Ze noemen hem een titan van de financiële wereld, de CEO van ’s werelds grootste vermogensbeheerder. Maar achter de publieke façade geloven sommigen dat Larry Fink een huiveringwekkende doctrine verkondigt: ontvolking is geen anomalie om bang voor te zijn, maar een doel dat moet worden bereikt.
Als je goed naar zijn woorden luistert en de verbanden legt, zie je een strategisch plan voor een post-menselijke toekomst, schrijft Baxter Dmitry.
Tijdens een speciale sessie van het WEF deed Fink een uitspraak die de aandacht van veel waarnemers trok: “Ik kan stellen dat in de ontwikkelde landen de grote winnaars de landen zijn met een krimpende bevolking … De sociale problemen die men zal hebben bij het vervangen van mensen door machines zullen veel minder groot zijn in landen met een krimpende bevolking.”
Hij lichtte toe: vroeger zagen we bevolkingsafname als een rem op de groei. Maar nu, met AI en robotica, zou minder mensen – minder behoeften, minder tegenstanders, minder eisen – een soepelere overgang naar door machines aangestuurde economieën kunnen betekenen.
Fink sprak over “het verhogen van de levensstandaard” voor degenen die het geluk hebben de selectie te overleven, als de productiviteitswinst door automatisering groot genoeg is om de afname van menselijke arbeid te compenseren.
Hij beweerde ook dat sociale weerstand tegen het vervangen van mensen door machines gemakkelijker te beheersen is wanneer de bevolkingsdruk afneemt.
Daarnaast heeft Fink zich publiekelijk ingezet voor AI en investeringen in infrastructuur. Hij is in gesprek met regeringen om financiering te verkrijgen voor een enorme uitbreiding van de stroomvoorziening voor datacenters en chipfabrieken.
In zijn Chair’s Letter van 2025 beschrijft hij ons tijdperk ook als een tijdperk waarin computers het grootste deel van ons werk, inclusief complexe gegevens, “namens ons” verrichten.
Samen vormen deze opmerkingen de basis voor een complottheorie: de wereldelite, gepersonifieerd door Fink, voorziet een toekomst waarin mensen grotendeels overbodig zijn.
Wanneer je de verbanden legt – het WEF, de klimaatagenda, de stimulering van AI-infrastructuur, het wereldwijde surveillancenetwerk – wordt het duidelijk dat Larry Fink niet in zijn eentje spreekt.
Hij herhaalt een gecoördineerd wereldbeeld dat wordt gedeeld door de machthebbers die aan dezelfde tafels zitten en dezelfde transities financieren. Ontvolking, automatisering en gecentraliseerde controle zijn geen willekeurige uitkomsten – het zijn pijlers van dezelfde architectuur.
De boodschap tussen de regels is eenvoudig: minder mensen, meer controle en totale afhankelijkheid van de machine. Dat is de echte “reset” die ze aan het bouwen zijn – en die is al in gang gezet.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Water – Hoe het WEF en BlackRock willen profiteren van de levensader
04/11/2025
Wanneer water handelswaar wordt: het WEF, de markten en de nieuwe controle over het grondrecht op leven.
Een nieuwe logica van macht
Tijdens het Wereld Economisch Forum (WEF) in Davos sprak Mariana Mazzucato, econoom en adviseur van de Verenigde Naties, over water. Maar haar woorden klonken minder als duurzaamheid en meer als een economisch masterplan, meldt Uncut News.
“We moeten het kapitalisme anders runnen. Ons ondernemingsbestuur moet veranderen. In plaats van marktfalen te verhelpen, moeten we de economie zo inrichten dat zowel de mens als de planeet er baat bij hebben”, zei Mazzucato op het podium van het WEF.
Dat klinkt nobel, maar de implicatie is diepgaand: water moet niet langer worden behandeld als een universeel grondrecht, maar als een economisch product. Een product dat kan worden geprijsd, beheerd en – in de volgende ontwikkelingsfase – getokeniseerd.
Van bron tot blockchain-activum
Achter Mazzucato’s woorden schuilt een grotere trend: de financialisering van de natuur. Water wordt in wereldwijde strategieën steeds meer gezien als een marktproduct – vergelijkbaar met CO₂-certificaten of energie.
Sinds 2020 is het eerste waterfuturescontract beschikbaar op de Chicago Mercantile Exchange (CME). Beleggers kunnen hiermee wedden op de prijs van Californische waterrechten.
In Australië wordt geëxperimenteerd met projecten als Water Ledger: daar worden waterrechten verhandeld als digitale tokens op een blockchain – inclusief slimme contracten die automatisch de toewijzing of beperking regelen.
Tegelijkertijd worden digitale meet- en distributiesystemen (‘Smart Metering’) ontwikkeld die het waterverbruik realtime registreren.
Het idee: water wordt een digitaal beheerd bezit – een ‘token’ dat eigendom, gebruik en beschikbaarheid vertegenwoordigt.
Wat klinkt als moderne efficiëntie, betekent in de praktijk het volgende: iedereen die geen account, ID of toegang tot deze infrastructuur heeft, zit met lege handen.
BlackRock, WEF en het nieuwe waterbeheer
Larry Fink, CEO van BlackRock, ’s werelds grootste vermogensbeheerder , omschreef water al als “de nieuwe olie”. BlackRock investeert wereldwijd in infrastructuur-, nuts- en waterfondsen waarvan verwacht wordt dat ze zullen profiteren van toekomstige schaarste.
In combinatie met Mazzucato’s concept van “nieuw bedrijfsmanagement” ontstaat een economisch-digitale architectuur:
Staten creëren het politieke kader via publiek-private partnerschappen.
Financiële ondernemingen leveren kapitaal en technische systemen.
Monitoring, toewijzing en prijsstelling worden gedigitaliseerd, vaak via centrale hubs die werken met blockchaintechnologie.
De boodschap van Fink is duidelijk: schaarste wordt een bron van rendement. Wanneer investeerders in de toekomst besluiten tot tokenized waterrechten, prijsindexen en infrastructuurinvesteringen, verschuift de vraag van ‘Hoe verzekeren we de voorziening?’ naar ‘Hoe verzekeren we rendement? ‘
“Dit betekent dat water niet langer alleen een gemeenschappelijk goed is, maar onderdeel van een wereldwijde beleggingsportefeuille – beheerd door dezelfde spelers die ooit de energiemarkt hebben geprivatiseerd.”
Het resultaat: democratische controle over de levensomstandigheden maakt plaats voor algoritmisch bestuur.
“Multi-stakeholder governance”: Wie bepaalt wie er drinkt?
Het WEF spreekt van “multi-stakeholder governance” – partnerschappen tussen staten, bedrijven en ngo’s. In de praktijk betekent dit dat politieke verantwoordelijkheid wordt uitbesteed.
Programma’s zoals de 2030 Water Resources Group (WRG), opgericht door het WEF, verschuiven de beslissingsbevoegdheid over waterbronnen naar consortia waarin particuliere bedrijven een leidende rol spelen.
Wat daar besloten wordt, heeft weinig democratische legitimiteit. Wie heeft hen gekozen?
Mazzucato’s stelling “We moeten het kapitalisme anders runnen” klinkt, in het licht van deze structuren, als een vriendelijk eufemisme voor: we privatiseren de publieke sector, maar noemen dat transformatie.
Water is een mensenrecht, geen handelswaar.
In 2010 erkenden de Verenigde Naties toegang tot schoon drinkwater en sanitaire voorzieningen als een mensenrecht. Dit principe botst echter met het idee om water als handelswaar te beschouwen.
Wanneer leveringsnetwerken, verbruiksgegevens en toegangsrechten worden gedigitaliseerd en geprijsd, zal water niet langer worden gedeeld, maar gedistribueerd – op basis van betalingsvermogen, gegevensstatus of “duurzaamheidsscore”.
Het is de volgende stap in een ontwikkeling waarin grondrechten markten worden en burgers klanten. Wat gepresenteerd wordt als een ecologische innovatie, zou wel eens hét controle-instrument van de 21e eeuw kunnen worden.
De cruciale vraag
Innovatie is niet de vijand. Maar als het ertoe leidt dat een kind in Freetown of Flint een digitale rekening nodig heeft om drinkwater te krijgen, dan is het woord vooruitgang verkeerd begrepen.
Water is geen bezit. Water is leven. En leven mag niet getokeniseerd worden.
Bronnen en verdere documenten
Wereld Economisch Forum (WEF) – Video & Transcript met Mariana Mazzucato, “De economie van water transformeren” (Davos, 2025)
CME Group – Nasdaq Veles California Water Index Futures (lancering 2020)
Civic Ledger / Water Ledger (Australië) – Pilotproject voor blockchain-gebaseerde tokenisatie van waterrechten
2030 Water Resources Group (WEF Initiative) – Multi-stakeholder governance voor waterbeheer
Larry Fink, BlackRock – Jaarlijkse brieven aan investeerders (onderwerpen: duurzaamheid, waterinvesteringen)
VN-resolutie A/RES/64/292 (2010) – Het mensenrecht op water en sanitaire voorzieningen
Zonder uw gewaardeerde steun kan Dissident niet bestaan. U kunt HIER doneren om mij in staat te stellen elke dag nieuwe artikelen op deze site te plaatsen.
Nieuw WEF-rapport: Vertrouwen als façade – private elites bepalen de toekomst van burgers
09/09/2025
Het Wereld Economisch Forum (WEF) heeft zijn jaarverslag 2024/2025 gepubliceerd. Op het eerste gezicht lijkt het een onschuldig overzicht van wereldwijde samenwerking, technologische kansen en duurzame groei.
Maar achter de glanzende bewoordingen schuilt een veel groter gevaar: een niet-gekozen organisatie beweert de regels te schrijven voor de toekomst van miljarden mensen – zonder enige democratische legitimiteit, meldt Uncut News.
Vertrouwen als machtsstrategie
In het voorwoord leggen covoorzitters Larry Fink (BlackRock) en André Hoffmann (Roche-erfgenaam) uit: “Vertrouwen is de meest waardevolle – en tegelijkertijd meest kwetsbare – hulpbron van vandaag. Het Forum moet dit vertrouwen elke dag verdienen door integriteit, resultaten en duidelijke doelstellingen – en zich richten op wat er echt toe doet: meer welvaart voor meer mensen over de hele wereld.”
Wat klinkt als een morele verplichting, is in werkelijkheid een strategie om macht te verwerven. Het WEF verheft ‘vertrouwen’ tot een valuta waarmee het zich wereldwijde autoriteit toe-eigent – zonder verkiezingen, zonder mandaat, uitsluitend gesteund door zijn netwerken van bedrijven, banken en stichtingen.
Mondiaal bestuur via de achterdeur
Het WEF presenteert zich als een multistakeholderplatform dat overheden, bedrijven en ngo’s met elkaar verbindt. In feite zijn het voornamelijk 925 internationale bedrijven die het forum financieren en de agenda bepalen. Onder het mom van dialoog en samenwerking ontstaan concrete programma’s:
Financieel systeem: Met het project Navigating Global Financial System Fragmentation beweert het WEF richtlijnen te stellen voor “verantwoordelijk economisch staatsmanschap”. Met andere woorden: het wil inspraak hebben in de regels voor economische sancties, financiële stromen en markten – kwesties die normaal gesproken het domein zijn van soevereine staten.
Handel: Met de Global Cooperation Barometer en allianties voor handelsvereenvoudiging creëert het Forum nieuwe meetinstrumenten en hervormingsplatforms die verregaande interventies in het nationale economische beleid mogelijk maken.
Hierdoor wordt de wereldpolitiek geprivatiseerd: het zijn niet de parlementen die de regels bepalen, maar de WEF-netwerken.
Klimaat en kapitaal – Duurzaamheid als bedrijfsmodel
Deze strategie is vooral zichtbaar in het klimaatbeleid. Met het GAEA-initiatief (Giving to Amplify Earth Action) mobiliseert het WEF miljarden dollars voor klimaat- en natuurprojecten. De beslissingsbevoegdheid ligt echter bij
filantropen, banken en bedrijven. Duurzaamheid wordt een investeringsinstrument: impactvaluta’s, impactbeurzen en speculatieve “grote weddenschappen” op klimaatbescherming.
Op deze manier transformeert het WEF de existentiële vraag naar klimaat en natuur in een winstgevend financieel product – gecontroleerd door elites, niet door burgers.
AI-regulering – door bedrijven voor bedrijven
Met de AI Governance Alliance en het AI & Cyber Programma positioneert het WEF zich als architect van wereldwijde regels voor kunstmatige intelligentie. Techgiganten, lobbyisten en overheidsvertegenwoordigers zitten aan dezelfde tafel – terwijl kritische stemmen uit de samenleving buiten de boot vallen.
Het resultaat: regulering in het belang van bedrijven. Gegevensbescherming, burgerrechten en machtsbeheersing raken op de achtergrond. AI wordt geprezen als een “motor van vooruitgang” – de risico’s voor banen, democratie en vrijheid blijven secundair.
Mensen aanpassen in plaats van systemen veranderen
Met de Reskilling Revolution wil het WEF tegen 2030 een miljard mensen omscholen. Officieel is het de bedoeling om hiermee nieuwe kansen te creëren, maar in werkelijkheid komt het erop neer dat mensen moeten worden aangepast aan de technologische agenda van bedrijven.
Het WEF dicteert niet alleen welke technologieën de boventoon moeten voeren, het schrijft ook voor hoe mensen getransformeerd zullen worden om deze technologieën te bereiken. Onderwijs, werk en de samenleving worden ten dienste gesteld van een vierde industriële revolutie, gedreven door de belangen van mondiale elites.
Democratie ondermijnd
Het nieuwe rapport maakt het duidelijk: het WEF is al lang meer dan een ‘discussieforum’. Het fungeert als een schaduwregering die beweert wereldwijd te besturen – zonder democratische legitimiteit en zonder parlementair toezicht.
“Vertrouwen” dient als een retorisch vijgenblad. In werkelijkheid gaat het om het consolideren van macht via netwerken van bedrijven, banken en stichtingen. Terwijl burgers en nationale parlementen machteloos worden gesteld, worden in Davos de blauwdrukken voor klimaat-, financieel, technologisch en sociaal beleid ontwikkeld.
Conclusie
Het nieuwe WEF-rapport onthult een gevaarlijk patroon: mondiaal bestuur door private elites, vermomd als ‘samenwerking’ en ‘vertrouwen’.
Maar vertrouwen komt niet voort uit zelfbeschikkingen in Davos. Vertrouwen vereist democratie, transparantie en verantwoording. En dat is precies wat het WEF mist.
In plaats van meer welvaart voor iedereen, wordt de toekomst bedreigd door privatisering – bepaald door de belangen van enkelen, betaald door velen.
In tegenstelling tot propagandastructuren die door de Euro-Atlantische instelling worden gefinancierd, werkt Dissident dankzij de donaties van het publiek. Zonder uw hulp kunnen we niet overleven.
Een ontmoeting in Boedapest tussen Trump en Poetin is meer dan een symbolische nederlaag voor de EU-bureaucratie – het is een vernedering voor von der Leyen, Kallas en Macron. Viktor Orbán viert een grote overwinning.
Hongarije vestigde zich tijdens de oorlog in Oekraïne als een vredesmacht in Europa. Viktor Orbán profiteerde van het Hongaarse EU-voorzitterschap om met alle belangrijke spelers te praten: hij was in Moskou, Kiev, Peking en in Mar-a-Lago – was Trump destijds geen president. Nu is er de tweede ontmoeting tussen Trump en Poetin – in Boedapest.
De Britse Telegraaf laat zich het voor de hand liggende schrijven
„De keuze voor Hongarije als locatie voor de top heeft de glimlach misschien van het gezicht van de EU weggevaagd. Het blok is grotendeels buiten de vredesonderhandelingen over Oekraïne gebleven en maakt zich zorgen over de ondergeschikte rol die het heeft gespeeld in het vredesplan voor Gaza. Het land, dat door bijna elk EU-lid en elke instelling wordt verbannen, staat nu in de schijnwerpers van Trump, die gelooft dat de Unie is opgericht om de VS te verzwakken.“
Orbáns open opstelling voor een compromis met Rusland brengt hem nu dit diplomatieke succes. Boedapest wordt een „symbool van de Europese soevereiniteit – buiten de Brusselse lijn“, zoals Global Affairs zegt. Een andere reden voor de verkiezing van Hongarije zou de recente terugtrekking van het land uit het Internationaal Strafhof (ICC) kunnen zijn, waardoor Hongarije niet verplicht is de Russische president bij zijn aankomst te arresteren.
Hongarije beweegt zich in een hoog tempo: er werd aangekondigd dat de voorbereidingen voor de bijeenkomst al waren overeengekomen met de VS en Rusland. De Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken Szijjártó meldde dat hij gisteravond een telefoongesprek had met Lavrov en de Amerikaanse vice-minister van Buitenlandse Zaken Landau. Orbán sprak vandaag aan de telefoon met Poetin en Trump. Hongarije ziet zichzelf als een „eiland van vrede“. De bijeenkomst zou in oktober kunnen plaatsvinden. – Hongarije wil de veiligheid voor Poetin garanderen. Dit is explosief omdat de Russische president, om Hongarije te bereiken, over NAVO-landen zou moeten vliegen. Wordt hij begeleid door Amerikaanse of Hongaarse straaljagers? Het Kremlin maakte vrijdag bekend dat de vliegroute „natuurlijk“ was, nog niet bekend.
Het EU-leiderschap is demonstratief onwetend. Terwijl Orbán spreekt over het „Eiland van de Vrede“, meldt Ursula von der Leyen: „Akkoord over het Europees programma voor de defensie-industrie. 1,5 miljard euro om de Europese defensie-industrie te versterken. Oekraïne steunen.“
Consequenties zijn
vaak lange tijd niet zichtbaar, maar wanneer ze zich uiteindelijk voordoen,
kunnen ze buitengewoon pijnlijk zijn. Al tientallen jaren nemen onze leiders
ongelooflijk domme beslissingen, en al tientallen jaren klagen mensen zoals ik
daarover. Maar de meeste mensen dachten dat alles wel in orde moest zijn, omdat
de gevolgen van die ongelooflijk domme beslissingen ons niet meteen troffen.
Helaas is het moment van afrekening nu aangebroken, en dat is de belangrijkste
reden waarom goud en zilver omhoogschieten. De prijs van goud heeft voor het
eerst ooit de 4.300 dollar bereikt, en de prijs van zilver heeft voor het eerst
ooit de 53 dollar bereikt. Het is spannend om te zien hoe de goud- en
zilverprijzen snel stijgen, maar het is van cruciaal belang om te begrijpen dat
wat we nu zien een vlucht naar veiligheid is. Op dit moment worden we
geconfronteerd met een shutdown van de overheid, een ongekende wereldwijde
handelsoorlog, een liquiditeitscrisis, een catastrofe op het gebied van
cryptovaluta, een implosie van de huizenmarkt, een nachtmerrie
op het gebied van de kosten van levensonderhoud en massale ontslagen in het
hele land. Overal om ons heen beginnen economische tijdbommen te ontploffen en
de vooruitzichten voor de komende maanden zijn absoluut niet rooskleurig.
Twee weken voordat
hij de Chinese president Xi Jinping zou ontmoeten, vertelde president Donald
Trump aan verslaggevers dat zijn ruzie met China over handel is uitgemond in
een volledige handelsoorlog.
Toen een
verslaggever hem vroeg of het land in een “aanhoudende handelsoorlog” met China
zou komen als hij tijdens hun ontmoeting in Zuid-Korea aan het einde van de
maand geen overeenstemming met Xi zou kunnen bereiken, zei de president: “We
zitten er nu al middenin.”
Nadat China had
besloten om uiterst alarmerende exportbeperkingen op te leggen aan zeldzame
aardmetalen die we hard nodig hebben, dreigde president Trump met het opleggen
van een extra tarief van 100 procent op alle Chinese importen, bovenop de
bestaande tarieven.
Als dat extra
tarief van 100 procent daadwerkelijk wordt ingevoerd, zal het grootste deel van
de handel met China abrupt tot stilstand komen.
En als een
wetsvoorstel dat momenteel in het Congres wordt behandeld daadwerkelijk wet
wordt, zou China binnenkort te maken kunnen krijgen met een tarief van 500 procent op
alle export naar de VS als het besluit om zaken te blijven doen met Rusland…
Via de Sanctioning
Russia Act bereiden tweepartijdige wetgevers zich voor om een tarief van 500%
op te leggen – een duidelijk signaal aan het Kremlin en zijn partners:
de-escaleer de oorlog in Oekraïne of krijg te maken met ernstige economische
gevolgen.
De maatregel,
opgesteld door senatoren Lindsey Graham (R-S.C.) en Richard Blumenthal
(D-Conn.), geeft president Donald Trump ruime bevoegdheid om economische
sancties op te leggen aan Rusland.
Lindsey Graham en
Richard Blumenthal zijn geen rationele personen.
Ik heb geen idee
hoe zij ooit verkozen zijn voor wat dan ook.
Ik kan me niet eens
voorstellen hoe de wereldeconomie eruit zou zien als de VS gewoon alle handel
met China, India en Brazilië zou stopzetten, maar dat is wat er zou kunnen
gebeuren als dit wetsvoorstel wordt
aangenomen…
De wetgeving staat
secundaire tarieven van 500% toe op importen uit landen die zaken blijven doen
met Rusland – met name China, Brazilië en India.
Secundaire tarieven
zijn handelssancties gericht tegen derde landen die economische banden
onderhouden met een gesanctioneerd land. In dit geval dienen ze als een
indirect middel om druk uit te oefenen op Rusland door zijn handelspartners te
straffen.
35 procent van de
koffie die we drinken komt uit Brazilië.
Denk daar maar eens
over na.
En onze winkels
staan vol met producten die uit China komen.
Maar als we hen met
500 procent “secundaire tarieven” belasten, zullen er geen exporten meer uit
die landen komen.
Als we plotseling
alle handel met China, India en Brazilië stopzetten, staan we echt voor een
grote economische nachtmerrie.
De meeste
Amerikanen realiseren zich dit niet, maar we importeren nu een enorme
hoeveelheid van het rundvlees dat we eten uit Brazilië.
Tijdens een recent
bezoek aan de supermarkt was Kelvin Lin verbaasd toen hij zag dat de prijs van
een rib-eye steak was gestegen tot 32,99 dollar per pond.
Twee weken eerder
was het nog enkele dollars goedkoper, zei hij.
Lin, een 33-jarige
software-ingenieur die in New York City woont, klaagde bij de slager, maar
kocht de steak uiteindelijk toch. “Het voelt vreselijk”, zei hij.
Natuurlijk wordt
ook bijna alles anders veel duurder.
Vijf jaar geleden
kostte een nieuwe auto gemiddeld ongeveer 40.000 dollar. Het huidige gemiddelde
van meer dan 50.000 dollar illustreert de snelle prijsstijging en de
transformatie van wat een “typische” aankoop van een nieuwe auto in de VS is.
Voor veel Amerikanen is de markt voor nieuwe auto’s definitief verschoven naar
welgestelde kopers en technologisch geavanceerde voertuigen, waarbij
economische druk en veranderingen in de regelgeving zowel vraag als aanbod
opnieuw hebben gedefinieerd.
De gemiddelde prijs
voor een nieuwe auto in de Verenigde Staten overschreed in september voor het
eerst de grens van 50.000 dollar. Dit was een keerpunt voor de automarkt,
aangezien kopers steeds vaker kiezen voor luxe voertuigen en elektrische
modellen. Uit analyses van de sector blijkt dat meerdere trends samenkomen en
de prijzen opdrijven, wat wijst op ingrijpende veranderingen in het koopgedrag
en ongekende uitdagingen voor prijsbewuste consumenten.
De enige mensen die
zich tegenwoordig nieuwe voertuigen kunnen veroorloven, zijn degenen die zeer
vermogend zijn of die bereid zijn zich diep in de schulden te steken.
En als je je diep
in de schulden steekt om een nieuw voertuig te kopen, kan dat enorme gevolgen
hebben.
Op dit moment
zitten miljoenen Amerikanen met een onderwaterhypotheek op hun autolening…
Meer dan een op de
vier inruilauto’s had in het derde kwartaal van 2025 een negatief eigen
vermogen, meldt Edmunds. In het jargon van de auto-industrie waren deze
leningen onder water.
Van alle gebruikte
auto’s die tussen juli en september werden ingeruild voor een nieuwe auto, had
28,1% een negatief eigen vermogen. Dat betekent dat de auto’s minder waard
waren dan de eigenaar aan autolening verschuldigd was.
Dit cijfer is het
hoogste in vier jaar.
Steeds meer
Amerikanen hebben ook een onderwaterhypotheek, en nu wordt ons verteld dat de
huizenmarkt in de VS “een ineenstorting” meemaakt…
De huizenmarkt in
de VS maakt een ineenstorting door.
Potentiële kopers
trekken zich in schokkende aantallen terug uit verkoopcontracten omdat niet
wordt voldaan aan hun eisen voor dure reparaties en enorme prijsverlagingen.
En verkopers zijn
boos dat ze deze eisen zelfs stellen.
Het aantal
verkopers is nu veel groter dan het aantal kopers.
Als gevolg daarvan
beginnen de huizenprijzen te dalen, en dit is een van de redenen waarom het
aantal annuleringen zo sterk stijgt…
In augustus werden
naar schatting 56.000 koopovereenkomsten abrupt geannuleerd, wat neerkomt op
15,1 procent van de woningen waarvoor in die maand een contract werd gesloten,
aldus het rapport.
Dat komt neer op
maar liefst één op de zeven woningtransacties waarbij een koper zich terugtrok.
Dat is het hoogste annuleringspercentage dat ooit in augustus is geregistreerd
sinds Redfin in 2017 begon met het bijhouden van deze statistieken.
Bovendien worden we
in dit land geconfronteerd met een groeiende werkgelegenheidscrisis.
Volgens een
gloednieuw onderzoek dat onlangs is gepubliceerd, heeft 60 procent van de
Amerikaanse werknemers geen “kwaliteitsbaan”…
Volgens nieuw
onderzoek van Gallup, waarbij meer dan 18.000 werknemers uit verschillende
sectoren, beroepen en soorten dienstverbanden zijn ondervraagd, heeft een meerderheid
(60%) van de Amerikaanse werknemers geen “kwaliteitsbaan” die voorziet in
basisvoorzieningen op het gebied van financieel welzijn, veiligheid en andere
factoren.
“De belangrijkste
resultaten zijn zeker ontnuchterend”, zegt Maria Flynn, president en CEO van
Jobs for the Future, dat heeft geholpen bij het leiden van het onderzoek.
“Hoewel de arbeidsmarkt banen creëert, zijn er niet genoeg banen die werknemers
echt in staat stellen om te floreren.”
Helaas verdwijnen
er met de dag meer kwaliteitsbanen.
NBC News bereidt
zich voor op de grootste ontslagronde in jaren. Volgens een rapport zullen deze
week ongeveer 150 werknemers hun baan verliezen, nu het netwerk zich aanpast
aan een leven zonder zijn kabelzenders MSNBC en CNBC.
De ontslagen, die
naar verwachting woensdag zullen beginnen en tot en met donderdag zullen duren,
zullen ongeveer 7% van de 2.000 medewerkers van de nieuwsafdeling treffen,
meldt Status.
Medewerkers van het
hoofdkantoor van NBC News “zien op tegen wat komen gaat”, vertelde een insider
van 30 Rock aan Status.
Nestlé zal de
komende twee jaar wereldwijd ongeveer 16.000 banen schrappen om kosten te
besparen, onder meer door automatisering, zo maakte ’s werelds grootste
voedingsmiddelenbedrijf donderdag bekend.
Het merendeel van
de ontslagen – ongeveer 12.000 – zal betrekking hebben op witteboordenberoepen,
aangezien Nestlé zich richt op “operationele efficiëntie”, onder meer door
processen te automatiseren en gebruik te maken van gedeelde diensten, aldus het
bedrijf achter merken als KitKat en Nesquik in een verklaring.
Er wordt verwacht
dat AI, robots en andere vormen van technologie de komende jaren miljoenen
menselijke werknemers zullen vervangen.
Dit is dus nog maar
het begin.
Ik begrijp volledig
dat de informatie die ik in dit artikel heb gedeeld nogal ontnuchterend is.
Waarom denk je dat
zo velen van ons al jarenlang tekeer gaan over de waarde van de dollar, het
handelsbeleid, de roekeloze overheidsuitgaven, de fundamentele tekortkomingen
in het financiële systeem en de volstrekt krankzinnige dingen die de Federal
Reserve heeft gedaan?
We hebben over deze
zaken geklaagd omdat ze er echt toe doen.
En nu begint de
algemene bevolking in te zien waarom ze ertoe doen.
De Amerikaanse
economie begint echt uit elkaar te vallen, en het ergste moet nog komen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat
die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven
schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van
Frontnieuws.
De Europese Centrale Bank (ECB) duwt in sneltreinvaart een digitale euro
door. Maar is die wel nodig? Michael Anseeuw, CEO van BNP Paribas Fortis en
voorzitter van Febelfin, trekt in een opiniestuk in De Tijd het nut van
dit megaproject in twijfel. Terwijl de juridische basis nog niet eens klaar is,
lopen de marketingcampagnes al volop. “De vaart waarmee dit project wordt
doorgeduwd, staat in schril contrast met wat ontbreekt: een duidelijke
maatschappelijke of economische noodzaak”, stelt Anseeuw.
Onze betaalmarkt functioneert prima. Liefst 84 procent van de Belgen
verkiest digitale betalingen boven cash, zonder enige tussenkomst van de ECB.
Met Bancontact en tal van bankapps beschikt België over een robuust betalingssysteem.
“Waarom dan miljarden investeren in een nieuwe digitale munt waarop niemand zit
te wachten?”, vraagt Anseeuw zich af in een opiniestuk in De Tijd. Het verklaart volgens de bankier
waarom wereldwijd nog geen enkel ontwikkeld land de stap naar een digitale
retailmunt heeft gezet. “Als bestaande betaalsystemen goed functioneren, is een
digitale overheidsmunt eerder overbodig dan noodzakelijk.”
De enige onderbouwde reden die overblijft, is geopolitiek. Europa wil
onafhankelijk worden van Amerikaanse netwerken. Een legitieme zorg, erkent
Anseeuw, “maar wie daaruit afleidt dat we dan ook een volledig nieuwe digitale
euro nodig hebben, slaat de bal mis”. Initiatieven zoals Wero tonen aan dat er
marktgedreven alternatieven zijn. “Geen nieuwe parallelle
overheidsinfrastructuur die tientallen miljarden euro’s kost”, benadrukt de CEO
van BNP Paribas Fortis, maar een schaalbaar systeem dat bankoverschrijvingen,
kaartbetalingen en mobiele transacties combineert.
Geen massale adoptie verwacht
Opvallend vindt Anseeuw dat de ECB zelf geen massale adoptie verwacht.
Een ‘beetje’ gebruik zou volstaan. “Maar is dat geen vreemde ambitie?”, vraagt
hij zich af. “Iedereen weet dat een betaalmiddel leeft bij gratie van schaal.”
Zijn conclusie is helder: “De digitale euro mag dan eigentijds klinken, het
riskeert vooral een duur overheidsproject te worden waarop niemand zit te
wachten.”
