Mijn polshorloge is in 1945 gemaakt door de Elgin Company in Illinois voor de Amerikaanse luchtmacht. Dat weet ik, want het staat op de achterkant. Het heeft geen batterij, geen software en geen elektronisch scherm. Op 80-jarige leeftijd doet het nog steeds iets bijzonders: het werkt de hele dag, elke dag. Ik hoef het alleen ’s ochtends op te winden, wat ongeveer vijf seconden duurt. Ik heb het overal ter wereld gebruikt, van Australië tot de Verenigde Staten, tijdens lange wandelingen in hoge temperaturen. Het heeft me nog nooit in de steek gelaten, schrijft Guy de la Bédoyère.
Natuurlijk zou dit alles vroeger geen enkele interesse hebben gewekt. Het lijkt nu pas opmerkelijk omdat we omringd worden door een ongekende mate van onvoorspelbaarheid en onbetrouwbaarheid. Toch is dit er langzaam en ongemerkt ingeslopen en het drijft ons allemaal langzaam maar zeker tot waanzin, durf ik te beweren.
Laatst kwam mijn 80-jarige buurvrouw langs met haar smartwatch. Ze had hem gekocht, zei ze, “voor het geval ik val, dan kan ik om hulp bellen”. Prima idee, ware het niet dat ze langs was gekomen omdat de Bluetooth-verbinding met haar telefoon was verbroken en ze die niet meer opnieuw verbonden kreeg.
Ze was gefrustreerd en overstuur, zelfs bang. Ik had nog nooit met een smartwatch gewerkt, maar ik zei haar dat ze het horloge opnieuw moest opstarten, wat lukte en de twee apparaten waren weer met elkaar verbonden. Ze was enorm opgelucht, maar ik zag de stress die ze had doorstaan. Het hele idee is echter een schijnveiligheid. In het landelijke gebied waar we wonen is het mobiele signaal sowieso erg onbetrouwbaar.
Twee dagen later was ze terug. Ze had een nieuwe printer gekocht. Ze wilde kunnen printen vanaf haar laptop, tablet en telefoon. Waarom, vroeg ik, zou je zo’n ingewikkeld systeem willen dat, zelfs als ik het aan de praat krijg, ongetwijfeld later toch weer problemen zal geven?
Nou, ze wilde precies dat, dus ik ging langs. Daar ontdekte ik tot mijn grote verbazing dat haar flitsende smart-tv spontaan de verbinding met haar nieuwe internetverbinding had verloren. Hoe kan dat nou ook anders? Dat vereiste weer een herstart. Wat de printer betreft, die bleek alleen maar te worden geïnstalleerd met de bedoeling haar een abonnement voor printerinkt via automatische incasso te laten afsluiten. Ik wist dat allemaal te omzeilen en de printer met wifi te verbinden, waarna alles werkte.
Klinkt dit allemaal bekend? Het is een feit dat waar het leren van een vaardigheid of het bedienen van een apparaat vroeger nuttige kennis was die jarenlang, zelfs een leven lang, van pas kon komen, we nu worden overspoeld met apps en programma’s, waarvan de meeste compleet verschillend zijn en die zonder waarschuwing veranderen. Het is onmogelijk om er eentje te leren en er vervolgens niets meer mee te doen. Sterker nog, ze werken vaak plotseling niet meer.
Erger nog, steeds meer huishoudelijke apparaten zijn tegenwoordig afhankelijk van bediening via een telefoonapp. Wij, de consumenten, moeten de interfaces kopen en eindeloos betalen voor abonnementen.
Het hele bouwwerk lijkt wel een gigantisch complot. Mijn vrouw beheert de dorpskerk. Die heeft een alarmsysteem dat een paar jaar geleden 10.000 pond kostte, betaald met een subsidie. Het is echter afhankelijk van het 3G-signaal, dat natuurlijk inmiddels is afgebouwd. Ze ontving een brief van het alarmbedrijf waarin ze hierover werden geïnformeerd en waarin ze vriendelijk aanboden – tegen enorme kosten voor aanschaf en installatie – een 4G-compatibel vervangend systeem te leveren, waarvoor ze vervolgens een maandelijks abonnement van meer dan 150 pond moest afsluiten. Er zijn natuurlijk aanzienlijk goedkopere alternatieven, maar daar gaat het niet om, toch?
Het 4G-signaal zal waarschijnlijk binnen een decennium of zo ook verdwenen zijn. Sterker nog, onlangs merkte ik tijdens een rondreis door bepaalde delen van Californië dat waar geen 5G-signaal was, er ook geen 4G-signaal was, en als er wel 4G was, was het te zwak om data te verzenden. En als het geen data kan verzenden, kun je niet bellen. Vroeger stonden er overal telefooncellen, bijvoorbeeld bij benzinestations, maar die zijn allemaal verdwenen. Geloof me, ik weet dit maar al te goed. Ik bereikte een benzinestation in Florida met een lekke band en ontdekte dat ik het verhuurbedrijf niet kon bellen. Een van de medewerkers leende me zijn telefoon – een daad van vriendelijkheid die me zonder hem echt in de problemen had gebracht. Vijf jaar geleden zou dat echter niet nodig zijn geweest.
Als al deze dingen zouden werken, zou het niet zo erg zijn, maar ze zijn niet alleen onbetrouwbaar, het is ook het grootste geschenk voor ondernemers sinds mensenheugenis. Ze kunnen namelijk op afstand functies in je bezittingen (waar je immers voor betaald hebt) uitschakelen en ze uiteindelijk volledig onbruikbaar maken. Tegenwoordig is er vrijwel geen apparaat of toestel meer te koop dat hier niet vatbaar voor is.
Sinds ongeveer 2015 zijn auto’s bijzonder gevoelig voor door software afgedwongen veroudering. Vergeet de verslechterende batterij in een elektrische auto. Dat is niet wat de koper van een elektrische auto die ‘het juiste wilde doen’ de das om zal doen. Het zal zijn wanneer ze op een dag wakker worden en ontdekken dat hun auto niets meer is dan een metalen doos met een batterij erin.
En hoe zit het met Making Tax Digital ? De komende drie jaar zullen honderdduizenden zzp’ers en verhuurders veroordeeld worden tot een potentiële nachtmerrie: vijf keer per jaar online aangifte doen bij de Belastingdienst (HMRC) – met behulp van commerciële cloudsoftware (uiteraard tegen betaling) om hun inkomsten en uitgaven op te slaan, gekoppeld aan hun bankrekeningen – op straffe van automatische boetes. Wat kan er misgaan? Alles. En dat zal ook gebeuren. Het hele wankele, barokke bouwwerk is afhankelijk van een veilige en betrouwbare internetverbinding voor al deze ondernemers, om nog maar te zwijgen van betrouwbare computers en telefoons, die allemaal werken, up-to-date zijn en betaald. Overigens, ga er niet vanuit dat ze dit allemaal aan accountants kunnen overlaten. Het lijkt erop dat veel accountants geen MTD-klanten willen aannemen, tenzij ze de elektronische aangifte al zelf hebben gedaan.
Los van specifieke voorbeelden, wat zijn de psychologische gevolgen van leven in een wereld waarin we volledig, angstaanjagend afhankelijk zijn van elektronische apparaten en processen die constant aan verandering onderhevig zijn? Ze zijn kwetsbaar voor hardwarestoringen. Dat gold ook voor een Ford Cortina, maar die kun je tenminste repareren met gereedschap. Probeer dat maar eens met een smartphone. Die kan niet functioneren zonder software die net zo vluchtig is als een scheet in een orkaan.
Ons hele bestaan hangt aan een zijden draadje en onze dagelijkse ervaringen worden gekleurd door het leven op de rand van de afgrond. Wat gaat er nu weer mis? Wordt mijn werkgever het slachtoffer van een cyberaanval? Zal de telefoon waar ik zo op vertrouw plotseling ophouden met werken, of zal de app ineens een update nodig hebben? Zelfs parkeren is een traumatische ervaring geworden: de klok tikt door terwijl je in het donker en de regen de QR-code probeert te scannen om wéér een app te downloaden (ervan uitgaande dat het geen QR-code van een oplichter is) en vervolgens je betaalgegevens moet invoeren. Mijn oplossing is om nergens heen te gaan waar dit soort handelingen noodzakelijk zijn.
Afgelopen zomer merkte ik dat mijn telefoon plotseling trager werd en het 5G/4G-signaal verloor. Daarna werkte de wifi-verbinding ook niet meer. Ik ontdekte dat een systeemupdate op de achtergrond, die ik niet zelf had gestart, was vastgelopen. Niets hielp. Zelfs een harde reset mislukte en daarna startte de telefoon helemaal niet meer op. Ik was duizenden kilometers van huis. Gelukkig had ik een reservetelefoon – die ik al bij me droeg sinds ik in Wyoming een Italiaan ontmoette wiens telefoon kapot was gegaan en hij geen Amerikaanse telefoon kon vinden die met zijn simkaart werkte. Mijn simkaart ging erin en de oude telefoon startte op. Maar hoe absurd is het dat ik nu permanent twee telefoons bij me moet dragen?
Ik beschouw mezelf graag als redelijk technisch onderlegd. Ik kan mijn ervaring uit de jaren 70 soms toepassen op elektronica. Ik heb ooit een 486-processor gerepareerd met de afgeknipte uiteinden van een nietje. Maar waar ik me vroeger de baas voelde over mijn omgeving, weet ik dat dat nu niet meer zo is. Niet alleen is de apparatuur waar we ons leven van afhankelijk hebben moeten maken chronisch onbetrouwbaar – en onbetrouwbaar als een ijsberg die onverwacht uit het donker opdoemt om je te laten zinken – maar we zitten ook vast aan eindeloze abonnementen, waarbij het geld onophoudelijk uit onze bankrekeningen stroomt om dit alles te betalen.
Een van de grote paradoxen is dat we ons veiliger en zekerder zouden moeten voelen dan ooit tevoren. In plaats daarvan worden we constant gebombardeerd met redenen om op onze hoede te zijn, slechts één muisklik verwijderd van wanhoop en terreur. We worden overladen met verhalen over het einde van de wereld, dat de griep ons allemaal volgende week zal hebben gedood en dat het land op instorten staat. We hebben apparaten in elke kamer en in elke zak die het misschien wel of misschien niet doen, en het ontbreken van een internetverbinding kan ons verlammen en zelfs in levensgevaar brengen. De afhankelijkheid van internet voor vaste telefoongesprekken of een mobiel signaal vormt een existentiële bedreiging voor ieder van ons.
Dit is de afgelopen twintig jaar langzaam maar zeker ingeslopen. Over een eeuw zal de wereld er totaal anders uitzien en zal geen van deze apparaten meer bestaan. Wat zal ervoor in de plaats komen? Ik vraag me af hoe lang mensen dit nog zullen tolereren. Zal de 22e eeuw een wereld zijn waarin iedereen zijn apparaten om de vijf tot tien jaar moet weggooien, of zal een nieuw tijdperk van betrouwbaarheid en een lange levensduur aanbreken?
Of keren we terug naar de oude tijd? Immers, in het tijdperk van cyberaanvallen en lege accu’s is de man met paard en wagen koning.
Nog niet zo lang geleden wandelde ik in een staatspark vlakbij St. George in Utah. We kwamen een groot Amerikaans gezin tegen en raakten met ze aan de praat. Een van hun dochters, van ongeveer negen jaar, liet me trots haar smartwatch zien. “Kijk,” zei ze, “als ik op deze knop druk, verdwijnt de afbeelding en verschijnt de tijd,” en ze demonstreerde het elektronische analoge scherm dat oplichtte. “Kijk naar die van mij,” antwoordde ik, “daar staat de tijd altijd op.”
‘Wauw,’ zei ze, enorm onder de indruk, ‘geweldig!’
Bron: https://dissident.one/we-worden-allemaal-langzaam-maar-zeker-gek-gemaakt
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van elke grootte sturen.
