01/09/2025
Een munt die door niets wordt gedekt en systematisch wordt gedevalueerd door gigantische schulden, is gedoemd te mislukken. De euro zal tot stof vergaan. De vraag is niet of, maar wanneer, schrijft Michael Münch.
“Europa zal sterven als de Duitsers geen geld meer hebben”: deze uitspraak van Margaret Thatcher was ooit bedoeld als een spottende opmerking. Tegenwoordig lijkt het een nuchtere prognose. De Europese Monetaire Unie, zo plechtig gelanceerd als een “stabiliteitsgemeenschap”, is allang getransformeerd tot een aansprakelijkheidsunie. Wat begon als een voorzichtige stap naar meer economische integratie, is nu uitgegroeid tot een gigantisch herverdelingsproject. En wie staat centraal in deze cascade van aansprakelijkheid? Duitsland natuurlijk – het land dat regelmatig de cheques in Brussel en Frankfurt vult wanneer de schatkist elders leeg is.
Vergeet niet: de euro is bedacht als een munteenheid van gelijken. Geen schuldenunie, geen overdrachten, geen wederzijdse garanties. Elk land zou aansprakelijk zijn voor zichzelf – zoals een stabiele munteenheid betaamt. Vandaag de dag lijkt dit grondbeginsel een sprookje uit een ver verleden. De reddingspakketten voor Griekenland markeerden het begin van de overgang van een monetaire unie naar een aansprakelijkheidsunie. Sindsdien is het principe verankerd: verliezen worden gedeeld, winsten blijven nationaal. De Duitse verplichtingen bedragen nu in totaal zo’n € 2,8 biljoen: Target 2-claims van de Bundesbank, garanties voor reddingspakketten, garanties onder het ESM en obligatieaankopen door de ECB. Dit alles drukt op de Duitse belastingbetaler als een gigantische hypotheek.
Een korset dat niemand past
Als deze bedragen over de bevolking zouden worden verdeeld, zou elke burger, van peuters tot ouderen, een bedrag van vijf cijfers riskeren. Natuurlijk zeggen mensen dat dit allemaal maar “giraal geld” is. Maar zoals we uit de geschiedenis weten, wordt giraal geld in noodsituaties al snel echt geld dat bijeengebracht moet worden – wanneer de boeken instorten. Momenteel levert Frankrijk het beste bewijs van de kwetsbaarheid van deze structuur: een land met een staatsschuld van meer dan 110 procent, zwakke groei, politieke fragmentatie en de dreiging van een overheidsval wordt nu openlijk in verband gebracht met een “reddingsoperatie” door het Internationaal Monetair Fonds. Het feit dat de Franse minister van Financiën dit woord zelfs maar uitspreekt, laat zien hoe groot de onzekerheid is.
Iedereen weet dat een IMF-programma voor een kernland van de eurozone politiek onaanvaardbaar zou zijn; het zou de euro de das omdoen. Het logische gevolg zou daarom een reddingspakket van het ESM en de ECB zijn – met andere woorden, vanuit Berlijn. Uiteindelijk zijn het de Duitsers die de prijs zullen betalen. En Frankrijk is geen alleenstaand geval: Italië torst al jaren schulden, Spanje kampt met structurele tekorten en Griekenland is al een chronisch patiënt. De euro bindt deze zeer verschillende economieën in een korset dat niemand past: sommige zijn te zwak om te concurreren – en andere te sterk om de kosten op de lange termijn te dragen.
Onvermijdelijke ineenstorting
Duitsland heeft de rol van betaler in deze noodlijdende constructie op zich genomen. Niet omdat het zichzelf vrijwillig in deze rol heeft gedwongen, maar omdat niemand anders de economische kracht heeft om het kaartenhuis nog veel langer overeind te houden. Maar ook in Duitsland groeit de last: een verzwakkende industrie, hoge energieprijzen, stijgende sociale uitgaven. De mythe van het rijke land dat eindeloos kan betalen, begint af te brokkelen. De cruciale vraag is daarom niet langer óf de euro instort, maar wanneer.
Twintig jaar geleden had niemand gedacht dat het zo lang zou duren. Toch werd de prestatie geleverd – ondersteund door politieke bezweringen, een stortvloed aan geld en Duitse aansprakelijkheid. Maar de logica van een gebrekkige constructie kan niet eeuwig worden ontkend. Uiteindelijk zal de monetaire unie instorten vanwege haar eigen tegenstrijdigheden. Een ineenstorting is niet langer een theoretische optie. Het is zeker. De enige vraag die overblijft, is de timing. Thatchers profetie zal uitkomen: Europa zal ten onder gaan wanneer de Duitsers geen geld meer hebben. En die dag is veel dichterbij dan de meeste mensen denken.
In tegenstelling tot propagandastructuren die door de Euro-Atlantische instelling worden gefinancierd, werkt Dissident dankzij de donaties van het publiek. Zonder uw hulp kunnen we niet overleven.
STEUN ONS WERK HIER.
Bron: https://dissident.one/het-einde-van-de-euro-is-slechts-een-kwestie-van-tijd
