa niet in beslag werden genomen. Ondanks de belofte om Oekraïne tussen de 140 en 210 miljard euro te geven, besloot EUCO slechts 90 miljard te geven en als klap op de vuurpijl betekende de sterke oppositie van Frankrijk en Italië dat de vrijhandelsovereenkomst met Mercosur werd uitgesteld.
De EU is meer verdeeld dan ooit.
Een andere analyse die de verdeling van het geld in meer detail uitlegt:
De Europese Raad kwam overeen om Oekraïne een lening van 90 miljard euro te verstrekken tegen een rente van 0% uit de EU-begroting.
Het plan om Russische activa in beslag te nemen en deze te gebruiken om de lening te financieren, ging niet door omdat te veel EU-lidstaten zich hiertegen verzetten tijdens de EUCO-bijeenkomst.
Hongarije, Slowakije en Tsjechië hebben met succes het recht verworven om niet deel te nemen aan de financiering van deze lening, wat betekent dat het bedrag van 90 miljard euro proportioneel zal worden verdeeld over de bbp’s van de overige 24 lidstaten.
Hoewel de EUCO heeft ingestemd met het verstrekken van deze lening, is het juridische mechanisme om deze lening daadwerkelijk aan Kiev te verstrekken nog niet bekendgemaakt en zal het nog enkele weken duren voordat dit is uitgewerkt.
Het oorspronkelijke plan voor de bevroren Russische activa (meer dan 200 miljard dollar) was dat 95 miljard dollar zou worden gebruikt om de bestaande schulden van Oekraïne aan het IMF, de ECB en de G7 te betalen, terwijl de rest zou worden gebruikt om nieuwe wapenaankopen en andere oorlogsgerelateerde uitgaven te financieren.
Met andere woorden, het overeengekomen bedrag is net genoeg om het land nog iets langer overeind te houden en faillissement te voorkomen, maar het biedt niet de mogelijkheid om verder te gaan of om aanzienlijk nieuwe militaire capaciteiten te verwerven.
Maar hier komt de belangrijkste en meest verbazingwekkende twist: de lening is volledig afhankelijk van het feit of Oekraïne eerst schadevergoeding van Rusland ontvangt; d.w.z. alleen als en wanneer Oekraïne schadevergoeding van Rusland ontvangt, is Oekraïne verplicht de lening terug te betalen. Dit werd uitgelegd door verschillende topfiguren van de EUCO, zoals hieronder te zien is:
En hoe kan Oekraïne Rusland dwingen om honderden miljarden aan schadevergoeding te betalen? Dat is simpel: door de oorlog te winnen.
Dus zolang Oekraïne de oorlog wint, krijgt de EU haar geld terug. Klinkt als een veilige gok, nietwaar?
Afgezien van de grap, betekent dit twee dingen: Ten eerste dat de EU haar burgers op criminele wijze 90 miljard euro heeft ontnomen door in feite een nep-lening te verstrekken die in werkelijkheid een nieuwe gratis subsidie is, aangezien er geen enkele kans is dat deze ooit zal worden terugbetaald, omdat Oekraïne geen enkele kans heeft om de oorlog op een zodanige manier definitief te winnen dat Rusland op de een of andere manier kan worden “gedwongen” om schadevergoeding te betalen – een belachelijk concept waarvan zelfs niemand onder de EUCO-kudde zich kan voorstellen dat het ooit zou kunnen gebeuren.
Maar het tweede punt is veel belangrijker en sinisterder: het bindt de EU juridisch als partij in de oorlog door haar een groot belang te geven bij het winnen van de oorlog tegen Rusland. Dat betekent dat de EU vanaf nu vrijwel verplicht is om alles in het werk te stellen om Rusland op het slagveld te verslaan, om zo de crimineel gestolen activa van haar burgers terug te winnen.
Voor het eerst in de geschiedenis van de Europese Unie hebben 24 lidstaten gezamenlijk een oorlogslening verstrekt aan een land buiten de Unie. Dit is geen technisch detail, maar een kwalitatieve verschuiving. De logica van een lening is duidelijk: wie geld leent, wil het terugkrijgen. In dit geval is de terugbetaling niet gekoppeld aan economische groei of stabilisatie, maar aan militaire overwinning.
Om dit geld ooit terug te krijgen, zou Rusland verslagen moeten worden. Dat is niet de logica van vrede, maar de logica van oorlog. Een oorlogslening maakt de financiers ervan onvermijdelijk geïnteresseerd in de voortzetting en escalatie van het conflict, omdat een nederlaag ook een financieel verlies zou betekenen. Vanaf dit moment hebben we het niet langer alleen over politieke of morele beslissingen, maar over harde financiële beperkingen die Europa in één richting duwen: naar oorlog.
De Brusselse oorlogslogica wordt dus steeds intensiever. Ze vertraagt niet, ze wordt niet minder, maar raakt geïnstitutionaliseerd. Het risico is vandaag groter dan ooit, omdat de voortzetting van de oorlog nu gepaard gaat met een financieel belang.
Hongarije begeeft zich bewust niet op dit gevaarlijke pad. Wij nemen niet deel aan initiatieven die de deelnemers ertoe aanzetten de oorlog te verlengen.
We zijn niet op zoek naar een snelle weg naar oorlog, maar naar een uitweg naar vrede. Dit is geen isolationisme, maar strategische nuchterheid. Dit is in het belang van Hongarije en op de lange termijn ook in het belang van Europa.
Lees dat nog eens: “De logica van een lening is duidelijk: wie geld leent, wil het terug. In dit geval is de terugbetaling niet gekoppeld aan economische groei of stabilisatie, maar aan militaire overwinning.”
De Tsjechen, Hongaren en Slowaken zijn erin geslaagd zich met succes aan deze verplichting te onttrekken, waardoor de meer onderdanige Europese staten de rekening hebben moeten doorberekenen aan hun steeds armer wordende burgers. Dat gezegd hebbende, is het niet verwonderlijk dat er dreigementen werden geuit tegen de tegenstanders die zich verzetten:
“Ze hoeven niet te betalen — maar we zullen hen er wel politiek voor laten betalen,” zei een hoge Europese functionaris.
Uiteindelijk is het slechts de laatste in een lange reeks wanhopige debacles voor het EU-regime: aangekondigd als “Rusland laten betalen”, terwijl in werkelijkheid, zoals gewoonlijk, weer de verdrinkende Europese burgers de rekening betalen.
AI-politieke cartoonisten hebben het weer eens goed gezien:
De steeds mondiger wordende Belgische premier Bart De Wever heeft ook de Duitse Merz op het matje geroepen en terecht het succes geprezen van een paar kleine, opvallende Europese landen die zich verzetten tegen het onderdrukkende totalitaire beleid van het verrotte EU-regime:
Een triomfantelijke Bart De Wever haalt uit naar Friedrich Merz omdat hij zo hard heeft aangedrongen op de herstelbetalingenlening.
“Vandaag hebben we bewezen dat de stem van kleine en middelgrote lidstaten ook meetelt. Beslissingen in Europa worden niet alleen genomen door de grootste hoofdsteden.”
In feite gaan de mainstream nieuwsbladen nu achter Frankrijk en Macron aan omdat ze Merz zogenaamd “in de rug hebben gestoken” door “in het openbaar” mee te gaan in Merz’ globalistische ambities om 210 miljard euro aan Russische fondsen in beslag te nemen, maar er in het geheim ernstige bedenkingen bij te hebben:
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz deed een laatste poging om de EU-leiders te overtuigen om 210 miljard euro aan bevroren Russische staatsmiddelen te gebruiken om Oekraïne te helpen, toen hij zich realiseerde dat hij een cruciale bondgenoot miste: Emmanuel Macron.
“Macron heeft Merz verraden en hij weet dat hij daarvoor een prijs zal moeten betalen”, aldus een hoge EU-diplomaat die direct op de hoogte was van de besprekingen van donderdag. “Maar hij is zo zwak dat hij geen andere keuze had dan zich achter Giorgia Meloni te scharen.”
En wat is de belangrijkste reden voor Macrons plotselinge twijfel en schijnbare ommezwaai ten aanzien van Rusland in het algemeen, gezien het feit dat hij eveneens uit de pas liep door te verklaren dat het Westen “met Rusland moet praten” nadat Kaja Kallas deze week voor opschudding zorgde door toe te geven dat zij buitenlandse diplomaten instrueert (lees: dwingt) om de diplomatieke banden met Rusland te verbreken?
Het antwoord is simpel: de Franse economie stort in, en Macron weet dat de nep-“lening” van misdaadbaas Von der Leyen Frankrijk in feite opgezadeld zou zetten met miljarden eurodollars die het niet kan terugbetalen:
De laatste tijd is de Franse staatsschuld gestegen tot een historisch record van 117% van het bbp, een duizelingwekkende stijging van 66 miljard euro in slechts drie maanden tijd, na een stijging van 71 miljard euro in het voorgaande kwartaal:
In feite is er onder de ‘motorkap’ van Von der Leyens wanhopige pogingen om Oekraïne te steunen nu meer onzekerheid en verdeeldheid in de EU dan ooit tevoren. Van een paar weken geleden:
De Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken zei dat het “voorbarig” zou zijn als zijn land zou deelnemen aan een NAVO-programma om Amerikaanse wapens voor Oekraïne te kopen, gezien de lopende vredesonderhandelingen.
“Als we een akkoord bereiken en de gevechten stoppen, zijn wapens niet meer nodig”, zei Antonio Tajani, die ook vicepremier is, woensdag tegen verslaggevers in Brussel. “Andere zaken, zoals veiligheidsgaranties, zullen nodig zijn.”
Bloomberg gaf zelfs openlijk toe dat, net als in het geval van Frankrijk, de ommezwaai van Italië het gevolg was van economische ellende en een gebrek aan financiële middelen:
Deze opmerkingen zijn het duidelijkste teken tot nu toe dat de regering van Giorgia Meloni haar strategie ten aanzien van Oekraïne heeft gewijzigd nadat de financiële middelen op waren en de spanningen binnen de regeringscoalitie waren getemperd.
Ondanks al deze ontwikkelingen moeten we concluderen dat Victor Orban uiteindelijk gelijk heeft met zijn beoordeling: hoewel Europa steeds dieper in de afgrond stort, staat het buiten kijf dat het koppelen van het Oekraïense reddingsfonds van 90 miljard euro aan een regelrechte overwinning op Rusland een soort strategische genadeslag was van Von der Leyen en haar globalistische controleurs.
Door dit te doen, hebben ze de Europese landen als het ware aan de haak geslagen en onder het mes gelegd. Het is een soort effectieve chantage: Von der Leyen weet dat zij niet degene is die de terugslag zal krijgen, omdat zij niet rechtstreeks verantwoording verschuldigd is aan de Europese burgers, aangezien zij slechts een ongekozen bureau-tiran is. Het zijn dus de individuele marionettenleiders onder haar die nu gedwongen zullen worden tot het uiterste te gaan om de oorlog tegen Rusland voort te zetten, zodat ze het geld van hun burgers terug kunnen krijgen zonder politieke zelfmoord te plegen; Von der Leyen zelf is effectief beschermd tegen deze dreiging, gezien haar totaal onverantwoordelijke positie, zonder directe kiezers die door haar worden vertegenwoordigd.
Kortom, deze stap zet de Euro-marionettenleiders onder druk om alles in het werk te stellen om Oekraïne te helpen in de strijd tegen Rusland “tot de laatste Oekraïner”.
In dit verband was er nog een andere interessante ontwikkeling, aangezien we dit net hebben behandeld in het laatste artikel, namelijk hoe de elites de zaken verdraaien door subjectieve uitspraken als feiten te presenteren.
Het voorbeeld dat ik gebruikte was de overvloed aan recente uitspraken over Rusland dat zogenaamd klaar zou zijn om “oorlog te voeren tegen Europa”. Een nieuw artikel van Reuters beweerde dat de Amerikaanse inlichtingendienst onlangs tot de conclusie is gekomen dat Poetin niet alleen heel Oekraïne wil ‘heroveren’, maar zelfs “delen van Europa die tot het voormalige Sovjetimperium behoorden”.
WASHINGTON/PARIJS, 19 december (Reuters) – Amerikaanse inlichtingenrapporten blijven waarschuwen dat de Russische president Vladimir Poetin van plan is heel Oekraïne te veroveren en delen van Europa die tot het voormalige Sovjetimperium behoorden terug te winnen, aldus zes bronnen die bekend zijn met de Amerikaanse inlichtingen, zelfs nu onderhandelaars streven naar een einde aan de oorlog waarbij Rusland veel minder grondgebied zou behouden.
Het valse rapport is duidelijk weer een poging van de inlichtingendienst om de vredesinspanningen van Trump te ondermijnen en de oorlog te verlengen. Het meest interessante in dit specifieke geval is het feit dat DNI Tulsi Gabbard onmiddellijk naar buiten kwam om deze beweerde “inlichtingen” te verwerpen:
Deep State-oorlogsstokers en hun propagandamedia proberen opnieuw de inspanningen van president Trump om vrede te brengen in Oekraïne — en in feite in Europa — te ondermijnen door ten onrechte te beweren dat de ‘Amerikaanse inlichtingengemeenschap’ het EU/NAVO-standpunt onderschrijft en steunt dat Rusland als doel heeft Europa binnen te vallen en te veroveren (om zo steun te mobiliseren voor hun pro-oorlogsbeleid). De waarheid is dat de ‘Amerikaanse inlichtingendiensten’ inschatten dat Rusland niet eens de capaciteit heeft om Oekraïne te veroveren en te bezetten, laat staan Europa ‘binnen te vallen en te bezetten’.
Ze brengt terecht de beroemde moderne paradox naar voren dat Rusland een berooid tankstation is dat niet in staat is om zijn troepen te voeden of zelfs maar een klein percentage van Oekraïne terug te winnen, maar op de een of andere manier ook van plan is om heel Europa binnen te vallen en over te nemen. Dit is de afgelopen dagen opnieuw benadrukt met een reeks hysterische propagandastukken, die – hoe moeilijk het ook te geloven is – elkaar blijven overtreffen:
Nog een paar laatste punten:
Poetin gaf zijn grote eindejaarsvraag-en-antwoord-sessie – hier zijn een paar hoogtepunten.
Poetin gaf interessant genoeg toe dat Rusland geen zware drones heeft zoals de Baba Yaga van Oekraïne, maar verder Oekraïne ruimschoots overtreft in het totale aantal drones “aan elk front”:
Interessant genoeg ging Zelensky in zijn eigen persconferentie eveneens in op de drone-kwestie en klaagde hij dat als Oekraïne niet de volgende enorme geldinjectie krijgt, de staat gedwongen zal zijn om de productie van drones drastisch te verminderen:
Zelensky vermeldde ook dat Oekraïne helemaal geen onderscheppingsraketten meer heeft voor sommige van de luchtdoelraketsystemen die het inzet:
Herinner je je in dat verband nog de angstaanjagende nieuwe wonderwapen, de ‘Flamingo’-raket, die Rusland elk moment zou verwoesten? Hier onthult Porosjenko dat de raket eigenlijk geen doelen raakt en puur een ‘psychologisch wapen’ is:
Poetin heeft Europeanen ook bedreigd in verband met pogingen om Kaliningrad in beslag te nemen. Hij stelt dat, als iemand ook maar een poging zou doen om Kaliningrad aan te pakken, het conflict zou escaleren naar een geheel nieuw ‘grootschalig’ niveau en dat alle agressors ‘vernietigd’ zullen worden:
Zelensky maakte ook nog een andere zeer interessante opmerking. Vorige week nog maakte hij of zijn vertaler een blunder door te zeggen dat de ‘lijkjes’ van de NAVO langs de nieuwe demarcatielijn tussen Rusland zouden liggen.
Nu lijkt hij een dreigement te hebben geuit — al dan niet opzettelijk — tegen de Amerikaanse president omdat die Oekraïne niet steunt. Hij stelt dat Oekraïne in de toekomst tot de NAVO zou kunnen toetreden, omdat de VS deze stap nu weliswaar niet steunt, maar dat in de toekomst wel zou kunnen doen, omdat “sommige politici leven en sommige sterven”. Je kunt daar van maken wat je wilt, maar de meesten zijn het eens over wat het lijkt te betekenen:
Ten slotte heeft Poetin ons ook op de hoogte gebracht van het aantal Russische troepen, dat volgens hem momenteel 700.000 bedraagt in de SMO-zone:
Interessant is dat Syrsky tijdens een bijeenkomst ook heeft onthuld dat Rusland ongeveer 710.000 troepen inzet in de SMO-zone:
Voor één keer zien we enige overeenstemming in de cijfers tussen beide partijen.
Een nieuw artikel in The Economist benadrukt dit:
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
De afgelopen twee jaar hebben bewezen dat de samenleving aan een zijden
draadje hangt, en een catastrofale ramp kan elk moment een heel land in elkaar
doen storten. Hier zijn dingen die u kunt doen om de kans te vergroten dat u
zo’n overlevingsscenario doorkomt, bericht Arsenio Toledo. De eerste drie dagen
De eerste 24 … Meer lezen overWat u en uw gezin moeten doen in de eerste 90 dagen na een
catastrofale instorting
Steeds meer landbouwgewassen worden gepatenteerd. Het gaat daarbij niet langer alleen om genetisch gemodificeerd zaad, maar in toenemende mate ook om conventionele rassen. De grote agro-multinationals zijn hiervan de belangrijkste profiteurs, terwijl de boeren het gelag betalen.
In de landbouwindustrie, die inmiddels door een paar grote concerns wordt gedomineerd, probeert men door middel van speciale rassen (zowel met behulp van gentechnologie als op conventioneel niveau) zaad te verkrijgen dat bijzondere resistenties en eigenschappen heeft. Deze planten worden ook steeds vaker gepatenteerd bij het Europees Octrooibureau (EOB), schrijft Florian Machl.
De organisatie “Geen octrooien op zaden!” heeft onderzocht dat alleen al dit jaar 40 van dergelijke octrooien op het gebied van conventionele veredeling zijn verleend. Zeven van deze octrooien hebben betrekking op 145 conventioneel gekweekte rassen, één (EP2464213 van ChemChina/Syngenta) zelfs op 145 maïssoorten. Het probleem hierbij is dat deze planten zonder licentieovereenkomst niet door andere veredelingsbedrijven mogen worden gebruikt.
Inmiddels zijn er in Europa al meer dan 1.000 conventioneel gekweekte plantensoorten bij het EPA geregistreerd. Vaak gaat het om natuurlijk voorkomende genvarianten die bijzonder sterk resistent zijn tegen gevaarlijke plantenziekten. Maar het kweken en ook het op de markt brengen van nieuwe plantensoorten is juist afhankelijk van deze specifieke genetische hulpbronnen. Zonder de bijbehorende (dure) licenties is dat echter niet mogelijk.
Deze octrooien maken de voedselproductie door boeren dus ook duurder. Zelfs een studie van de Europese Commissie met de titel “Protection of biotechnological inventions” wijst op de negatieve gevolgen van deze octrooigekte. Maar op politiek niveau gebeurt er tot nu toe niets, omdat de invloed van de lobbyisten van de grote landbouwbedrijven waarschijnlijk nog steeds groot is.
Voedselzekerheid is te belangrijk om aan een paar bedrijven zoals Bayer (Monsanto), ChemChina/Syngenta, Pioneer & Co over te laten. Het gaat hier immers ook om de toekomst van de voeding van de mensheid.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Ongekozen bureaucratische globalisten hebben een nieuwe aanval
gelanceerd in de escalerende War on Food, een zet die de wereldwijde
landbouwindustrie met vernietiging bedreigt. Ze willen boeren dwingen om te
voldoen aan de steeds onhaalbaardere doelen van de “netto-nul” agenda van het
World Economic Forum (WEF), schrijft Frank Bergman. Het WEF, de Verenigde
Naties (VN) en … Meer lezen overGlobalisten lanceren nieuwe aanval op voedselvoorziening, dreigen
landbouw wereldwijd te vernietigen
Voor een rechtbank in Nederland, namelijk de Rechtbank Noord-Nederland, is een procedure gestart die veel verder gaat dan een juridische kwestie. In wezen gaat het om de evaluatie van het mondiale COVID-19-beleid, de economische gevolgen daarvan en de vraag of overheidsmaatregelen systematisch zijn misbruikt om politieke en financiële belangen door te drukken. Een centrale getuige in deze procedure is Catherine Austin Fitts, wier verklaring nu internationaal de aandacht trekt.
De rechtbank heeft ermee ingestemd de zaak te behandelen als een mogelijke precedentzaak. In de aanklacht worden ernstige beschuldigingen geuit: onderdrukking van wetenschappelijke debatten, dwangmaatregelen, misleiding van het publiek en langdurige schade aan de gezondheid en de samenleving. Vanwege de omvang en reikwijdte van de beweerde gevolgen wordt zelfs gesproken over misdaden tegen de mensheid, bericht Uncutnews.
Wie is Catherine Austin Fitts?
Catherine Austin Fitts is financieel analist, publicist en voormalig hooggeplaatst ambtenaar bij de Amerikaanse overheid. Ze was adjunct-staatssecretaris bij het Amerikaanse ministerie van Volkshuisvesting onder de regering van Bush senior en daarvoor partner en bestuurslid van de investeringsbank Dillon, Read & Co. op Wall Street. Tegenwoordig is ze uitgever van het “Solari Report”, een analyseplatform voor financiële systemen, overheidsfinanciën en machtsstructuren.
Al meer dan twee decennia houdt ze zich bezig met onregelmatigheden in de Amerikaanse federale begroting, met name met zogenaamde “ontbrekende” of onduidelijk geboekte overheidsuitgaven ter waarde van biljoenen dollars.
De kernboodschap voor de rechtbank
In haar verklaring verklaarde Fitts dat de pandemie niet in de eerste plaats een gebeurtenis op het gebied van gezondheidsbeleid was, maar een massaal misbruik van gezondheidsbeleid om economische en politieke agenda’s door te voeren. Ze schetste een ontwikkeling die al lang voor 2020 begon.
Volgens Fitts verdwenen al vanaf het begrotingsjaar 1998 miljarden en later biljoenen dollars uit Amerikaanse federale rekeningen. Tot 2015 liep dit bedrag op tot ongeveer 21 biljoen dollar. Deze cijfers waren niet gebaseerd op schattingen, maar op officiële financiële rapporten van de Amerikaanse regering. De politieke druk om deze gebeurtenissen openbaar te maken leidde echter niet tot transparantie, maar tot een ommezwaai in de regelgeving.
Met de zogenaamde Federal Accounting Standards Advisory Board Statement 56, aangenomen in 2018, werd het federale autoriteiten feitelijk toegestaan om geheime boekhouding te voeren. Voor Fitts markeert dit een keerpunt: sindsdien is er praktisch geen zinvolle financiële verantwoording meer over grote delen van de overheidsuitgaven.
Pandemie als economisch keerpunt
Fitts brengt deze financiële ondoorzichtigheid rechtstreeks in verband met het pandemiebeleid. Volgens haar stond uiterlijk in 2019 vast dat een fundamentele hervorming van het financiële systeem op handen was. Tijdens de bijeenkomst van vooraanstaande centrale bankiers in Jackson Hole zou een zogenaamde “going-direct-reset” zijn besproken, een model voor directe geldcreatie en -distributie waarbij de klassieke bankkanalen worden omzeild.
Toen de pandemie uitbrak, werden binnen de kortste keren biljoenen dollars rechtstreeks in de financiële markten gepompt. Tegelijkertijd werden door lockdowns en maatregelen grote delen van de reële economie, met name kleine en middelgrote ondernemingen, stilgelegd. Het resultaat was een enorme herverdeling: economische vernietiging op lokaal niveau, terwijl grote beursgenoteerde concerns marktaandeel, macht en kapitaal concentreerden.
Volgens Fitts was dit proces geen neveneffect, maar de kern van de strategie. De pandemie zou hebben gediend als politiek en psychologisch dekmantel om maatregelen door te voeren die onder normale omstandigheden op massaal verzet zouden zijn gestuit.
Gezondheidsbeleid en maatschappelijke gevolgen
Voor Fitts weegt het gezondheidsaspect bijzonder zwaar. Ze wees op de stijgende oversterfte, de dalende levensverwachting en de toename van chronische ziekten, ook in de middenklasse. Deze ontwikkelingen sloten aan bij waarschuwingen die ze al jaren voor de pandemie had geuit.
Als financiële tekorten niet openlijk worden aangepakt, zal de druk toenemen om sociale lasten indirect op te vangen door een verkorting van de levensverwachting.
Volgens haar is dat precies wat er is gebeurd. Het gezondheidsbeleid zou zijn geïnstrumentaliseerd, gepaard gaande met propaganda, censuur en het systematisch uitsluiten van kritische wetenschappelijke stemmen.
Waarom deze zaak politiek explosief is
Het belang van de procedure ligt niet zozeer in de afzonderlijke beschuldigingen als wel in het totaalbeeld. Mocht de rechtbank de beschuldigingen inhoudelijk onderzoeken, dan zou voor het eerst de vraag rijzen of het pandemiebeleid op internationaal niveau niet alleen politiek of moreel, maar ook juridisch ter verantwoording kan worden geroepen.
Fitts deed in haar verklaring een uitdrukkelijk beroep op de rechtbanken om de rechtsstaat te verdedigen. Een samenleving die massale leugens, desinformatie en gezondheidsschade accepteert om economische macht te concentreren, kan op de lange termijn niet bestaan.
Of deze procedure daadwerkelijk tot juridische gevolgen zal leiden, is nog onduidelijk. Eén ding is echter duidelijk: de verklaring van Catherine Austin Fitts dwingt ons om de afgelopen jaren niet alleen medisch, maar ook financieel en machtspolitiek opnieuw te evalueren.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
