Steeds meer landbouwgewassen worden gepatenteerd. Het gaat daarbij niet langer alleen om genetisch gemodificeerd zaad, maar in toenemende mate ook om conventionele rassen. De grote agro-multinationals zijn hiervan de belangrijkste profiteurs, terwijl de boeren het gelag betalen.
In de landbouwindustrie, die inmiddels door een paar grote concerns wordt gedomineerd, probeert men door middel van speciale rassen (zowel met behulp van gentechnologie als op conventioneel niveau) zaad te verkrijgen dat bijzondere resistenties en eigenschappen heeft. Deze planten worden ook steeds vaker gepatenteerd bij het Europees Octrooibureau (EOB), schrijft Florian Machl.
De organisatie “Geen octrooien op zaden!” heeft onderzocht dat alleen al dit jaar 40 van dergelijke octrooien op het gebied van conventionele veredeling zijn verleend. Zeven van deze octrooien hebben betrekking op 145 conventioneel gekweekte rassen, één (EP2464213 van ChemChina/Syngenta) zelfs op 145 maïssoorten. Het probleem hierbij is dat deze planten zonder licentieovereenkomst niet door andere veredelingsbedrijven mogen worden gebruikt.
Inmiddels zijn er in Europa al meer dan 1.000 conventioneel gekweekte plantensoorten bij het EPA geregistreerd. Vaak gaat het om natuurlijk voorkomende genvarianten die bijzonder sterk resistent zijn tegen gevaarlijke plantenziekten. Maar het kweken en ook het op de markt brengen van nieuwe plantensoorten is juist afhankelijk van deze specifieke genetische hulpbronnen. Zonder de bijbehorende (dure) licenties is dat echter niet mogelijk.
Deze octrooien maken de voedselproductie door boeren dus ook duurder. Zelfs een studie van de Europese Commissie met de titel “Protection of biotechnological inventions” wijst op de negatieve gevolgen van deze octrooigekte. Maar op politiek niveau gebeurt er tot nu toe niets, omdat de invloed van de lobbyisten van de grote landbouwbedrijven waarschijnlijk nog steeds groot is.
Voedselzekerheid is te belangrijk om aan een paar bedrijven zoals Bayer (Monsanto), ChemChina/Syngenta, Pioneer & Co over te laten. Het gaat hier immers ook om de toekomst van de voeding van de mensheid.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Ongekozen bureaucratische globalisten hebben een nieuwe aanval
gelanceerd in de escalerende War on Food, een zet die de wereldwijde
landbouwindustrie met vernietiging bedreigt. Ze willen boeren dwingen om te
voldoen aan de steeds onhaalbaardere doelen van de “netto-nul” agenda van het
World Economic Forum (WEF), schrijft Frank Bergman. Het WEF, de Verenigde
Naties (VN) en … Meer lezen overGlobalisten lanceren nieuwe aanval op voedselvoorziening, dreigen
landbouw wereldwijd te vernietigen
Voor een rechtbank in Nederland, namelijk de Rechtbank Noord-Nederland, is een procedure gestart die veel verder gaat dan een juridische kwestie. In wezen gaat het om de evaluatie van het mondiale COVID-19-beleid, de economische gevolgen daarvan en de vraag of overheidsmaatregelen systematisch zijn misbruikt om politieke en financiële belangen door te drukken. Een centrale getuige in deze procedure is Catherine Austin Fitts, wier verklaring nu internationaal de aandacht trekt.
De rechtbank heeft ermee ingestemd de zaak te behandelen als een mogelijke precedentzaak. In de aanklacht worden ernstige beschuldigingen geuit: onderdrukking van wetenschappelijke debatten, dwangmaatregelen, misleiding van het publiek en langdurige schade aan de gezondheid en de samenleving. Vanwege de omvang en reikwijdte van de beweerde gevolgen wordt zelfs gesproken over misdaden tegen de mensheid, bericht Uncutnews.
Wie is Catherine Austin Fitts?
Catherine Austin Fitts is financieel analist, publicist en voormalig hooggeplaatst ambtenaar bij de Amerikaanse overheid. Ze was adjunct-staatssecretaris bij het Amerikaanse ministerie van Volkshuisvesting onder de regering van Bush senior en daarvoor partner en bestuurslid van de investeringsbank Dillon, Read & Co. op Wall Street. Tegenwoordig is ze uitgever van het “Solari Report”, een analyseplatform voor financiële systemen, overheidsfinanciën en machtsstructuren.
Al meer dan twee decennia houdt ze zich bezig met onregelmatigheden in de Amerikaanse federale begroting, met name met zogenaamde “ontbrekende” of onduidelijk geboekte overheidsuitgaven ter waarde van biljoenen dollars.
De kernboodschap voor de rechtbank
In haar verklaring verklaarde Fitts dat de pandemie niet in de eerste plaats een gebeurtenis op het gebied van gezondheidsbeleid was, maar een massaal misbruik van gezondheidsbeleid om economische en politieke agenda’s door te voeren. Ze schetste een ontwikkeling die al lang voor 2020 begon.
Volgens Fitts verdwenen al vanaf het begrotingsjaar 1998 miljarden en later biljoenen dollars uit Amerikaanse federale rekeningen. Tot 2015 liep dit bedrag op tot ongeveer 21 biljoen dollar. Deze cijfers waren niet gebaseerd op schattingen, maar op officiële financiële rapporten van de Amerikaanse regering. De politieke druk om deze gebeurtenissen openbaar te maken leidde echter niet tot transparantie, maar tot een ommezwaai in de regelgeving.
Met de zogenaamde Federal Accounting Standards Advisory Board Statement 56, aangenomen in 2018, werd het federale autoriteiten feitelijk toegestaan om geheime boekhouding te voeren. Voor Fitts markeert dit een keerpunt: sindsdien is er praktisch geen zinvolle financiële verantwoording meer over grote delen van de overheidsuitgaven.
Pandemie als economisch keerpunt
Fitts brengt deze financiële ondoorzichtigheid rechtstreeks in verband met het pandemiebeleid. Volgens haar stond uiterlijk in 2019 vast dat een fundamentele hervorming van het financiële systeem op handen was. Tijdens de bijeenkomst van vooraanstaande centrale bankiers in Jackson Hole zou een zogenaamde “going-direct-reset” zijn besproken, een model voor directe geldcreatie en -distributie waarbij de klassieke bankkanalen worden omzeild.
Toen de pandemie uitbrak, werden binnen de kortste keren biljoenen dollars rechtstreeks in de financiële markten gepompt. Tegelijkertijd werden door lockdowns en maatregelen grote delen van de reële economie, met name kleine en middelgrote ondernemingen, stilgelegd. Het resultaat was een enorme herverdeling: economische vernietiging op lokaal niveau, terwijl grote beursgenoteerde concerns marktaandeel, macht en kapitaal concentreerden.
Volgens Fitts was dit proces geen neveneffect, maar de kern van de strategie. De pandemie zou hebben gediend als politiek en psychologisch dekmantel om maatregelen door te voeren die onder normale omstandigheden op massaal verzet zouden zijn gestuit.
Gezondheidsbeleid en maatschappelijke gevolgen
Voor Fitts weegt het gezondheidsaspect bijzonder zwaar. Ze wees op de stijgende oversterfte, de dalende levensverwachting en de toename van chronische ziekten, ook in de middenklasse. Deze ontwikkelingen sloten aan bij waarschuwingen die ze al jaren voor de pandemie had geuit.
Als financiële tekorten niet openlijk worden aangepakt, zal de druk toenemen om sociale lasten indirect op te vangen door een verkorting van de levensverwachting.
Volgens haar is dat precies wat er is gebeurd. Het gezondheidsbeleid zou zijn geïnstrumentaliseerd, gepaard gaande met propaganda, censuur en het systematisch uitsluiten van kritische wetenschappelijke stemmen.
Waarom deze zaak politiek explosief is
Het belang van de procedure ligt niet zozeer in de afzonderlijke beschuldigingen als wel in het totaalbeeld. Mocht de rechtbank de beschuldigingen inhoudelijk onderzoeken, dan zou voor het eerst de vraag rijzen of het pandemiebeleid op internationaal niveau niet alleen politiek of moreel, maar ook juridisch ter verantwoording kan worden geroepen.
Fitts deed in haar verklaring een uitdrukkelijk beroep op de rechtbanken om de rechtsstaat te verdedigen. Een samenleving die massale leugens, desinformatie en gezondheidsschade accepteert om economische macht te concentreren, kan op de lange termijn niet bestaan.
Of deze procedure daadwerkelijk tot juridische gevolgen zal leiden, is nog onduidelijk. Eén ding is echter duidelijk: de verklaring van Catherine Austin Fitts dwingt ons om de afgelopen jaren niet alleen medisch, maar ook financieel en machtspolitiek opnieuw te evalueren.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
‘Ik wens dat alle megalomane en narcistische
leiders, die achtelozer mensen opofferen dan ze eieren breken voor hun omelet,
in een vlaag van empathie ten volle alle leed voelen dat ze anderen aandoen’,
schrijft Koen Schoors.Bron Thomas Sweertvaegher / MAURICIO LIMA / NYT
Koen Schoors, wiens column vierwekelijks verschijnt, is hoogleraar
economie aan de UGent. Nu kerst nadert, pleit hij voor meer menselijkheid en
begrip en minder polarisatie en vijandbeelden.
Binnen een paar dagen viert de wereld weer kerstavond. Het is in origine
een religieus feest, maar wordt ondertussen in veel gezinnen losgekoppeld van
religie en gevierd als het ultieme familiefeest. En ja, het is soms heel wat
gepuzzel met alle verplichte familiebezoeken in onze steeds ingewikkelder nieuw
samengestelde families, en het wordt dikwijls drukker, warmer en luider dan je
dacht.
Maar het is vooral ook moment van vrede en rust. Een moment van niet
werken, van warmte en samenzijn, van cadeautjes en Secret Santa,
van medeleven en vrijgevigheid, van respect en dankbaarheid, van vrienden en
vooral familie. Kerst is de periode waarin we alles stilleggen en ons afvragen
waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. Op Kerstmis schuiven we oude conflicten
aan de kant en proberen we dapper vooral het goede in elkaar te zien. Het is
een moment van licht, en al zeker in de duisternis van vandaag.
Daarom wens ik dat mensen die zich alleen, onbegrepen of in de steek
gelaten voelen toch tijdens deze kerst menselijke warmte ervaren. Hiermee
bedoel ik niet alleen de warmte van een dak, van een kop soep en van een warme
maaltijd, maar ook de warmte van in een blik, een aanraking, een ontmoeting,
een gesprek. Gewoon een teken van de wereld dat ze echt bestaan, dat ze niet
alleen zijn, dat er iemand om hen geeft, los van de clichés en de vijandbeelden
die ons door de strot worden geramd.
Echokamers
Daarom wens ik dat we ons in België minder laten polariseren door de
laatste mediastorm in een glas water en ons finaal losmaken van het simplistische
denken in termen van wij en zij. Ik wens dat we onze ogen en geesten af en toe
losweken van ons hijgerige smartphoneschermpje, dat ons de laatste vlam in de
pan algoritmisch blijft oplepelen in een sausje van irritante en opdringerige
reclames. We lijken immers veel meer op elkaar dan onze digitale echokamers ons
uit winstbejag willen doen geloven.
Ik wens dus dat we uit onze digitale mentale loopgraven komen, en wat
meer fysiek samenzitten, en met elkaar praten, en lachen, en discussiëren, en
eens flink van mening verschillen of zelfs even ruzie maken, om daarna toch
weer als vrienden uit elkaar te gaan. Want zonder het standpunt van de ander te
kennen is er geen debat, geen consensus en dus geen samenleven mogelijk. En
daarbij hoort op tijd en stond een discussie of meningsconflict zonder dat de
ander gediaboliseerd of gedeclasseerd moet worden. Het met elkaar oneens, maar
even goede vrienden .
Daarom wens ik ook dat in alle gewapende conflicten van de wereld de
vechtende partijen het licht zien, hun wapens neerleggen, hun drones en andere
oorlogsmachines even uitzetten, loskomen van bevelen en primitief revanchisme,
en door de haat en propaganda heen in hun vijand aan de overkant weer een mens
en een vriend kunnen zien. Ik wens dat ze voorzichtig uit hun loopgraven komen,
niet onmiddellijk automatisch door drones of artillerie worden geliquideerd,
elkaar in de ogen kunnen kijken en zelfs de hand reiken.
Narcistische
leiders
Ik wens dat de vechtende partijen in Oekraïne, Soedan, Oost-Congo, en
alle andere oorlogsgebieden waar nu gevochten wordt, spontaan een kerstbestand
uitroepen en zo hun overheden, na jarenlange uitzichtloze ellende, tot een echt
en duurzaam vredesverdrag bewegen. Want uiteindelijk zijn het meestal gewone
mensen die er door geld, propaganda, indoctrinatie of zuiver geweld toe
aangezet worden om elkaar af te slachten, ter bevrediging van de imperiale
grootheidswaanzin van een leider die hen als niets meer dan een vervangbare
grondstof beschouwt. Na het geweld wacht hen al te vaak trauma en doffe
miserie, tot meerdere eer en glorie van de grote leider.
De wereld gaat helaas gebukt onder een epidemie van dit soort
autocratische leiders, die hun positie misbruiken om hun macht uit te breiden,
een personencultus uit te bouwen, alle remmende factoren zoals vrije media of
onafhankelijke rechters of zelfstandige universiteiten uit de weg te ruimen en
ons tegen elkaar uit te spelen. Polariseer en heers is het nieuwe motto van de
ongebreidelde autocraat.
Daarom wens ik ook dat alle megalomane en narcistische leiders, die
achtelozer mensen opofferen dan ze eieren breken voor hun omelet, in een vlaag
van empathie ten volle alle leed voelen dat ze anderen aandoen. Ik wens dat ze
in die vlaag van helderheid liggen te janken in hun bed van de door hen berokkende
ellende, en beseffen dat geen enkele territoriale ambitie of opgefokt
historisch onrecht dit soort pijn kan verantwoorden. Ik wens tot slot dat ze
dan zo snel mogelijk de vrede sluiten waar de wereld naar snakt.
Vorige week protesteerden boeren in Brussel tegen het EU-beleid, dat kleine boerderijen kapotmaakt door handelsakkoorden te sluiten die niet-Europese producenten bevoordelen en de invoer van Oekraïense producten zonder invoerrechten mogelijk maken, terwijl er vrijwel geen kwaliteitsnormen voor bestaan, schrijft Thomas Röper.
De Duitse media besteedden weinig aandacht aan de boerenprotesten in Brussel, net zoals ze over het algemeen onverschillig lijken te staan tegenover de achteruitgang van de landbouw. In het wekelijkse nieuwsoverzicht van zondag berichtte de Russische televisie over de protesten in Brussel en besprak, aan de hand van Oostenrijkse boeren als voorbeeld, ook de redenen ervoor. Ik heb het Russische bericht vertaald.
Begin van de vertaling:
Europese boeren hebben hun ‘bloeiende tuin’ bedolven onder aardappelen.
Tijdens de EU-top leken de straten van Brussel op Kiev in de beginperiode van de Euromaidan. De rellen werden aangewakkerd door boeren die vanuit heel Europa met hun tractoren en oogst waren gekomen om te protesteren tegen de overeenkomst tussen de EU en Latijns-Amerika. Europese boeren vreesden namelijk dat ze niet zouden kunnen concurreren met de goedkopere producten uit het buitenland.
Banden en afval brandden fel, vuurwerk explodeerde en fakkels knetterden. Duizenden boze boeren verdrongen zich voor het EU-hoofdgebouw en scandeerden luidkeels. De protesten escaleerden al snel in confrontaties met de politie. Soms duwden ze de agenten zelfs terug met hun tractoren. De boeren trokken ook naar het Europees Parlement en zetten hun protesten daar voort.
Na de top vertrokken de boeren en lieten tonnen aardappelen achter op de straten van Brussel. Auto’s kwamen vast te zitten in de achtergelaten oogst en de gelukkigen die in de EU-hoofdstad woonden, zochten tussen de stapels vuile aardappelen als daklozen op een vuilnisbelt naar iets eetbaars. Wat een “bloeiende tuin”!
Ook boeren uit Oostenrijk waren aanwezig, en onze Europa-correspondent Denis Davidow sprak met hen. Zij legden de reden voor hun verontwaardiging uit.
Vroeger floreerden ze, nu vechten ze voor hun bestaan. Stefan Wurm bezit 100 hectare land. Hij houdt varkens en verbouwt tarwe en maïs. Mist hangt boven zijn velden en de toekomst van zijn boerderij is ook onzeker, zoals hij me vertelde: “Brussel verzint steeds weer nieuwe onzin: van pesticidenverboden tot regelgeving en beperkingen voor kunstmest. Noch Oekraïne, noch Latijns-Amerikaanse landen hebben zulke beperkingen. Alleen wij. Onze kosten stijgen voortdurend. Vorig jaar heb ik bijvoorbeeld meer dan € 30.000 uitgegeven aan de reparatie van mijn maaidorser. Vroeger had ik daar een nieuwe voor kunnen kopen, maar nu gaat het geld op aan kleine reparaties.”
‘Severin staat hier. Wat is dit?’ vraag ik.
“Severin is de naam van mijn kleinzoon. Hij is nu zeven en een half jaar oud. Ik hoop dat hij het familiebedrijf zal voortzetten. Maar als de politiek zo doorgaat, zullen alle boerderijen in Oostenrijk sluiten,” antwoordde Wurm.
Boerderijen en skigebieden, winkels en fabrieken sluiten al hun deuren. Dit jaar zal het aantal faillissementen in Oostenrijk bijna 7.000 bereiken. Oostenrijkse bedrijven hebben sinds begin jaren 2000 niet meer zulke moeilijke tijden meegemaakt.
Ook de enige suikerproducent van Oostenrijk is zwaar getroffen. Het bedrijf bezit hier twee fabrieken. De industrie kampt met zoveel problemen dat de productie in Leopoldsdorf is stilgelegd. De fabriek, die sinds 1902 in bedrijf was, is gesloten.
Weense suiker wordt steeds zeldzamer in de supermarkten. Het wordt verdrongen door Oekraïense suiker. Al vier jaar worden Oekraïense landbouwproducten zonder invoerrechten in de EU geïmporteerd. De suikerimport is bijvoorbeeld vertakte en vertakte zich.
Stefan Büttner, CEO van de Agrana Group, klaagt: “De volledige openstelling van de markt voor Oekraïense producten was een vergissing en een van de redenen waarom ons bedrijf gedwongen was een suikerfabriek in Oostenrijk en een in Tsjechië te sluiten. We ontvingen aanvragen van Oekraïense oligarchen die deze fabrieken wilden kopen nadat ze gesloten waren. Dat is absurd!”
De EU-leiding ruïneert haar eigen boeren en doet er alles aan om de welvaart van de Oekraïense boeren te waarborgen. Zij zijn vrijgesteld van invoertarieven en mogen de strengste EU-regelgeving omzeilen.
De saboteurs uit Brussel hebben ook de levering van Russisch gas stopgezet. Producenten betalen nu drie keer zoveel, zoals boer Paul Pree, lid van de Kamer van Landbouw van Opper-Oostenrijk, klaagt: “Aardgas is een enorm probleem voor zuivel- en vleesverwerkingsbedrijven. Zij berekenen de kosten door aan hun producten, waardoor die duurder worden voor de consument. Maar wij boeren krijgen steeds minder. Volgens recente studies blijft er slechts 4 euro van elke 100 euro over – stel je dat eens voor! Slechts 4 van elke 100 euro die je in de winkel uitgeeft, komt daadwerkelijk bij ons boeren terecht.”
Sinds de toetreding tot de EU hebben de EU-normen en -regelgeving bijna de helft van alle landbouwbedrijven geruïneerd. Inge Rausche, een Brexit-activiste, legt uit hoe de EU de belangen van grote bedrijven verdedigt en kleine producenten onderdrukt: “We zijn niet langer de baas in eigen huis. De EU beslist alles voor ons. Vijftig jaar lang hadden we energiecontracten met Rusland. Rusland was een onberispelijke handelspartner, maar de EU legde sancties op. De EU heeft zeer nauwe banden met de NAVO. Dit blijkt uit al haar beleid, uit de verklaringen aan de Russische leiding. Een neutraal land zou zich nooit zo moeten gedragen. En dat is precies het gevolg van ons EU-lidmaatschap, waar we vanaf willen.”
De stemming onder de kiezers wordt ook weerspiegeld in de peilingen. Volgens deze peilingen ligt de rechts-populistische, eurosceptische FPÖ twee keer zo hoog als de regeringscoalitiepartijen. De populariteit van de regering is historisch laag.
Dieter Reinisch, een Oostenrijkse journalist, zegt: “De economische situatie in Oostenrijk verslechtert aanzienlijk. We hebben altijd nauwe economische banden met Rusland gehad, met name in de energie- en zware industrie, en nu verliezen we contracten. Maar bovenal strookt het standpunt van de regering over buitenlandse zaken niet langer met dat van de bevolking. De neutraliteit van Oostenrijk wordt ondermijnd. De regeringspartijen verhogen hun militaire steun aan Oekraïne, iets waar 80 procent van de bevolking tegen is. De bevolking wil niet dat haar neutraliteit wordt verzwakt.”
De neutraliteit van Oostenrijk zou permanent moeten zijn en is vastgelegd in de grondwet. Toch aarzelt de minister van Buitenlandse Zaken niet om een Oekraïens shirt te dragen en Rusland zwart te maken. Oostenrijk heeft ook goedkope Russische meststoffen aan de sanctielijst toegevoegd. Dit is wederom een klap voor de Oostenrijkse boeren, zoals boerin Renate Zitmayr klaagt: “Ik heb de boerderij van generaties van mijn voorouders geërfd en wil die niet alleen aan mijn kinderen doorgeven, maar ook in goede financiële staat achterlaten, maar dat is nu onmogelijk. Ik weet niet wat ik nu moet doen.”
Wanhopige omstandigheden dwongen Renate Zitmayr ertoe haar 40 hectare grond te verpachten aan een groot bedrijf. Net als haar buren zit de landbouw haar in het bloed. Ieder van hen erfde niet alleen het land, maar ook de liefde ervoor van hun grootouders en overgrootouders. In hun ruwe handen houden ze een reclamefolder uit de vroege jaren negentig. Destijds kostten brandstof en kunstmest een derde van wat ze nu kosten, en werden producten tegen redelijke prijzen verkocht, totdat de velden onder EU-toezicht kwamen te staan.
Boer Paul Pree, lid van de Oostenrijkse Kamer van Landbouw, legt uit: “Afgelopen juni was onze melkprijs gelijk aan die van 1994 – het jaar voordat Oostenrijk lid werd van de EU – en dat is precies het probleem. We moeten óf onze productie verhogen, óf van de markt verdwijnen. Ik weet dat ik mijn hele leven boer zal blijven. Maar de vraag is: wil ik dat de volgende generatie, mijn zoon, mijn dochter, in mijn voetsporen treedt?”
Vlakbij laat Stefan Wurm een foto zien van zijn kleinkinderen op de binnenplaats van de 19e-eeuwse boerderij van zijn ouders. Ook hij weet niet hoe hij de volgende generatie Oostenrijkers moet uitleggen waarom hun politici zo met Oekraïne bezig zijn dat er hier geen gras meer groeit.
2025 is bijna voorbij en Dissident.one heeft uw hulp nodig als Dissident u nog een jaar van onafhankelijk nieuws en analyses wil brengen. Deze site is volledig onafhankelijk, wat betekent dat er geen enkele verplichting is aan een bedrijf of overheidsinstantie. Ik ben alleen afhankelijk van mijn lezers om deze site te ondersteunen. Als u deze updates waardeert en mijn werk wilt ondersteunen, kunt u HIER een donatie van elke grootte sturen.
Met toenemende frustratie zie ik hoe Europa langzaam achteruitgaat in de toekomst, zonder dat iemand daar ook maar enigszins bezorgd over is.
Ik zie deze trend van economische stagnatie tot achteruitgang niet alleen terug in de huiveringwekkende economische statistieken, maar ik hoor ook dat deze trend wordt aangeprezen als een positief vooruitzicht voor de toekomst. Op 18 december legde ECB-president Christine Lagarde uit:
De economische groei zal naar verwachting sterker zijn dan in de prognoses van september, vooral dankzij de binnenlandse vraag. De groei is bijgesteld naar 1,4% in 2025, 1,2% in 2026 en 1,4% in 2027, en zal naar verwachting in 2028 op 1,4% blijven.
De meeste analisten en commentatoren zullen niet verder komen dan de eerste zin van dit citaat; hun conclusie zal zijn dat de economie van de eurozone – de kern van de Europese economie – “sterker dan” eerder voorspeld zal groeien. Dat heeft natuurlijk geen praktische betekenis: de voorspelling van een econoom is niet hetzelfde als de economische realiteit, schrijft Sven R Larson, Ph.D.
Het echte dynamiet in de verklaring van Lagarde is de reeks cijfers over de bbp-groei voor de komende jaren. Ik herhaal nogmaals deze voor inflatie gecorrigeerde cijfers:
In 2025 zal het bbp van de eurozone volgens Lagarde met 1,4% groeien;
In 2026 zal het groeipercentage dalen tot 1,2%;
In 2027 en 2028 zal het naar verwachting weer 1,4% bedragen.
Dit is niets minder dan een economische ramp die zich in slow motion voltrekt. Een groeipercentage van 1,4% na inflatie ligt ver onder wat een economie op termijn nodig heeft om haar algemene levensstandaard te behouden.
Een langzame daling van de levensstandaard heeft nadelige gevolgen waar we in ons dagelijks leven zelden bij stilstaan, maar de impact van die daling omvat onder meer een verslechtering van de gezondheidszorg, zwakker onderwijs, minder geld voor politie, eindeloze spanningen rond defensie-uitgaven, enzovoort.
Om de macro-economische gevolgen van de cijfers die Lagarde noemde te begrijpen, kijken we naar enkele cijfers voor de Europese economie. Figuur 1 vergelijkt de langetermijntrends van twee variabelen: werkloosheid en voor inflatie gecorrigeerde bbp-groei. De rode trendlijn geeft de gemiddelde bbp-groei weer in relatie tot de groene trendlijn voor werkloosheid: voor elke waarde van de bbp-groei is er een overeenkomstige waarde voor de werkloosheid.
De trendlijnen zijn samengesteld uit 2709 paren van cijfers voor de twee variabelen uit alle 27 EU-lidstaten. In het eerste kwartaal van 2024 had Duitsland bijvoorbeeld een werkloosheidspercentage van 3,1% en een bbp-groei van -1,1%.
De verzamelde gegevens zijn per kwartaal vanaf 2000 tot en met de eerste helft van 2025. De getallenparen zijn gesorteerd van het paar met het hoogste werkloosheidspercentage (waarneming #1 – zie de horizontale as) tot het paar met het laagste werkloosheidspercentage (waarneming #2.709).
In de uitersten is de bbp-groei ofwel zeer hoog ofwel zeer laag; dit zijn respectievelijk de pieken en dalen van de conjunctuurcyclus. De dalen, links in figuur 1, combineren een lage bbp-groei met een hoge werkloosheid; de cyclische pieken keren deze combinatie om.
Tussen deze twee uitschieters bevindt zich een groot segment van ‘normaliteit’, gemarkeerd met een blauwe cirkel:
Figuur 1
In de afgelopen 25 jaar was de normale, of langdurig stabiele toestand van de Europese economie er een waarin het bbp met ongeveer 2,5 % per jaar groeide, gecorrigeerd voor inflatie. Deze groei gaat gepaard met een werkloosheidspercentage van ongeveer 6 %.
De meest recente werkloosheidscijfers zijn iets beter, namelijk 5-5,4%. De economische groei ligt daarentegen lager dan de ‘normale’ waarde in figuur 1: in de eerste twee kwartalen van 2025 groeide de EU-economie als geheel met slechts 1,3-1,4%.
Hoewel de werkloosheid nu relatief laag is, zijn de vooruitzichten op lange termijn met een BBP-groei op dit lage niveau onmiskenbaar pessimistisch. Aangezien de prognose van de ECB voor 2028 een BBP-groei suggereert die onder het langetermijnstabiele niveau in figuur 1 ligt, zal de werkloosheid de komende jaren langzaam stijgen. Laten we de prognose van de ECB in figuur 1 weergeven als een blauwe stippellijn (ik zal de andere stippellijn zo dadelijk toelichten):
Figuur 1a
Bron van de ruwe gegevens: Eurostat
Aangezien de groene en rode lijnen historische gegevens weergeven, is het groeipercentage van 1,4% in de prognose van de ECB niet hetzelfde als het percentage dat in de toekomst zal worden gerealiseerd. Dit betekent simpelweg dat de Europese economie nu in staat is om een lagere werkloosheid te handhaven dan in het verleden bij hetzelfde niveau van economische groei.
Maar is dat niet goed? Is het niet positief dat in plaats van de 16% of meer in figuur 1, een bbp-groei van 1,4% de werkloosheid onder de 5,5% houdt?
Helaas niet. Het groeipercentage dat Christine Lagarde als nieuw normaal presenteerde, is historisch gezien een recessiegroeipercentage. Tegenwoordig is het het niveau waarop de output – de productie van goederen en diensten en het genereren van gezinsinkomen – zich op een ‘normaal’ niveau bevindt.
Als we het verhaal omdraaien, zien we wat dit eigenlijk betekent. Volgens figuur 1 was de Europese beroepsbevolking in het verleden in staat om een bbp-groei van 2,5% te genereren wanneer de werkloosheid op het huidige niveau lag. Tegenwoordig groeit de economie bij hetzelfde werkgelegenheidsniveau een vol procentpunt minder.
Dit vertelt ons dat Europa lijdt onder een lage arbeidsproductiviteit. De beroepsbevolking voegt – buiten haar schuld om – onvoldoende waarde toe om de totale economische middelen van Europa op een betekenisvolle manier uit te breiden. Vroeger deden ze dat wel, maar nu niet meer.
In de praktijk betekent dit dat zij niet genoeg waarde produceren om de huidige levensstandaard te handhaven. Hierin schuilt een harde boodschap voor de toekomst van Europa: uw kinderen groeien op in een minder welvarend leven dan u had. Hun kinderen zullen op hun beurt nooit de levensstandaard van hun ouders bereiken. Langzaam, een paar procentpunten per keer, wordt de Europese levenswijze moeilijker te bereiken, minder gebruikelijk en uiteindelijk een verre herinnering.
De zwarte stippellijn in figuur 1a geeft een groeipercentage van 2% weer dat – volgens de zogenaamde wet van Okun – historisch gezien wordt beschouwd als het ‘minst aanvaardbare’ percentage als een economie haar levensstandaard wil handhaven. Dit percentage wordt beschouwd als het groeipercentage dat nodig is om te voorkomen dat de werkloosheid stijgt, maar dat niet sterk genoeg is om deze te verminderen.
Dit cijfer is gebaseerd op relatief oude gegevens; recenter onderzoek suggereert dat dit ‘break-even’-punt hoger ligt, mogelijk dichter bij 3% groei per jaar. Hoe dan ook, het is hoger dan wat Europa in de nabije toekomst kan verwachten. Dit betekent dat Europa, zelfs met een hogere benutting van zijn beroepsbevolking, vastzit in een trieste staat van stagnatie. De gevolgen zijn ernstig:
Kinderen groeien op en worden armer dan hun ouders;
Bedrijven vinden het steeds moeilijker om geld te verdienen, laat staan banen te creëren;
Kapitaalvorming daalt tot vervangingsniveau; geen baanbrekend industrieel leiderschap meer;
Stagnerende gezinsinkomens vergroten de afhankelijkheid van de verzorgingsstaat;
Getalenteerde werknemers vluchten in groten getale naar andere delen van de wereld;
Lage bbp-groei leidt tot een uitholling van de belastinggrondslag, waardoor fiscale onevenwichtigheden blijven bestaan en een eindeloze reeks politieke crises wordt aangewakkerd.
Zonder een drastische, substantiële en langdurige betrouwbare ommekeer zal het slechts één generatie duren voordat Europa tot de onderste helft van de wereldwijde levensstandaard zakt. Terwijl Amerika blijft bloeien, Azië blijft groeien, Latijns-Amerika heeft geleerd van zijn verleden en Afrika in hoog tempo nieuwe hotspots van groei en welvaart genereert, is de toekomst van Europa bezaaid met onzekerheid, institutionele instabiliteit en economische achteruitgang.
Ik weiger te geloven dat de Europese volkeren tevreden zijn met deze vooruitzichten. De enige vraag is: wat gaat u doen om uw continent te redden?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Het Witte Huis heeft gepubliceerd wat Brussel al tien jaar censureert:
Europa is gekrompen van 25 % van het mondiale bbp naar 14 %, drijft af in de
richting van “uitroeiing van de beschaving” en zal op de huidige koers “over
twintig jaar onherkenbaar zijn”. Deze analyse is niet afkomstig van de
Russische inlichtingendienst. Ook … Meer lezen overEuropa krimpt van 25 naar 14 procent van het mondiale bbp
