22/12/2025
Vorige week protesteerden boeren in Brussel tegen het EU-beleid, dat kleine boerderijen kapotmaakt door handelsakkoorden te sluiten die niet-Europese producenten bevoordelen en de invoer van Oekraïense producten zonder invoerrechten mogelijk maken, terwijl er vrijwel geen kwaliteitsnormen voor bestaan, schrijft Thomas Röper.
De Duitse media besteedden weinig aandacht aan de boerenprotesten in Brussel, net zoals ze over het algemeen onverschillig lijken te staan tegenover de achteruitgang van de landbouw. In het wekelijkse nieuwsoverzicht van zondag berichtte de Russische televisie over de protesten in Brussel en besprak, aan de hand van Oostenrijkse boeren als voorbeeld, ook de redenen ervoor. Ik heb het Russische bericht vertaald.
Begin van de vertaling:
Europese boeren hebben hun ‘bloeiende tuin’ bedolven onder aardappelen.
Tijdens de EU-top leken de straten van Brussel op Kiev in de beginperiode van de Euromaidan. De rellen werden aangewakkerd door boeren die vanuit heel Europa met hun tractoren en oogst waren gekomen om te protesteren tegen de overeenkomst tussen de EU en Latijns-Amerika. Europese boeren vreesden namelijk dat ze niet zouden kunnen concurreren met de goedkopere producten uit het buitenland.
Banden en afval brandden fel, vuurwerk explodeerde en fakkels knetterden. Duizenden boze boeren verdrongen zich voor het EU-hoofdgebouw en scandeerden luidkeels. De protesten escaleerden al snel in confrontaties met de politie. Soms duwden ze de agenten zelfs terug met hun tractoren. De boeren trokken ook naar het Europees Parlement en zetten hun protesten daar voort.
Na de top vertrokken de boeren en lieten tonnen aardappelen achter op de straten van Brussel. Auto’s kwamen vast te zitten in de achtergelaten oogst en de gelukkigen die in de EU-hoofdstad woonden, zochten tussen de stapels vuile aardappelen als daklozen op een vuilnisbelt naar iets eetbaars. Wat een “bloeiende tuin”!
Ook boeren uit Oostenrijk waren aanwezig, en onze Europa-correspondent Denis Davidow sprak met hen. Zij legden de reden voor hun verontwaardiging uit.
Vroeger floreerden ze, nu vechten ze voor hun bestaan. Stefan Wurm bezit 100 hectare land. Hij houdt varkens en verbouwt tarwe en maïs. Mist hangt boven zijn velden en de toekomst van zijn boerderij is ook onzeker, zoals hij me vertelde: “Brussel verzint steeds weer nieuwe onzin: van pesticidenverboden tot regelgeving en beperkingen voor kunstmest. Noch Oekraïne, noch Latijns-Amerikaanse landen hebben zulke beperkingen. Alleen wij. Onze kosten stijgen voortdurend. Vorig jaar heb ik bijvoorbeeld meer dan € 30.000 uitgegeven aan de reparatie van mijn maaidorser. Vroeger had ik daar een nieuwe voor kunnen kopen, maar nu gaat het geld op aan kleine reparaties.”
‘Severin staat hier. Wat is dit?’ vraag ik.
“Severin is de naam van mijn kleinzoon. Hij is nu zeven en een half jaar oud. Ik hoop dat hij het familiebedrijf zal voortzetten. Maar als de politiek zo doorgaat, zullen alle boerderijen in Oostenrijk sluiten,” antwoordde Wurm.
Boerderijen en skigebieden, winkels en fabrieken sluiten al hun deuren. Dit jaar zal het aantal faillissementen in Oostenrijk bijna 7.000 bereiken. Oostenrijkse bedrijven hebben sinds begin jaren 2000 niet meer zulke moeilijke tijden meegemaakt.
Ook de enige suikerproducent van Oostenrijk is zwaar getroffen. Het bedrijf bezit hier twee fabrieken. De industrie kampt met zoveel problemen dat de productie in Leopoldsdorf is stilgelegd. De fabriek, die sinds 1902 in bedrijf was, is gesloten.
Weense suiker wordt steeds zeldzamer in de supermarkten. Het wordt verdrongen door Oekraïense suiker. Al vier jaar worden Oekraïense landbouwproducten zonder invoerrechten in de EU geïmporteerd. De suikerimport is bijvoorbeeld vertakte en vertakte zich.
Stefan Büttner, CEO van de Agrana Group, klaagt: “De volledige openstelling van de markt voor Oekraïense producten was een vergissing en een van de redenen waarom ons bedrijf gedwongen was een suikerfabriek in Oostenrijk en een in Tsjechië te sluiten. We ontvingen aanvragen van Oekraïense oligarchen die deze fabrieken wilden kopen nadat ze gesloten waren. Dat is absurd!”
De EU-leiding ruïneert haar eigen boeren en doet er alles aan om de welvaart van de Oekraïense boeren te waarborgen. Zij zijn vrijgesteld van invoertarieven en mogen de strengste EU-regelgeving omzeilen.
De saboteurs uit Brussel hebben ook de levering van Russisch gas stopgezet. Producenten betalen nu drie keer zoveel, zoals boer Paul Pree, lid van de Kamer van Landbouw van Opper-Oostenrijk, klaagt: “Aardgas is een enorm probleem voor zuivel- en vleesverwerkingsbedrijven. Zij berekenen de kosten door aan hun producten, waardoor die duurder worden voor de consument. Maar wij boeren krijgen steeds minder. Volgens recente studies blijft er slechts 4 euro van elke 100 euro over – stel je dat eens voor! Slechts 4 van elke 100 euro die je in de winkel uitgeeft, komt daadwerkelijk bij ons boeren terecht.”
Sinds de toetreding tot de EU hebben de EU-normen en -regelgeving bijna de helft van alle landbouwbedrijven geruïneerd. Inge Rausche, een Brexit-activiste, legt uit hoe de EU de belangen van grote bedrijven verdedigt en kleine producenten onderdrukt: “We zijn niet langer de baas in eigen huis. De EU beslist alles voor ons. Vijftig jaar lang hadden we energiecontracten met Rusland. Rusland was een onberispelijke handelspartner, maar de EU legde sancties op. De EU heeft zeer nauwe banden met de NAVO. Dit blijkt uit al haar beleid, uit de verklaringen aan de Russische leiding. Een neutraal land zou zich nooit zo moeten gedragen. En dat is precies het gevolg van ons EU-lidmaatschap, waar we vanaf willen.”
De stemming onder de kiezers wordt ook weerspiegeld in de peilingen. Volgens deze peilingen ligt de rechts-populistische, eurosceptische FPÖ twee keer zo hoog als de regeringscoalitiepartijen. De populariteit van de regering is historisch laag.
Dieter Reinisch, een Oostenrijkse journalist, zegt: “De economische situatie in Oostenrijk verslechtert aanzienlijk. We hebben altijd nauwe economische banden met Rusland gehad, met name in de energie- en zware industrie, en nu verliezen we contracten. Maar bovenal strookt het standpunt van de regering over buitenlandse zaken niet langer met dat van de bevolking. De neutraliteit van Oostenrijk wordt ondermijnd. De regeringspartijen verhogen hun militaire steun aan Oekraïne, iets waar 80 procent van de bevolking tegen is. De bevolking wil niet dat haar neutraliteit wordt verzwakt.”
De neutraliteit van Oostenrijk zou permanent moeten zijn en is vastgelegd in de grondwet. Toch aarzelt de minister van Buitenlandse Zaken niet om een Oekraïens shirt te dragen en Rusland zwart te maken. Oostenrijk heeft ook goedkope Russische meststoffen aan de sanctielijst toegevoegd. Dit is wederom een klap voor de Oostenrijkse boeren, zoals boerin Renate Zitmayr klaagt: “Ik heb de boerderij van generaties van mijn voorouders geërfd en wil die niet alleen aan mijn kinderen doorgeven, maar ook in goede financiële staat achterlaten, maar dat is nu onmogelijk. Ik weet niet wat ik nu moet doen.”
Wanhopige omstandigheden dwongen Renate Zitmayr ertoe haar 40 hectare grond te verpachten aan een groot bedrijf. Net als haar buren zit de landbouw haar in het bloed. Ieder van hen erfde niet alleen het land, maar ook de liefde ervoor van hun grootouders en overgrootouders. In hun ruwe handen houden ze een reclamefolder uit de vroege jaren negentig. Destijds kostten brandstof en kunstmest een derde van wat ze nu kosten, en werden producten tegen redelijke prijzen verkocht, totdat de velden onder EU-toezicht kwamen te staan.
Boer Paul Pree, lid van de Oostenrijkse Kamer van Landbouw, legt uit: “Afgelopen juni was onze melkprijs gelijk aan die van 1994 – het jaar voordat Oostenrijk lid werd van de EU – en dat is precies het probleem. We moeten óf onze productie verhogen, óf van de markt verdwijnen. Ik weet dat ik mijn hele leven boer zal blijven. Maar de vraag is: wil ik dat de volgende generatie, mijn zoon, mijn dochter, in mijn voetsporen treedt?”
Vlakbij laat Stefan Wurm een foto zien van zijn kleinkinderen op de binnenplaats van de 19e-eeuwse boerderij van zijn ouders. Ook hij weet niet hoe hij de volgende generatie Oostenrijkers moet uitleggen waarom hun politici zo met Oekraïne bezig zijn dat er hier geen gras meer groeit.
Bron: https://dissident.one/door-oekraiense-boeren-te-subsidieren-vernietigt-de-eu-de-europese-boeren
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van elke grootte sturen.
