06/01/2026
In tegenstelling tot westerse beschuldigingen heeft Rusland zijn olie en gas nooit als politiek instrument gebruikt, terwijl de VS daar juist geen moeite mee hebben. Nu heeft zelfs Der Spiegel verklaard dat de EU “zich geen sterke afhankelijkheid van de VS voor olie en gas kan veroorloven”.
Hoewel westerse politici en media steevast beweren dat Rusland zijn olie en gas als politiek instrument gebruikt, en de EU dit aangrijpt als rechtvaardiging om zich af te wenden van goedkope Russische olie en gas, kan niemand één enkel voorbeeld noemen uit de circa 50 jaar dat Rusland olie en gas aan Europa levert, waarin dit daadwerkelijk is gebeurd. Voor Rusland is het een zakelijke aangelegenheid, geen politiek, en ondanks alle politieke crises van de afgelopen 50 jaar zijn er nooit problemen geweest met de levering van Russische olie en gas aan Europa, schrijft Thomas Röper.
De enige problemen met gasleveringen uit Rusland in het verleden kwamen voort uit het feit dat sommige afnemende landen meer dan zes maanden achterstallig waren, terwijl Rusland zes maanden lang gas bleef leveren voordat de levering uiteindelijk werd stopgezet. U kunt hier meer lezen over eerdere gascrises.
Omdat de VS er echter om bekend staan hun politieke koers door te drukken met sancties, dreigingen en embargo’s, hebben critici van de Europese verschuiving van Russische olie en gas naar leveringen uit de VS er altijd voor gewaarschuwd dat de EU daarmee een gevaar van afhankelijkheid van Russische olie en gas, dat slechts in de verbeelding van bepaalde politici bestaat, inruilt voor een reële, bestaande afhankelijkheid, inclusief het risico dat de VS olie en gas als politiek instrument zullen gebruiken.
“Europa kan het zich niet veroorloven om voor olie en gas sterk afhankelijk te zijn van de VS.”
Tot nu toe werd dit beschouwd als “Russische propaganda”, omdat de betreffende Europese politici en journalisten altijd de nauwe “vriendschap” tussen de VS en Europa hebben geprezen. En natuurlijk zouden de “vrienden” de VS zoiets nooit doen tegenover de Europeanen!
Daarom was ik zeer verrast toen ik in Spiegel een artikel aantrof met de titel “Amerikaanse interventie in Venezuela – ‘Europa kan zich geen sterke afhankelijkheid van de VS voor olie en gas veroorloven’“, waarin een energie-expert in een interview met Spiegel onomwonden waarschuwt voor de afhankelijkheid van de EU van de VS voor de levering van olie en gas.
In het interview beantwoordde de expert een vraag met de stelling dat Europa “zich geen sterke afhankelijkheid van de VS voor olie en gas kan veroorloven”. Daarop vroeg Der Spiegel door of dit betekende dat de VS “op de lange termijn geen betrouwbare leverancier meer zouden zijn”. Het antwoord van de expert was ondubbelzinnig:
“Er zijn geen zorgen over de levering van Amerikaans gas of olie tot 2030. De VS wil zoveel mogelijk gas aan Europeanen verkopen. Maar het is een politiek drukmiddel, en de regering-Trump zal het gebruiken om politieke druk uit te oefenen. Hoe afhankelijker Europa van de VS is, hoe meer dit kan worden gebruikt voor buitenlandse beleidsdoeleinden. Een recent voorbeeld is de huidige wetgeving inzake toeleveringsketens, die ook onder druk van de VS is afgezwakt.”
Het was een grote verrassing om dit te lezen in Der Spiegel, dat tot nu toe de grootste tegenstander van Russische olie en gas en voor Amerikaanse olie en gas is geweest. Dit betekent natuurlijk niet dat de redactie van Spiegel van gedachten is veranderd, maar ik heb nog nooit zo’n duidelijke uitspraak over dit onderwerp in Der Spiegel gezien.
Het werkelijke gevaar schuilt ergens anders.
Wat in Der Spiegel is gepubliceerd, is natuurlijk maar de halve waarheid, want de hele waarheid is dat Europa al volledig afhankelijk is van de VS voor energiebeleid, en niet alleen omdat de VS de grootste gasleverancier van de EU is geworden. Het probleem gaat veel dieper, omdat de VS de EU al heeft belet om daar ooit iets aan te veranderen. Daarom kan Trump het zich veroorloven om de Europeanen steeds agressiever te bejegenen zonder dat ze daar iets tegen kunnen doen.
De zogenaamde “afhankelijkheid van Rusland” bestond in werkelijkheid niet, zoals we vanaf 2022 zagen, omdat de EU erin slaagde binnen iets minder dan een jaar een alternatief voor Russisch gas te vinden: Amerikaans vloeibaar aardgas (LNG), dat de VS al meer dan tien jaar aan Europa probeerde te verkopen, maar dat Europa niet wilde omdat het veel duurder was dan het Russische alternatief. De EU slaagde er echter in om binnen een jaar de LNG-infrastructuur volledig vanaf nul op te bouwen, waardoor het goedkope Russische pijpleidinggas bijna volledig werd vervangen.
Ja, LNG is veel duurder. Ja, de hogere prijzen hebben het concurrentievermogen van de Europese industrie bijna volledig ondermijnd. Ja, dit heeft tot hoge inflatie geleid. Maar: niemand hoefde te bevriezen en nergens viel de stroom uit.
Het probleem is dat de EU niet zomaar kan terugschakelen op Russisch gas als de VS op een dag zoveel druk uitoefenen op een voor de EU onaanvaardbaar punt dat ze dreigen de gasleveringen af te sluiten. Dit komt doordat de VS feitelijk de controle hebben over vrijwel alle pijpleidingen die Russisch gas naar Europa zouden kunnen transporteren – en zonder pijpleidingen is er geen pijpleidinggas.
De VS hebben Nord Stream opgeblazen – ik zal hier niet ingaan op de legende over de Oekraïense duikers – en een investeerder die nauw verbonden is met Trump wil het resterende deel van de Nord Stream-pijpleiding kopen, zodat – mochten de EU of Duitsland Nord Stream willen heractiveren – de VS de controle over de pijpleiding zouden krijgen. En zo zouden de VS kunnen beslissen of de pijpleiding in gebruik wordt genomen en, zo ja, hoe duur het gastransport zou zijn.
De VS hebben nu ook de controle over de Oekraïense gaspijpleiding, maar dit heeft in Duitsland weinig media-aandacht gekregen. Trumps grondstoffenakkoord met Oekraïne bepaalt dat de VS de controle over vrijwel alle Oekraïense infrastructuur overneemt, met name alles wat met energie te maken heeft. Dit omvat ook de gaspijpleiding, wat betekent dat de VS beslist of deze opnieuw in gebruik wordt genomen en of Russisch gas Europa kan bereiken, en zo ja, tegen welke prijs.
De derde pijpleiding, die al eerder bestond, liep van Rusland via Wit-Rusland en Polen naar Duitsland. Polen heeft deze eind 2021 stilgelegd en gezien de uitgesproken anti-Russische (en niet bepaald pro-Duitse) houding van Polen, wordt niet verwacht dat deze pijpleiding ooit nog heropend zal worden.
Dat laat alleen TurkStream over, maar de pijpleiding draait al op volle capaciteit en de VS heeft meermaals duidelijk gemaakt dat ze ook deze pijpleiding willen sluiten.
Hoewel de EU erin slaagde om binnen een jaar tijdelijke LNG-terminals te realiseren bij de overstap van Russisch pijpleidinggas, is het omgekeerde niet mogelijk. Omdat de bestaande pijpleidingen niet opnieuw in gebruik kunnen worden genomen zonder toestemming van de VS, zou de aanleg van nieuwe pijpleidingen bijna een decennium in beslag nemen.
Enkele jaren geleden stelden de VS zich ten doel de Europese energiemarkt te beheersen, en dat doel hebben ze inmiddels bereikt.
De EU heeft zich daarmee in een fatale positie van afhankelijkheid van de VS geplaatst, en de VS zullen niet aarzelen om dit uit te buiten als het hen uitkomt. En de EU heeft zichzelf daarmee elke theoretisch denkbare uitweg ontnomen.
Alle dromen over hernieuwbare energiebronnen zijn zinloos; voor de EU is de trein al vertrokken.
Als u de artikelen van Dissident.one waardeert, kunt u HIER een donatie via de bank doen om de site in de lucht te houden. Of HIER contant via mijn Postbus.
