Als een premier haar eigen staf opdraagt rust te nemen omdat het volgend jaar veel erger zal zijn, is dat geen galgenhumor. Het is geen uiting van vermoeidheid. Het is een moment van onthulling, het soort opmerking dat leiders alleen maken wanneer de interne voorspellingen niet langer overeenkomen met het publieke beeld, schrijft Gerry Nolan.
Giorgia Meloni richtte zich niet tot de kiezers. Ze richtte zich tot de staat zelf – de bureaucratische kern die belast is met de uitvoering van beslissingen waarvan de gevolgen niet langer te verbergen zijn. Haar woorden gingen niet over een alledaagse toename van de werkdruk. Ze gingen over beperkingen. Over grenzen. Over een Europa dat de crisisbeheersing achter zich heeft gelaten en is overgegaan in gecontroleerd verval, en weet dat de opgelopen kosten in 2026 definitief tot een botsing zullen leiden.
Wat Meloni liet doorschemeren, is iets wat de Europese elite al lang begrijpt: het westerse project in Oekraïne is frontaal op de materiële realiteit gestuit. Niet op Russische propaganda. Niet op desinformatie. Niet op populisme. Maar op staal, munitie, energie, arbeid en tijd. En zodra de materiële realiteit zich manifesteert, begint de legitimiteit af te brokkelen.
De oorlog die Europa niet kan leveren
Europa kan zich wel voorbereiden op oorlog. Het kan niet produceren voor oorlog.
Vier jaar na het begin van een intense uitputtingsslag worden de Verenigde Staten en Europa geconfronteerd met een waarheid die ze decennialang hebben proberen te verdringen: je houdt dit soort conflicten niet vol met theatrale toespraken, sancties of het opgeven van diplomatie. Je houdt het vol met granaten, raketten, getrainde bemanningen, reparatiecycli en productiesnelheden die de verliezen overtreffen – maand na maand, zonder onderbreking.
Tegen 2025 is de kloof niet langer theoretisch.
Rusland produceert nu artilleriemunitie op een schaal die, zoals westerse functionarissen zelf toegeven, de gezamenlijke productie van de NAVO overtreft. De Russische industrie is overgeschakeld op continue productie op bijna oorlogsniveau (zelfs zonder volledig gemobiliseerd te zijn), met gecentraliseerde inkoop, vereenvoudigde toeleveringsketens en door de staat gestuurde doorvoer. Schattingen wijzen erop dat Rusland jaarlijks enkele miljoenen artilleriegranaten produceert – een productie die al gaande is, niet beloofd.
Europa daarentegen heeft 2025 doorgebracht met het vieren van doelstellingen die het in werkelijkheid nooit zal halen. De belangrijkste belofte van de Europese Unie blijft twee miljoen granaten per jaar – een doel dat afhankelijk is van nieuwe faciliteiten, nieuwe contracten en nieuwe arbeidskrachten die zich niet volledig zullen materialiseren binnen de cruciale periode van de oorlog, zo niet helemaal niet. Zelfs als het gedroomde doel bereikt zou worden, zou het niet op gelijke hoogte komen met de Russische productie. De Verenigde Staten, na een nooduitbreiding, verwachten ongeveer een miljoen granaten per jaar te produceren, en dat is een grote ‘als’. Zelfs op papier schiet de westerse productie tekort om de reeds geleverde Russische productie te evenaren. Een papieren tijger dus.
Dit is geen kloof. Het is een grote discrepantie in tempo. Rusland produceert nu op grote schaal. Europa droomt ervan om later weer op grote schaal te kunnen produceren.
En tijd is de enige variabele die niet kan worden gesanctioneerd.
De Verenigde Staten kunnen de uitgeholde capaciteit van Europa niet zomaar compenseren. Washington kampt met eigen industriële knelpunten. De productie van Patriot-luchtafweerraketten bedraagt slechts enkele honderden per jaar, terwijl de vraag nu tegelijkertijd Oekraïne, Israël, Taiwan en de aanvulling van de Amerikaanse voorraden omvat – een discrepantie waarvan hoge functionarissen van het Pentagon hebben erkend dat deze niet snel, zo niet nooit, kan worden opgelost. De Amerikaanse scheepsbouw vertelt hetzelfde verhaal: onderzeeboot- en oppervlakteschipprogramma’s lopen jaren achter op schema, belemmerd door personeelstekorten, verouderde werven en kostenoverschrijdingen die een zinvolle uitbreiding tot in de jaren 2030 uitstellen. De veronderstelling dat Amerika Europa industrieel kan ondersteunen, strookt niet langer met de realiteit. Dit is niet alleen een Europees probleem; het is een Westers probleem.
Oorlogsvoering zonder fabrieken
Europese leiders spreken over “oorlogstoestand” alsof het een politieke uitspraak is. In werkelijkheid is het een industriële situatie en Europa voldoet daar niet aan.
Het duurt jaren voordat nieuwe artillerieproductielijnen een stabiele doorvoer bereiken. De productie van onderscheppingsraketten voor luchtverdediging verloopt in lange cycli, gemeten in batches, niet in pieken. Zelfs basisgrondstoffen zoals explosieven blijven knelpunten, waarbij fabrieken die decennia geleden gesloten werden pas nu heropend worden, en sommige naar verwachting pas eind jaren 2020 hun maximale capaciteit zullen bereiken.
Die datum alleen al is een bekentenis.
Rusland opereert ondertussen al in oorlogstijd. De Russische defensiesector levert jaarlijks duizenden gepantserde voertuigen, honderden vliegtuigen en helikopters, en enorme aantallen drones.
Het probleem van Europa is niet conceptueel, maar institutioneel. De veelgeprezen Zeitenwende van Duitsland heeft dit op brute wijze blootgelegd. Tientallen miljarden werden goedgekeurd, maar knelpunten in de inkoop, gefragmenteerde contracten en een verzwakte leveranciersbasis zorgden ervoor dat de levering jaren achterliep op de retoriek. Frankrijk, vaak genoemd als Europa’s meest capabele wapenproducent, kan geavanceerdere systemen produceren, maar slechts in kleine aantallen, gemeten in tientallen, terwijl een uitputtingsoorlog duizenden vereist. Zelfs de eigen initiatieven van de EU om de munitieproductie te versnellen, vergrootten de capaciteit op papier, terwijl het front de granaten in weken verbruikte. Dit zijn geen ideologische mislukkingen. Het zijn administratieve en industriële mislukkingen die onder druk verergeren.
Het verschil is structureel. De westerse industrie was geoptimaliseerd voor aandeelhoudersrendement en winstmarges in vredestijd. De Russische industrie is gereorganiseerd om onder druk te kunnen presteren. De NAVO kondigt pakketten aan. Rusland telt de leveringen.
De fantasie van €210 miljard
Deze industriële realiteit verklaart waarom de hele kwestie rond de bevroren tegoeden zo belangrijk was, en waarom die uiteindelijk mislukte.
De Europese leiders hebben de inbeslagname van Russische staatsbezittingen niet nagestreefd uit juridische vindingrijkheid of morele helderheid. Ze deden het omdat ze tijd nodig hadden. Tijd om niet te hoeven toegeven dat de oorlog niet kon worden volgehouden op basis van westerse industriële principes. Tijd om financiering in plaats van productie te gebruiken.
Toen de poging om zo’n 210 miljard euro aan Russische tegoeden in beslag te nemen op 20 december mislukte, geblokkeerd door juridische risico’s, gevolgen voor de markt en verzet onder leiding van België, terwijl Italië, Malta, Slowakije en Hongarije zich verenigden tegen regelrechte confiscatie, nam Europa genoegen met een minderwaardig alternatief: een lening van 90 miljard euro aan Oekraïne voor de periode 2026-2027, met een jaarlijkse rente van 3 miljard euro, waarmee de toekomst van Europa verder werd gehypothekeerd. Dit was geen strategie. Het was noodhulp en het verdeelde een toch al verzwakte Unie nog verder.
Volledige confiscatie zou de geloofwaardigheid van Europa als financieel beheerder hebben ondermijnd. Permanente bevriezing voorkomt een explosie, maar leidt tot een langzame uitputting. De activa blijven voor onbepaalde tijd bevroren, een voortdurende economische oorlogsdaad die de wereld laat zien dat reserves in Europa voorwaardelijk zijn en het risico niet waard zijn. Europa verkoos reputatieschade boven een juridische breuk. Die keuze getuigt van angst, niet van kracht.
Oekraïne als een balansoorlog
De diepere waarheid is dat Oekraïne niet langer primair een oorlogsprobleem is. Het is een probleem van financiële stabiliteit. Washington begrijpt dit. De Verenigde Staten kunnen een blamage verdragen. Maar ze kunnen niet oneindig doorgaan met onbeperkte financiële verplichtingen. Er wordt gezocht naar een uitweg – in stilte, met onregelmatigheden en met retorische dekmantel.
Europa kan niet toegeven dat het er een nodig heeft. Europa bestempelde de oorlog als een existentiële, beschavingsbepalende en morele kwestie. Het verklaarde compromis, verzoening en onderhandeling tot overgave. Daarmee sloot het zijn eigen uitweg uit.
De kosten komen nu terecht op een plek waar geen enkel verhaal ze kan afwenden: de Europese begrotingen, de Europese energierekeningen, de Europese industrie en de Europese politieke cohesie. De lening van 90 miljard euro is geen solidariteit. Het is een securitisatie van achteruitgang – het doorschuiven van verplichtingen terwijl de productieve basis die nodig is om ze te rechtvaardigen, blijft afbrokkelen.
Meloni weet dit. Daarom klonk haar toon niet uitdagend, maar vermoeid.
Naarmate de materiële beperkingen strenger worden, neemt de controle over het narratief toe. De agressieve handhaving van de EU-verordening inzake digitale diensten gaat niet over veiligheid. Het gaat over inperking, in de meest Orwelliaanse vorm: het creëren van een informatieperimeter rond een eliteconsensus die niet langer bestand is tegen open verantwoording. Wanneer burgers eerst kalm, en vervolgens onophoudelijk, beginnen te vragen: waar was dit allemaal voor?, stort de illusie van legitimiteit snel in elkaar.
Daarom reikt de regelgevingsdruk nu verder dan de grenzen van Europa en veroorzaakt ze trans-Atlantische wrijving over jurisdictie en vrijheid van meningsuiting. Zelfverzekerde systemen zijn niet bang voor discussie. Kwetsbare systemen wel. Censuur is hier geen ideologie, maar een vorm van verzekering.
De-industrialisatie: het onuitgesproken verraad
Europa legde niet alleen sancties op aan Rusland, maar ook aan zijn eigen industriële model.
In 2025 blijven de energiekosten voor de Europese industrie aanzienlijk hoger liggen dan die van concurrenten in de Verenigde Staten of Rusland. Duitsland, de motor van de industrie, heeft te maken met een aanhoudende krimp van de energie-intensieve maakindustrie. De productie van chemicaliën, staal, kunstmest en glas is stilgelegd of verplaatst. Kleine en middelgrote ondernemingen in Italië en Centraal-Europa gaan in stilte ten onder, zonder dat het de krantenkoppen haalt.
Dit is de reden waarom Europa de munitieproductie niet op de gewenste schaal kan opvoeren. Dit is de reden waarom herbewapening een belofte blijft. Goedkope energie was geen luxe. Het was de basis. Verwijder die door zelfsabotage (Nordstream e.a.), en de structuur stort in elkaar.
China, dat dit alles gadeslaat, vormt de andere helft van Europa’s nachtmerrie. Het land beschikt over de meest omvangrijke productiebasis ter wereld, zonder ooit in oorlogstoestand te zijn gebracht. Rusland heeft China’s omvang niet nodig, alleen de strategische diepte die het in reserve heeft. Europa heeft geen van beide.
Waar Meloni werkelijk bang voor is
Geen hard werken. Geen drukke agenda’s. Ze vreest een 2026 waarin de Europese elites de controle over drie dingen tegelijk verliezen.
Geld – nu de financiering van Oekraïne een probleem wordt voor de balans van de EU, in plaats van de illusie dat “Rusland wel zal betalen”.
Het verhaal — terwijl de censuur steeds strenger wordt en er nog steeds niet in slaagt de vraag te onderdrukken die over het hele continent weergalmt: waar was dit allemaal voor?
De discipline binnen de alliantie — terwijl Washington manoeuvreert om zich terug te trekken en Europa de kosten, de risico’s en de vernedering moet dragen.
Dat is de paniek. Niet het verliezen van de oorlog van de ene op de andere dag, maar het langzaam verliezen van legitimiteit, naarmate de realiteit doorsijpelt via energierekeningen, gesloten fabrieken, lege wapenarsenalen en hypothecaire toekomstplannen.
De mensheid op de rand van de afgrond
Dit is niet alleen een crisis voor Europa. Het is een crisis voor de hele beschaving. Een systeem dat niet kan produceren, niet kan aanvullen, niet de waarheid kan vertellen en zich niet kan terugtrekken zonder zijn geloofwaardigheid te verliezen, heeft zijn grenzen bereikt. Wanneer leiders hun eigen instellingen voorbereiden op slechtere tijden, voorspellen ze geen ongemak. Ze geven structuur op.
Meloni’s opmerking was belangrijk omdat ze de hele voorstelling doorbrak. Rijken kondigen hun triomf luidkeels aan. Systemen in verval temperen de verwachtingen stilletjes, of luidkeels in Meloni’s geval.
De Europese leiders temperen de verwachtingen nu, omdat ze weten wat er in de magazijnen ligt, wat de fabrieken nog niet kunnen leveren, hoe de schuldencurve eruitziet – en wat het publiek al begint te begrijpen.
Voor de meeste Europeanen zal deze afrekening niet komen als een abstract debat over strategie of toeleveringsketens. Het zal een veel eenvoudiger besef zijn: dit was nooit een oorlog waar ze mee instemden. Hij werd niet gevoerd om hun huizen, hun welvaart of hun toekomst te verdedigen. Hij werd gevoerd uit hebzucht naar een imperium, en betaald met hun levensstandaard, hun industrie en de toekomst van hun kinderen.
Er werd hun verteld dat het een existentiële kwestie was. Er werd hun verteld dat er geen alternatief was. Er werd hun verteld dat opoffering een deugd was.
Wat Europeanen echter willen, is geen eindeloze mobilisatie of permanente bezuinigingen. Ze willen vrede. Ze willen stabiliteit. Ze willen de stille waardigheid van welvaart: betaalbare energie, een functionerende industrie en een toekomst die niet afhankelijk is van conflicten waar ze niet mee hebben ingestemd.
En wanneer die waarheid aan het licht komt, wanneer de angst verdwijnt en de betovering verbroken is, zal de vraag die Europeanen stellen niet technisch, ideologisch of retorisch van aard zijn.
Het zal menselijk zijn. Waarom werden we gedwongen alles op te offeren voor een oorlog waar we nooit mee ingestemd hadden en waarvan ons werd verteld dat er geen vrede was die het nastreven waard was? En dit is wat Meloni ’s nachts wakker houdt.
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van elke grootte sturen.
Het leven van veel vrouwen zou misschien een stuk aangenamer zijn als ze wisten van het bestaan van genesteïne. 
