Brussel hield vol dat de Digital Services Act onschadelijk was, een
bureaucratische aanpassing voor de online wereld. Maar zodra de handhaving
begon, kwam de waarheid aan het licht: Europa had een censuurmachine in elkaar
gezet. En de boete van € 120 miljoen tegen X was het moment waarop die aan het
licht kwam, schrijft The
Islander.
De fundamenten van de DSA werden gelegd in 2014, toen Europa in paniek
raakte over migratie, populisme en het afnemende vertrouwen in haar
instellingen. Wat begon als geheime “vrijwillige codes” en geheime hotlines
voor contentmoderatie, groeide uit tot een volwaardig wapen. Een decennium in
de maak. Een decennium van mission creep. Een decennium van niet-gekozen
eurocraten die zich voorbereiden om de digitale publieke ruimte te beheersen.
Tegenwoordig is het regime niet langer theoretisch, maar volledig bewapend.
En het eerste gekozen doelwit is het enige platform dat arrogant genoeg,
onafhankelijk genoeg, niet perfect maar onhandelbaar genoeg is om te weigeren
te gehoorzamen.
Brussel beweert dat de aanval van €120 miljoen tegen X draait om
“transparantie”. Iedereen die vijf minuten in de Europese politiek heeft
doorgebracht, weet de waarheid: dit was geen handhaving. Dit was vergelding.
Een publieke afstraffing vermomd als een reguleringsproces. Een boodschap die
in de balansen van de hele techsector is gegraveerd: trotseer onze
censuurkanalen, leg onze achterkamertjeseisen bloot, verzet je tegen onze
narratieve controles, en we zullen jullie financieel verpletteren totdat
gehoorzaamheid op genade lijkt.
Onder de DSA wordt elk platform met meer dan 45 miljoen Europese
gebruikers een plaatsvervangende censor, gedwongen zich te houden aan de meest
restrictieve wetten op het gebied van vrije meningsuiting in een van de 27
EU-lidstaten. Een Duitse beledigingszaak in München? Plotseling afdwingbaar in
Madrid. Een Franse bepaling over haatzaaien in Parijs? Afgedwongen in Praag,
Dublin, Tallinn en elders. Brussel heeft ’s werelds eerste mechanisme opgezet
waarbij de laagste norm voor vrije meningsuiting de universele norm wordt.
En dan komt de extraterritoriale bom… De DSA is van toepassing ongeacht
waar een platform gevestigd is. Wat betekent dat een ambtenaar in Brussel kan
dicteren wat een Amerikaan in Texas ziet. Wat een journalist in Nairobi
schrijft. Wat een president in Latijns-Amerika post. Platforms zullen er altijd
voor kiezen om wereldwijd te harmoniseren in plaats van twee moderatieregimes
te hanteren onder dreiging van een killshot van 6% op de omzet.
Europa heeft een exporteerbaar ministerie van waarheid opgebouwd, en van
iedereen wordt verwacht dat ze gehoorzamen.
De waarschuwingen komen niet langer van marginale groepen of activisten.
Ze komen van grondwetsgeleerden, voormalige ACLU-leiders, hoogleraren van
Princeton, de FCC, de Amerikaanse Commissie Justitie van het Huis van
Afgevaardigden, die allemaal hetzelfde zeggen: de DSA vormt een directe
bedreiging voor de wereldwijde vrijheid van meningsuiting. Een supranationaal
censuurmodel zonder democratische verantwoording, zonder zinvolle juridische
middelen en zonder grenzen.
En nu, met de boete tegen X, is Brussel van theorie overgestapt op
dwang.
Zo gedraagt de macht zich wanneer ze haar greep voelt verslappen. Je
creëert een censuurhiërarchie: Digital Service Coordinators, vertrouwde
flaggers, ondoorzichtige toezichthouders, quasi-ngo’s waarvan de financiering
afhankelijk is van het vinden van steeds meer “schadelijke content”.
Je dwingt platforms tot precensuur onder dreiging van vernietiging. Je
herdefinieert politieke uitingen als “risico”. Je noemt afwijkende meningen
“manipulatie”. Je geeft jezelf noodbevoegdheden om alles wat je niet kunt
verslaan in een open debat het zwijgen op te leggen.
De boete is niet het einde, het is het openingssalvo.
Want zodra Europa bewijst dat het een platform financieel kan wurgen omdat het
niet snel genoeg censureert, zal elk ander bedrijf de rekensom maken: het is
goedkoper om gebruikers het zwijgen op te leggen dan zich te verzetten tegen
toezichthouders. Het is veiliger om uitingen te verwijderen dan ze te
verdedigen.
En plotseling worden burgers niet meer het zwijgen opgelegd door de wet,
maar door angst. Niet door rechtbanken, maar door algoritmes die zijn afgestemd
op het plezier van bureaucraten. Door risicobeoordelingscomités die niemand
heeft gekozen.
Vrijheid van meningsuiting weggevaagd door een buitenlandse,
Orwelliaanse bureaucratie. Democratie gewurgd door een systeem waar je nooit op
hebt gestemd. Een openbaar plein geregeerd door angst, niet door vrijheid.
En tenzij deze machinerie wordt tegengewerkt, ontmanteld of openlijk
getrotseerd, zal de volgende boodschap uit Brussel nog eenvoudiger zijn:
“Uw vrijheid van meningsuiting eindigt wanneer wij zeggen dat ze eindigt.”
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp
nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil
brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele
verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen
afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates
waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van
elke grootte sturen.
De psychologie laat
zien dat mensen die zijn opgegroeid in de jaren 70 vijf zeldzame eigenschappen
hebben die bij de moderne generaties aan het verdwijnen zijn, van adaptieve
risicokalibratie tot het vermogen om comfortabel alleen te zijn. Onderzoek
toont aan dat je ‘wilde’ jeugd eigenlijk een brein heeft gevormd dat is
geprogrammeerd voor veerkracht, creativiteit en onafhankelijkheid,
eigenschappen die de wereld van vandaag hard nodig heeft.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat
die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven
schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van
Frontnieuws.
Iedereen die tussen 1952 en 1979 is geboren, behoort tot een generatie
die een verandering heeft meegemaakt waar onze ouders niet eens van hadden
kunnen dromen. – Cristina Rivera Garza We waren getuige van een technologische
revolutie die de wereld op zijn kop zette – en we stonden er middenin, schrijft
Aikos2309. We zagen hoe … Meer lezen over1952 tot 1979: een generatie die twee werelden heeft meegemaakt –
en beide heeft overleefd
Naast de
machthebbers overal ter wereld is ook de nog steeds anonieme AI van Google een
vroom aanhanger van de deugden van vrije meningsuiting.
Het verkondigt moedig en om alle juiste redenen dat vrije meningsuiting van
vitaal belang is voor de democratie, waarin het ook zegt te geloven. Het
herinnert ons er ook aan, wat goed is om te weten, dat vrijheid van
meningsuiting een goed geïnformeerd burgerschap en zelfbestuur bevordert en
zorgt voor verantwoordingsplicht van de overheid. Bovendien bevorderen open
dialoog en debat de “marktplaats van ideeën”, wat een essentiële voorwaarde is
voor sociale vooruitgang en de samenleving een broodnodige “veiligheidsklep”
biedt. En ten slotte is het onbelemmerde recht om zonder angst zijn gedachten,
overtuigingen en waarden te uiten een fundamenteel aspect van menselijke
waardigheid en zelfverwezenlijking. Amen, amen, amen.
In theorie zou
iedereen deze nobele sentimenten van
harte toejuichen. En dat geldt zelfs voor enkele van de meest meedogenloze
overtreders, zoals de Duitse regering,
schrijft
Meer dan een jaar
na zijn ontvoering in het buitenland hield de Duitse regering de vooraanstaande
Duitse advocaat Dr. Reiner Fuellmich gevangen op basis van verzonnen
beschuldigingen en onder buitengewoon harde en onmenselijke omstandigheden, die
kennelijk alleen bedoeld waren om hem te kwellen. In Duitsland is het recht om
zijn gedachten met waardigheid te uiten (laat staan zelfontplooiing), zoals zo
ontroerend gepredikt door de AI-avatar van Google, al lang geleden verdwenen,
althans voor Dr. Fuellmich.
Voor degenen die
dat niet doen, is een korte toelichting op zijn plaats. Kort na het plotselinge
uitbreken van de Covid-affaire in 2019 trok Dr. Fuellmich, een vooraanstaand
advocaat uit Göttingen, de aandacht van het publiek door zinnige vragen te stellen over
de aard en oorsprong van de onrust die wereldwijde proporties aannam. Velen
hadden dezelfde vragen, maar weinigen waren in staat om ze zo effectief in
juridische termen te verwoorden als hij. Aanvankelijk waren zijn vragen nogal
terughoudend geformuleerd en overschreden ze nauwelijks de onuitgesproken
grenzen van wat als toegestaan onderzoek werd beschouwd. Er was nauwelijks
sprake van een “complottheorie” of een frontale aanval op de integriteit van
het systeem dat in enkele weken tijd, voor toen nog onbekende doeleinden, een
wereldwijde gezondheidscrisis had geïmproviseerd die als voorwendsel diende
voor ongekende sociale ontwrichtingen en het opleggen van tot dan toe
ondenkbare beperkingen van elementaire menselijke vrijheden.
Toen vooraanstaande
professionals in de medische en andere sectoren ook aan de bel begonnen te
trekken en vragen begonnen te stellen vanuit hun respectieve expertisegebieden,
werd het voor degenen die de openbare verklaringen van Reiner Fuellmich volgden
duidelijk dat zowel de richting als de toon van het Covid-onderzoek dat hij en
zijn medewerkers voerden, begonnen te veranderen. De kwesties die hij nu aan de
orde stelde, waren niet langer louter technisch van aard. Naarmate hij dieper
graafde, trok hij steeds meer de bonafide bedoelingen in twijfel van de
politieke, media- en farmaceutische intimidatiemachine die een vermeende
pandemie aanvoerde om een wereldwijd lockdownregime in te voeren, met
verplichte massale injecties van ongeteste “therapeutische” stoffen.
De fundamentele
vragen van Dr. Fuellmich over de “pandemie” zijn het waard om nog eens te
herhalen:
·“Ten eerste: is er een coronapandemie, of is er alleen een
PCR-testpandemie, met name, betekent een positief PCR-testresultaat dat de
geteste persoon besmet is met COVID-19, of betekent het absoluut niets in
verband met de COVID-19-infectie?
·“Ten tweede: dienen de zogenaamde anti-coronamaatregelen, zoals
lockdowns, mondkapjes, sociale afstand en quarantainevoorschriften, om de wereldbevolking
tegen corona te beschermen, of dienen ze alleen om mensen in paniek te brengen,
zodat ze zonder vragen te stellen geloven dat hun leven in gevaar is, zodat
uiteindelijk de farmaceutische en technologiebedrijven enorme winsten kunnen
genereren uit de verkoop van PCR-tests, antigeen- en antilichaamtests en
vaccins, evenals uit het verzamelen van onze genetische vingerafdrukken; en
·“Ten derde, is het waar dat de Duitse regering, meer dan welke andere
regering ook, uitgebreid is gelobbyd door de belangrijkste protagonisten van de
zogenaamde coronapandemie? Duitsland staat bekend als een bijzonder
gedisciplineerd land en moest daarom een rolmodel worden voor de rest van de
wereld, vanwege zijn strikte en dus succesvolle naleving van de coronamaatregelen.”
Toen deze vragen,
hoe overtuigend ze ook waren, in de publieke arena genegeerd bleven (terwijl
Dr. Fuellmich zelf belachelijk gemaakt en belasterd werd alleen maar omdat hij
ze stelde), begon er een merkbare verschuiving plaats te vinden in de reikwijdte
en focus van zijn onderzoek. Zijn vlijmscherpe juridische geest werd in de
hoogste mate geactiveerd. Het afwijzende gedrag van het establishment op
meestal onbelangrijke kwesties bracht hem er geleidelijk toe om een
meedogenloze, diepgaande analyse te maken van de systemische achtergrond van de
wereldwijde Covid-affaire, met de volledige intentie om tot de kern van de zaak
door te dringen en geen middel onbeproefd te laten. Dr. Fuellmich gooide de
handschoen in de ring toen hij aankondigde dat hij bewijsmateriaal verzamelde
van misdaden tegen de mensheid op grote schaal en van voldoende gewicht om een
Medische Neurenberg II bijeen te roepen, met parallelle strafrechtelijke en
collectieve rechtszaken die hij van plan was aan te spannen in het rechtssysteem
van de Verenigde Staten en ook voor het Europees Hof voor de Rechten van de
Mens.
Dr. Fuellmich had
op enkele zeer gevoelige en vijandige tenen getrapt. Het was duidelijk dat een
dergelijke waanzin als hij voor ogen had, onmogelijk kon worden toegestaan. Er
werden onmiddellijk plannen gemaakt om hem te dwarsbomen door middel van een
van die smerige, laaghartige operaties waar geheime diensten zo goed in zijn.
Er werden informanten in de directe omgeving van het doelwit geplaatst om hem
te verklikken en onder valse getuigenis compromitterend bewijs te leveren. Een
geheime aanklacht (lettre de cachet, zoals deze praktijk bekend stond
onder het ancien regime in Frankrijk en die onlangs door het
Tribunaal van Den Haag in ere werd hersteld) voor een vermeende witwaspraktijk
werd naar behoren voorbereid en de Duitse autoriteiten wachtten op een geschikt
moment om hun nietsvermoedende prooi te vangen. Die kans deed zich twee jaar
geleden voor toen Dr. Fuellmich, als Duits staatsburger, op het terrein van het
Duitse consulaat in Mexico (technisch gezien natuurlijk Duits grondgebied)
verscheen om een routineuze consulaire dienst aan te vragen. Daar werd hij
aangehouden en onmiddellijk naar Duitsland gestuurd om daar te worden
afgehandeld zoals de Duitse autoriteiten dat nodig achtten. Het enige
lichtpuntje is dat hij niet werd vermoord en in stukken gehakt zoals de
dissidente journalist in het Saoedische consulaat in Istanboel.
Na een ongekende,
bijna twee jaar durende voorlopige hechtenis onder middeleeuwse omstandigheden,
die speciaal voor hem leek te zijn bedacht (het oude “vluchtrisico” werd
aangehaald als officiële reden voor deze harde maatregel), werd Dr. Fuellmich
in april 2025 uiteindelijk veroordeeld tot drie jaar en negen
maanden gevangenisstraf op basis van de valse beschuldigingen die tegen hem
waren ingebracht. Op het eerste gezicht lijkt alles netjes en correct.
Technisch gezien werd hij veroordeeld voor een misdrijf van moreel verwerpelijk
gedrag. Zijn werkelijke “overtreding” tegen het wraakzuchtige globalistische
establishment, de onweerlegbare openbaarmaking van
zijn totalitaire en bevolkingsreducerende agenda en zijn
corrupte banden met de snode farmaceutische maffia en de verplichte promotie
van zijn dodelijke producten,
werd tijdens die procedure niet eens genoemd. Maar terwijl Dr. Fuellmich wegrot
in de gevangenis, wordt elk van de belangrijkste beweringen waarvoor
hij daadwerkelijk gevangen is gezet, nu wetenschappelijk bevestigd.
Het is nu bekend
dat de zogenaamde “covid-vaccins” in verband worden gebracht met
hartschade, precies zoals Dr. Fuellmich en tal van andere
onderzoekers tijdens de ‘pandemie’ (ook hier) herhaaldelijk hebben gewaarschuwd. Zoals
voorspeld door Dr. Fuellmich en zijn onderzoeksteam, is er een toename van levensbedreigende bloedstolsels gecorreleerd
met de massale injectie van ongeteste “vaccins”. Er is ook een opvallende
toename van dodelijke kankergevallen.
Als verder bewijs van de frauduleuze aard van de “pandemische noodtoestand”
heeft een peer-reviewed studie aangetoond dat 86% van de zogenaamd PCR-positieve
“covidgevallen” niet eens echte infecties waren. Dat was
oorspronkelijk door Dr. Fuellmich verklaard, wat destijds tot veel spot leidde.
Het is een feit dat de wetenschappelijke basis ontkracht die werd gebruikt om
lockdowns, sociale afstand en vaccinatieverplichtingen te rechtvaardigen. En
misschien wel het meest vernietigende feit van allemaal: Japanse wetenschappers hebben
aangetoond dat, in tegenstelling tot de desinformatie over
besmette vleermuizen en onhygiënische Chinese markten toen de pandemie uitbrak,
alle bekende Covid-varianten in feite uit
laboratoria afkomstig zijn. Dat roept voor de hand liggende en
legitieme vragen op over criminele opzet, zowel op het niveau van de
voorgestelde “geneesmiddelen” als van de verzonnen gezondheidscrisis zelf,
die vermoedelijk met die geneesmiddelen moest worden opgelost.
De wrede
behandeling van de vooraanstaande Duitse advocaat Dr. Reiner Fuellmich is
vergelijkbaar met de vervolging van figuren als Giordano Bruno. Het ontmaskert
de schijnheilige pretentie van vrijheid van meningsuiting van het collectieve
Westen. De donkere vlek die het achterlaat, zal onuitwisbaar worden vastgelegd
als een schandelijke episode in de geschiedenis van de Duitse rechtspraak.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat
die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven
schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van
Frontnieuws.
Als Maria en Jozef vandaag naar Bethlehem zouden reizen, zouden ze vijftien Israëlische controleposten en een muur van negen meter hoog passeren. – Irish Unity
Ik vroeg Grok: Hoeveel christenen leefden er in Bethlehem in 1948 en hoeveel nu ?
Antwoord:
In 1948 was Bethlehem nog een overwegend christelijke stad. Volgens meerdere historische bronnen (waaronder volkstellingen uit de late Britse mandaatperiode en schattingen rond 1947-1948) maakte het christelijke deel toen ongeveer 80-85% uit van de bevolking.
De totale bevolking van Bethlehem zelf lag rond 1945-1948 op ongeveer 8.000-10.000 inwoners.
Dat betekent dat er toen naar schatting 6.500 tot 8.500 christenen woonden (voornamelijk Grieks-Orthodox en Rooms-Katholiek).
De sterke daling begon vooral na de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948, toen veel moslimvluchtelingen uit door Israël veroverde gebieden naar Bethlehem en omgeving trokken, waardoor het christelijke aandeel snel afnam.Anno 2025 (op basis van de laatste betrouwbare volkstellingen uit 2017 en recente schattingen tot 2024/2025) is de situatie volledig omgedraaid:
De bevolking van de stad Bethlehem zelf ligt rond de 28.000-30.000 inwoners (de ruimere gemeente inclusief omliggende dorpen telt meer dan 200.000 mensen).
Het christelijke aandeel is gedaald tot ongeveer 10-12% (sommige bronnen noemen zelfs iets lager, rond 8-10%).
Dat komt neer op naar schatting ongeveer 2.500 tot 3.500 christenen in de stad Bethlehem zelf.
Christenen in Bethlehem worden door de Israëlische bezetting met existentieel gevaar bedreigd.
Kerstmis zou de drukste tijd van het jaar moeten zijn voor de winkeliers van Manger Square, maar de geboorteplaats van Jezus is nu een spookstad, schrijven Lubna Masarwa en Peter Oborne.
De familie Giacaman is eigenaar van Christmas House, een van de belangrijkste winkels op het Kribbepleintje in Bethlehem, waar kerststalbeeldjes, kerstversieringen, rozenkransen, krucifixen en andere religieuze voorwerpen worden verkocht, allemaal rijkelijk versierd en gesneden in hun nabijgelegen werkplaats van lokaal olijfhout.
Maar de afgelopen twee jaar zijn de deuren van Christmas House gesloten gebleven, vertelde Jack Issa Giacaman aan Middle East Eye.
“Je ziet er niemand. Helaas heeft Israël Bethlehem de afgelopen jaren omgebouwd tot een grote gevangenis,” aldus Giacaman, die momenteel het familiebedrijf leidt.
Enkele dagen voor Kerstmis is het Kribbepleintje bijna verlaten, met slechts een paar plaatselijke bewoners die foto’s maken van de kerstboom met stervormige top, versierd met rode en gouden kerstballen.
Winkels zijn gesloten en gidsen dwalen rond, wanhopig op zoek naar niet-bestaande klanten voor de Geboortekerk.
“Elke zaterdag komen er een paar Filipijnse en Indiase vrouwen – ze werken in Israël. Maar dat is niet genoeg. Alles is gesloten,” zei Asaad Jaqaman, de eigenaar van een andere lokale souvenirwinkel.
“Gesloten, want waarom zouden we openen? Er komt niemand binnen, geen mensen, helemaal niets. Wat moeten we doen? Soms open ik de zaak uit verveling. De situatie is erbarmelijk.”
Maar de economische malaise die Bethlehem sinds de coronapandemie in zijn greep heeft, gaat nu gepaard met een nog ernstiger bedreiging.
Bethlehem ligt pal tegen de scheidingsmuur tussen Israël en de bezette Westelijke Jordaanoever, is ingesloten door nederzettingen op de omliggende heuvels en wordt verstikt door een netwerk van tientallen controleposten en veiligheidspoorten. De christelijke en Palestijnse identiteit van Bethlehem staan daardoor onder een steeds strengere belegering.
Christenen vormden 85 procent van de bevolking van het gouvernement Bethlehem toen Israël werd opgericht, maar in 2017 was dat percentage gedaald tot ongeveer 10 procent.
De Israëlische aanval op Bethlehem is sinds februari 2023 in een razend tempo versneld, toen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu de minister van Financiën, Bezalel Smotrich, leider van de Joodse ultranationalistische partij Religieus Zionisme en zelf een kolonist, de zeggenschap over de Westelijke Jordaanoever gaf.
De meeste winkels op Manger Square bleven deze maand gesloten en op slot, zelfs in wat normaal gesproken de drukste tijd van het jaar is (MEE).
Sindsdien is de situatie verder verslechterd, aangezien de economische verwoesting door het coronavirus werd gevolgd door de oorlog in Gaza en het brute Israëlische optreden op de Westelijke Jordaanoever dat daarmee gepaard ging.
“We nemen ongeveer elke twee weken afscheid van een ander gezin,” vertelde dominee Munther Isaac, die jarenlang een prominent lokaal predikant was voordat hij zelf naar Ramallah verhuisde, aan MEE.
“Christelijke gezinnen vertrekken. Mensen hebben de hoop opgegeven om in hun thuisland een waardig leven te leiden.”
Herdersveld ingenomen door kolonisten
Deze week bracht verontrustend nieuws over een nieuwe landroof, toen Smotrich zondag de legalisering aankondigde van 19 voorheen illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever.
“Het volk van Israël keert terug naar zijn land, bouwt het op en versterkt zijn greep erop,” schreef Smotrich op sociale media.
Hieronder viel onder andere Yatziv (wat ‘Stal’ betekent in het Hebreeuws), een paar kilometer ten oosten van Bethlehem in het Palestijnse dorp Beit Sahour, een van de weinige christelijke gemeenschappen die nog over zijn op de Westelijke Jordaanoever.
Vorige maand arriveerden bulldozers in Beit Sahour om de grond voor te bereiden, wat paniek en angst onder de lokale bevolking veroorzaakte.
“Er heerst een gevoel van terreur. Een diep gevoel van verdriet en rouw. De wond is nog niet open. We verliezen actief ons land. We kunnen het ons niet voorstellen,” zei Dalia Qumsieh, een mensenrechtenactiviste en lokale bewoner die met MEE sprak vóór de aankondiging van zondag.
Voor iedereen die bekend is met het kerstverhaal, is Beit Sahour van betekenis als de plaats waar engelen het nieuws van Jezus’ geboorte brachten aan herders die ’s nachts over hun kudde waakten.
Maar elke Palestijn weet wat de komst van kolonisten betekent.
De vernietiging van een eeuwenoude manier van leven. De aanleg van nieuwe ‘apartheidswegen’ die dwars door het landschap snijden en de kaart hertekenen. Boeren – en herders – die van hun land worden verdreven. Het vernielen van landbouwmachines. Pogroms door kolonisten en dagelijkse intimidatie.
Een Israëlische militaire poort blokkeert de weg die het dorp Dar Salah met Bethlehem verbindt (MEE).
“Het veld van de herders ligt nu ingeklemd tussen twee nederzettingen. We zitten klem,” zei Qumsieh.
“Onze eeuwenoude aanwezigheid als inheemse bevolking in dit land wordt in feite bedreigd,” legde ze uit.
“We hebben onze familieleden de een na de ander zien emigreren. En ik gebruik het woord emigreren met zorg, omdat ze reageren op een bewust gecreëerde, dwingende omgeving door de Israëlische bezetting.
“Immigratie is geen keuze als je leeft in een omgeving waar geen waardigheid, geen veiligheid, geen vrijheid en geen rechten zijn.”
Een kerstboom, maar geen toeristen.
Eerder deze maand verzamelden zich grote menigten op het Kribbepleintje in Bethlehem, waar voor het eerst sinds vóór het begin van de Gaza-oorlog de traditionele kerstboomverlichting werd aangestoken.
Het evenement kreeg internationale aandacht en de burgemeester van Bethlehem, Maher Nicola Canawati, vertelde MEE in zijn kantoor dat hij nog steeds erg enthousiast is over de gebeurtenis.
“Die avond, toen we samen feestvierden, voelden we de kerstsfeer die we twee jaar hadden gemist, en dit helpt zeker de lokale economie en geeft de mensen hoop,” zei hij.
Maar Canawati’s warme woorden staan op gespannen voet met zijn eigen besef van de wanhopige situatie waarin zijn stad en haar inwoners zich bevinden.
Volgens de burgemeester zelf is tien procent van de bevolking van Bethlehem – 4.000 mensen – de afgelopen twee jaar vertrokken.
“Bethlehem is afhankelijk van toerisme, maar sinds de oorlog is het toerisme stilgevallen en zijn alle hotels en de hele industrie volledig gesloten. Dit heeft ertoe geleid dat veel inwoners van Bethlehem hun bedrijven hebben verkocht en Bethlehem hebben verlaten,” zei hij.
De burgemeester van Bethlehem, Maher Nicola Canawati, zegt dat 10 procent van de bevolking de stad de afgelopen twee jaar heeft verlaten (MEE).
De sombere gezichten van de winkeliers en de verlaten straten bevestigen het troosteloze beeld. Giacaman vertelde dat zijn eigen broer tot degenen behoorde die de stad hadden verlaten en naar het buitenland waren verhuisd.
“De media proberen een ander beeld te schetsen, alsof alles normaal is. Ze zetten een kerstboom neer, maar 80 procent, zelfs 90 procent van de hotels staat leeg.”
Maar het zijn niet alleen de toeristen die afwezig zijn.
Door de dichte ring van Israëlische militaire controleposten en veiligheidspoorten, die vaak naar believen van de gestationeerde soldaten worden geopend en gesloten, lopen veel Palestijnen uit nabijgelegen dorpen het risico om ’s nachts vast te komen zitten als ze de stad bezoeken.
Giacaman vertelde: “Gisteren zei een meisje tegen haar moeder: ‘Schiet op, schiet op, ze gaan de poorten sluiten. We moeten terug naar het dorp voordat ze de poorten dichtdoen.'”
Giacaman zei dat de hoofdingang van Bethlehem, bekend als Checkpoint 300, gedurende een groot deel van december gesloten was gebleven, ondanks dat die maand de drukste periode is voor de bedrijven in de stad.
“Dit is illegaal en vernietigt de economie van Bethlehem volledig.”
Christenen ‘onder aanval’
Het is niet alleen in Bethlehem dat christenen bedreigd worden.
De Israëlische bezetting, en vooral de bouw van de scheidingsmuur, heeft de navelstreng doorgesneden die christenen in Bethlehem en Jeruzalem bijna 2000 jaar lang met elkaar verbond.
Net als de andere heilige plaatsen van Jeruzalem, bevinden de heiligste plekken van het christendom zich binnen de oude muren van de Oude Stad in het bezette Oost-Jeruzalem.
Hier worden christenen belaagd, aangevallen en vaak bespuugd door extreemrechtse kolonisten.
Het Religious Freedom Data Centre meldt een sterke toename van haatmisdrijven tegen christenen, waarbij de politie weinig belangstelling toont.
Het aantal aanvallen op de 3.000 Armeens-christelijke inwoners van Jeruzalem is enorm toegenomen.
Kolonisten bekladden het gebied regelmatig met graffiti, bijvoorbeeld met teksten als “Dood aan de Arabieren en hun Armeense vrienden”.
Kruisbeelden en andere christelijke parafernalia te koop in een souvenirwinkel in Bethlehem in december 2025 (MEE)
Posters ter herdenking van de Armeense genocide zijn verscheurd of beklad. Op een recent opgehangen poster stond: “De tijd is gekomen om ons in Gaza te vestigen.”
Kegham Balian, een woordvoerder van Save the ArQ, een campagne ter bescherming van de Armeense wijk, vertelde MEE hoe de lokale bevolking al meer dan twee jaar barricades bemant om te voorkomen dat kolonisten het gebied binnendringen na protesten tegen een pachtovereenkomst die door het Armeense patriarchaat was gesloten.
Balian herinnerde zich hoe “ongeveer 20 tot 30 gewapende criminelen hierheen kwamen met elektrische kettingzagen en knuppels, vol agressie, in een poging ons te intimideren en van ons land te verdrijven”.
De Armeense aanwezigheid in Jeruzalem dateert van minstens 1700 jaar geleden.
“De christelijke aanwezigheid in Jeruzalem wordt aangevallen,” zei Balian. “Als we niet eensgezind optreden, zullen we het verliezen.”
Christenen worden overal in Jeruzalem bedreigd.
Bij de Kerk van de Geseling, gelegen in de moslimwijk, hebben kolonisten een standbeeld van Jezus met een hamer aangevallen.
Een dreigende poster verschijnt op een muur van de Anglicaanse kathedraal aan de Nablus Road. Een winkelmedewerker in een christelijke boekhandel wordt bespuugd.
Een vooraanstaande christelijke predikant, die anoniem wilde blijven, vertelde MEE dat “iedereen het gevoel heeft dat we op de absolute grens van ons voortbestaan hier staan”.
Predikanten voor Israël
Kortom, het christendom wordt in het land van zijn oorsprong aangevallen door een staatsgestuurde aanval.
Er hangt een mysterie rond dit alles, omdat Netanyahu er graag mee pronkt dat Israël de “hoeder van het christendom” in het Midden-Oosten is.
Eerder deze maand arriveerde de grootste delegatie van christelijke leiders ooit in Israël voor een bezoek van een week.
Alle kosten werden betaald door de Israëlische staat, onder toezicht van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken en persoonlijk goedgekeurd door Netanyahu zelf.
Tijdens hun reis werden ze toegesproken door president Isaac Herzog, minister van Buitenlandse Zaken Gideon Saar en de Amerikaanse ambassadeur Mike Huckabee.
Huckabee spoorde de delegatie aan om naar huis terug te keren met “het vuur van God brandend in hun botten”, zodat ze “voor de Bijbel” en daarom “voor Israël” zouden zijn.
Evangelische christenen zijn al lange tijd gewaardeerde politieke bondgenoten van de Israëlische staat. Toch loopt het christelijke erfgoed van Palestina net zoveel gevaar als het islamitische erfgoed.
De christelijke leiders werden per bus diep de Westelijke Jordaanoever in gebracht om archeologische opgravingen in Silo bij te wonen. Silo zou de plaats zijn waar in het Oude Testament de tabernakel en de ark van het verbond stonden, het centrum van aanbidding voor de Israëlieten vóór de bouw van de eerste tempel in Jeruzalem.
Ze bezochten ook Bethlehem.
“Ik heb met een aantal van hen gesproken,” zei Canawati.
“Ik denk dat het onze plicht is om het juiste verhaal over Palestina te vertellen en te praten met mensen die door de Israëliërs mogelijk een ander beeld van de situatie hebben gekregen.”
Hij verwerpt stellig Netanyahu’s bewering dat Israël de hoeder van het christendom in het Midden-Oosten is.
De familie van Jack Issa Giacaman heeft al generaties lang een houtsnijbedrijf op Manger Square (MEE).
“Dat is absoluut een onjuiste bewering. Wat de christenen uit Bethlehem heeft verdreven, is de bezetting en alle ontberingen waarmee wij als Palestijnen, christenen en moslims, te maken hebben.”
Giacaman weet nog steeds niet wanneer Christmas House weer opengaat, maar staand in de lege winkel heeft hij meer aan zijn hoofd dan de schappen vol onverkochte beeldjes en iconen van heiligen die hem aanstaren.
“Iedereen klaagt over de christenen, maar wij worden gedood door het mes van de christenen in Europa en Amerika. Er is geen enkele bescherming voor ons als christenen vanuit de christelijke landen,” zei hij.
“Ik zie geen hoop of toekomst meer voor de christenen in het Heilige Land. Als u over twintig jaar Bethlehem bezoekt, zult u wellicht nog één of twee families aantreffen.”
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van elke grootte sturen.
