31/12/2025
Wanneer oneindig veel papier de realiteit ontmoet.
Herinnert u zich Griekenland in 2015 nog? Banken gingen dicht. Geldautomaten konden maar tot €60 per dag opnemen. Daarna tot €50. Mensen stonden uren in de rij om hun eigen geld van hun eigen rekening op te nemen. Gepensioneerden vielen flauw in de lobby van de bank. Bedrijven konden hun leveranciers niet betalen. De economie kwam volledig tot stilstand omdat niemand meer aan contant geld kon komen, meldt Gold & Geopolitics.
Dat was geen theorie. Dat waren echte mensen die ontdekten dat ze ongedekte schuldeisers waren in een banksysteem dat exorbitante risico’s had genomen met hun spaargeld.
En ik heb het gevoel dat het weer gaat gebeuren. Niet specifiek in Griekenland. Maar bij banken in heel Europa waarvan je nog nooit hebt gehoord dat ze in de problemen zitten. Omdat ze hebben ingezet op de twee meest saaie beleggingscategorieën die je je kunt voorstellen.
Een metaal. En obligaties.
Uw spaargeld ligt niet veilig opgeborgen in een kluis met uw naam erop. Het maakt deel uit van een enorme pot die banken gebruiken voor investeringen, liquiditeit en rendement. Wanneer die investeringen mislukken, wordt uw spaargeld een schuld die banken niet kunnen nakomen. U wordt een schuldeiser zonder onderpand, die achter schuldeisers met onderpand staat die als eerste worden betaald.
De schuldeisers met zekerheidsrecht zijn de grote instellingen. De prime brokers. De tegenpartijen in derivaten. Zij krijgen de onderpandpools. Ze beroepen zich op hun wettelijke voorrang. Ze nemen alles in beslag.
Je krijgt een nummer in de wachtrij. En misschien €60 per dag als je geluk hebt.
Een tikje dramatisch misschien, maar dat zou zomaar eens kunnen gebeuren… En zilver zou wel eens de lont kunnen zijn die het aansteekt.
Banken – zowel in de VS als in de EU – zitten al jaren op dit kruitvat. Die obligaties die ze kochten toen de rentes bijna nul waren of zelfs onder nul? Die staan al sinds de centrale banken in 2022 begonnen met het verhogen van de rentes onder water. De meest recente uitgebreide gegevens – van september 2023 – lieten zien dat de niet-gerealiseerde verliezen op de obligatieportefeuilles van banken in de eurozone gemiddeld 30% van het eigen vermogen bedroegen. Sommige banken bereikten zelfs 60%. En nu de rentes tot en met 2024 en 2025 hoog blijven, zijn die verliezen niet verdwenen. Ze hebben zich stilletjes opgestapeld op de balansen, verborgen door de boekhoudkundige methode van “houden tot de vervaldatum”.
Dat is de smeulende lont. Miljarden aan niet-gerealiseerde verliezen. Jarenlange blootstelling. Banken die hopen dat de rentes dalen voordat ze liquiditeit nodig hebben.
En nu voegt zilver een versneller toe.
De derivatenafdelingen hadden shortposities in zilver. Volgens SprottMoney hadden verschillende niet-Amerikaanse (waarschijnlijk Europese) banken aanzienlijke shortposities. Papiercontracten in de veronderstelling dat de prijs beheersbaar blijft en de contracten contant worden afgewikkeld. Standaard marktmaking. Kosten innen. Liquiditeit verschaffen. Niets bijzonders.
Twee saaie transacties. Obligaties en zilver. Conservatieve beleggingen. Wat kan er nou misgaan?
Alles.
Centrale banken begonnen de rentes te verhogen. Die ‘veilige’ obligaties staan nu diep in de min. Miljarden aan verliezen die niet op de balans verschijnen zolang banken ze niet verkopen.
En zilver? Dat opende 2025 op $29,59 per ounce. Vrijdag sloot het af op $79. Een stijging van 167% in twaalf maanden.
Banken die shortposities innamen op $29,59 en deze aanhielden, lijden nu verliezen van 167%. Op een nominale positie van €1 miljard komt dat neer op een verlies van €1,67 miljard. En het wordt dagelijks erger. Zilver bereikte vorige week nieuwe hoogtepunten. China kondigde exportvergunningseisen aan die ingaan op 1 januari – voor de jaarlijkse export van 121 miljoen ounces is nu een overheidsvergunning vereist. De CME verhoogde de marginvereisten naar $25.000 met ingang van maandag, wat leidde tot meer eisen voor onderpand.
Waarom gaat dit verhaal over meer dan alleen zilver en obligaties? Het gaat over hoe het hele systeem in elkaar zit. Wanneer de margin calls op die zilvershortposities worden uitgevoerd, hebben banken onderpand nodig. En welk onderpand hebben ze? Juist, je raadt het al. Die obligaties die onder water staan.
Door de obligaties te verkopen worden de verliezen definitief. Als ze niet verkopen, kunnen ze niet aan de marginvereisten voldoen. In beide gevallen bent u insolvent.
Dit is het exorbitante risico dat Europese banken nemen met uw geld. Niet hun geld. Maar uw geld.
Ze namen je stortingen aan en verkochten zilver voor $29,59. Ze namen je stortingen aan en kochten obligaties die geen rendement opleverden. En toen beide transacties catastrofaal mislukten, sloten ze de posities niet. Ze verdubbelden hun inzet. Ze hielden vast. Ze baden. Ze gokten erop dat de zilverprijs zou dalen, de rentes zouden zakken en alles weer normaal zou worden.
Met. Jouw. Geld.
Maar zilver is slechts één mogelijke aanleiding. De obligaties zouden ook vanzelf kunnen exploderen als de rentes weer omhoogschieten. Een staatsschuldencrisis in Frankrijk, België, Italië of Spanje zou de boel kunnen laten ontploffen – pak een dartpijl en gooi die naar de EU-kaart – elk land is insolvent. Ineenstorting van de commerciële vastgoedmarkt. Allerlei factoren zouden dit kruitvat kunnen doen ontploffen.
Waar het om gaat, is wat er gebeurt als het ontploft.
De fysieke zilvermarkten laten precies zien hoe dicht we bij een mogelijk escalatiepunt kunnen zijn. De OTC-markten in Londen – waar banken daadwerkelijk fysiek metaal verhandelen – vertonen een sterke backwardation. Je krijgt vandaag MEER betaald voor metaal dan de garantie dat je morgen metaal krijgt. Dat is extreme stress. In Shanghai wordt fysiek zilver verhandeld voor $85. In Dubai voor $91. De papieren markt op de COMEX staat op $79, alsof er niets aan de hand is.
Iemand liegt. En in mijn ervaring is dat nooit de fysieke markt.
Zilver kan oplopen tot $134 voordat fabrikanten van zonnepanelen – de belangrijkste aanjager van de industriële vraag – hun verbruik beginnen te verminderen. Dat is het omslagpunt waarop de winst van de zonne-energie-industrie nul wordt en ze kopervervanging gaan overwegen. Maar de implementatie van kopervervanging in 300 fabrieken wereldwijd duurt minimaal vier jaar. De industrie kan niet snel genoeg overschakelen, zelfs niet als zilver morgen $134 bereikt. [ bron ]
Van $79 naar $134 is een stijging van nog eens 70%. Banken die short gingen vanaf $29,59 zouden een verlies van 353% lijden.
Geen enkele instelling overleeft dat terwijl ze tegelijkertijd obligatieportefeuilles heeft die voor 30% onder water staan ten opzichte van het eigen vermogen.
Maar dit gaat eigenlijk niet over zilver. Of obligaties. Het gaat over derivaten.
De derivatenmarkt is de drijvende kracht achter individuele bankfaillissementen en daarmee de systeemcrisis. Het verbindt Europese, Amerikaanse en Aziatische banken in één enorm, onderling verbonden web van tegenpartijverplichtingen. Triljoenen aan nominale blootstelling. Meerdere malen verpand onderpand. Waar één faillissement niet alleen die instelling treft, maar een domino-effect heeft op elke verbonden entiteit.
Depositoverzekering werkt alleen als één of twee banken failliet gaan. Het werkt niet als het derivatennetwerk het hele systeem tegelijkertijd laat instorten.
Er is een reden waarom Silicon Valley Bank, Signature en First Republic volledig gecompenseerd werden. De toezichthouders zagen het besmettingsrisico. Ze zagen wat er gebeurt als spaarders in paniek raken en weglopen.
Als een grote Europese bank failliet gaat door shortposities in zilver of verliezen op obligaties, kan de besmetting zich onmiddellijk verspreiden. Margin calls slaan op hol in het systeem. Tegenpartijen raken in paniek. Beveiligde schuldeisers nemen onderpand in beslag. Andere banken raken in paniek.
Chaos is moeilijk te beheersen. Eén mislukking brengt een lek aan het licht bij drie andere instellingen. Die drie onthullen weer een lek bij tien andere. En plotseling beseft iedereen dat er sinds 2008 niets is opgelost. Het is alleen maar erger geworden. Het is verdoezeld. Het systeem is tot op het bot verrot.
Wie draait er dan op voor de kosten als – áls – dit misgaat?
Overheden zullen proberen hen te redden. Natuurlijk zullen ze dat doen. Ze zullen “noodmaatregelen”, “liquiditeitsfaciliteiten” en “tijdelijke steunprogramma’s” aankondigen. Het systeem zal “te belangrijk zijn om te falen” terwijl uw rekening bevroren is. Toezichthouders zullen “hervormingen” en “onderzoeken” beloven, terwijl u geen toegang heeft tot uw spaargeld.
Maar Europese regeringen zitten al tot hun nek in de schulden. De schuldquote van Italië ten opzichte van het BBP bedraagt 138%. Frankrijk zit op 115%. Spanje op 103%. Griekenland op 151%. Ze hebben het geld niet. Ze zullen het toch wel bijdrukken, maar dat devalueert de munt alleen maar verder. Uw euro’s worden minder waard terwijl uw spaargeld bevroren is.
Als dit misgaat – en ik hoop van niet, maar het risico is reëel – wordt uw deposito een verplichting die zij niet kunnen nakomen. Uw spaargeld wordt dan een reeks cijfers op een scherm waar u geen toegang toe hebt. Uw rekening komt achteraan in de rij te staan, achter bevoorrechte schuldeisers die alles als eerste krijgen.
Dit is de woede ervan. Het kwaad ervan. Banken hebben met uw geld gegokt op posities die ze niet begrepen. Ze zitten vast in verliezen waar ze niet uit kunnen komen. En als alles instort, betaalt u de prijs.
De handelaren die deze weddenschappen hebben afgesloten? Die zoeken waarschijnlijk een hoog gebouw op en leren vliegen. De makkelijkste uitweg. De directieleden? Die krijgen een gouden handdruk. De aandeelhouders? Ze hebben de kwartaalverslagen gezien en hadden kunnen verkopen.
Maar jij? Jij vertrouwde erop dat een ‘spaarrekening’ betekende dat je geld veilig was. Je geloofde dat een depositoverzekering je zou beschermen. Je wist niet dat je een ongedekte schuldeiser was in een derivatencasino.
JPMorgan had dit blijkbaar door. Volgens berichten hebben ze hun shortpositie van 200 miljoen ounces zilver gesloten en een longpositie van 750 miljoen ounces fysiek zilver ingenomen. De grootste voorraad in de geschiedenis. Ze zagen dat institutionele beleggers vastzaten in posities waaruit ze niet konden stappen en hebben daarop ingespeeld.
Slimme beleggers stappen uit vóór de ineenstorting. Kwetsbare banken blijven vasthouden aan hun beleggingen, blijven hopen en nemen exorbitante risico’s met deposito’s die ze niet bezitten, in de hoop dat de rally’s stoppen, de rentes stabiliseren en alles weer normaal wordt.
Totdat dat niet meer het geval is.
Als dit misgaat – en ik hoop van niet – zullen de werkelijke verliezen niet worden gemeten in miljarden op de balansen van banken. Ze zullen worden gemeten in gepensioneerden die flauwvallen voor gesloten banken. Kleine bedrijven die hun salarissen niet kunnen uitbetalen. Gezinnen die geen boodschappen kunnen doen omdat de geldautomaat een maximum van €60 aangeeft en het limiet steeds lager wordt.
Dit is geen complottheorie. Dit zijn de gevolgen. Banken die in een omgeving met nulrente naar rendement streven. Derivaten die worden behandeld als magische geldmachines zonder tegenpartijrisico. Toezichthouders die ‘houden tot de vervaldatum’-boekhouding toestaan om catastrofale verliezen te verbergen. Een systeem dat uw deposito’s behandelt als bankactiva waarmee gegokt kan worden, in plaats van als eigendom van de klant dat beschermd moet worden.
En jij betaalt voor hun incompetentie. Hun hebzucht. Hun domheid.
Niet de handelaren. Niet de directieleden. Niet de aandeelhouders.
Jij.
Kijk, ik wacht al sinds 2012 op de ineenstorting van dit kaartenhuis. Ik heb het al meer dan tien jaar mis over de timing. Het systeem is veerkrachtiger dan ik dacht. Of beter gezegd: toezichthouders zijn beter in het dichten van scheuren dan ik voor mogelijk had gehouden.
Maar veerkrachtig is niet hetzelfde als stabiel. En een lapmiddel is niet hetzelfde als repareren.
Het kruitvat is echt. Derivaten verbinden kwetsbare banken over continenten heen.
Jouw bank heeft jouw geld niet.
Het bedrijf heeft risico’s. Tegenpartijrisico. Posities die onder water staan en waar het niet uit kan stappen zonder het eigen vermogen te verliezen.
Misschien dalen de rentes en herstellen de obligaties. Misschien stort de zilverprijs in en ontsnappen de short sellers. Misschien heb ik het weer mis en ploeteren we er nog een decennium doorheen.
Maar het systeem wordt niet sterker. Het wordt juist kwetsbaarder. Meer onderling verbonden. Meer afhankelijk van het feit dat er niets misgaat.
Griekenland 2015 is geen verleden tijd. Het is slechts een voorproefje. Portugese spaarders. Spaanse spaarders. Italiaanse spaarders. Duitse spaarders, mocht de balans van Deutsche Bank ontploffen.
€60 per dag. Als je geluk hebt.
***
Dissident: De simpele oplossing was geweest wat ik in 2008 riep. Ze hadden de banken moeten splitsen. In ‘casinobanken’ waar ze kunnen speculeren met hun eigen geld. En ‘volksbanken’ waar je salaris op gestort wordt, je een betaal,- en spaarrekening aan kunt houden en waar niet gegokt wordt met het geld van de mensen.
Dat is nog los van dat het hele systeem van speculatie en woeker verboden moet worden.
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van elke grootte sturen.
