juni 7, 2025 11
FranSoto / Pixabay
De laatste dagen van
stervende imperia worden gedomineerd door idioten. De Romeinse, Maya-, Franse,
Habsburgse, Ottomaanse, Romanoff-, Iraanse en Sovjetdynastieën stortten in
onder de domheid van hun decadente heersers, die zich onttrokken aan de
realiteit, hun naties plunderden en zich terugtrokken in echokamers waar feit
en fictie niet meer van elkaar te onderscheiden waren.
Donald Trump en de sycofante buffoons in zijn regering zijn moderne versies van de heerschappij van de Romeinse keizer Nero, die enorme staatsuitgaven besteedde om magische krachten te verwerven; de Chinese keizer Qin Shi Huang, die herhaaldelijk expedities financierde naar een mythisch eiland van onsterfelijken om een drankje mee terug te brengen dat hem eeuwig leven zou schenken; en een onbekwaam tsaristisch hof dat tarotkaarten zat te lezen en seances bijwoonde terwijl Rusland werd geteisterd door een oorlog die meer dan twee miljoen levens kostte en er een revolutie broeide in de straten, schrijft Chris Hedges.
In “Hitler and the Germans”
verwerpt de politieke filosoof Eric Voegelin het
idee dat Hitler – begaafd in retoriek en politiek opportunisme, maar slecht
opgeleid en vulgair – het Duitse volk betoverde en verleidde. De Duitsers, zo
schrijft hij, steunden Hitler en de “groteske, marginale figuren” om hem heen
omdat hij de pathologieën belichaamde van een zieke samenleving, geteisterd
door economische ineenstorting en hopeloosheid. Voegelin definieert domheid als
een “verlies van realiteit.” Het verlies van realiteit betekent dat een “dom”
persoon “zijn handelen in de wereld waarin hij leeft niet juist kan
oriënteren.” De demagoog, die altijd een idiote is, is geen
freak of sociale mutatie. De demagoog geeft uitdrukking aan de tijdgeest van de
samenleving, haar collectieve afkeer van een rationele wereld van verifieerbare
feiten.
Deze idioten, die
beloven verloren glorie en macht te heroveren, creëren niets. Ze vernietigen
alleen maar. Ze versnellen de ineenstorting. Beperkt in hun intellectuele vermogens,
zonder enig moreel kompas, grof incompetent en vervuld van woede jegens de
gevestigde elites die hen volgens hen hebben gekleineerd en afgewezen, maken ze
de wereld om tot een speeltuin voor oplichters, bedriegers en megalomane
figuren. Ze voeren oorlog tegen universiteiten, verbieden wetenschappelijk
onderzoek, verspreiden kwakzalverspraktijken over vaccins als voorwendsel
om massale surveillance en gegevensuitwisseling uit
te breiden, ontnemen legale inwoners hun rechten en geven
legers van knokploegen, zoals de Amerikaanse immigratiedienst ICE is geworden,
de macht om angst te zaaien en passiviteit af te dwingen. De realiteit, of het
nu gaat om de klimaatcrisis of de verpaupering van de arbeidersklasse, heeft
geen invloed op hun fantasieën. Hoe erger het wordt, hoe idioter ze worden.
Hannah Arendt geeft een samenleving die
radicaal kwaad vrijwillig omarmt de schuld van deze collectieve
“gedachteloosheid.” Wanhopig om te ontsnappen aan de stagnatie waarin zij en
hun kinderen gevangen zitten, hopeloos en wanhopig, is een verraden bevolking
geconditioneerd om iedereen om zich heen uit te buiten in een wanhopige strijd
om vooruit te komen. Mensen zijn objecten die gebruikt kunnen worden, een
afspiegeling van de wreedheid van de heersende klasse.
Een samenleving die
wordt geteisterd door wanorde en chaos, zoals Voegelin opmerkt, verheerlijkt
moreel gedegenereerde mensen, die sluw, manipulatief, bedrieglijk en
gewelddadig zijn. In een open, democratische samenleving worden deze
eigenschappen veracht en gecriminaliseerd. Degenen die ze vertonen, worden als
dom veroordeeld; “een man [of vrouw] die zich op deze manier gedraagt,” merkt
Voegelin op, “zal sociaal worden geboycot.” Maar in een zieke samenleving zijn
de sociale, culturele en morele normen omgekeerd. De eigenschappen die een open
samenleving in stand houden – zorg voor het algemeen belang, eerlijkheid,
vertrouwen en zelfopoffering – worden belachelijk gemaakt. Ze zijn schadelijk
voor het voortbestaan in een zieke samenleving.
Wanneer een
samenleving, zoals Plato opmerkt, het algemeen belang verzaakt, ontketent zij
altijd amorele lusten – geweld, hebzucht en seksuele uitbuiting – en bevordert
zij magisch denken, het onderwerp van mijn boek “Empire of Illusion: The End of
Literacy and the Triumph of Spectacle”.
Het enige waar deze
stervende regimes goed in zijn, is spektakel. Deze brood en circusspelen –
zoals Trumps 40 miljoen dollar kostende legerparade die op zijn verjaardag op
14 juni zal plaatsvinden –
houden een verontruste bevolking bezig.
De Disneyficatie
van Amerika, het land van eeuwig gelukkige gedachten en positieve attitudes,
het land waar alles mogelijk is, wordt verkocht om de wreedheid van economische
stagnatie en sociale ongelijkheid te maskeren. De bevolking wordt geconditioneerd
door de massacultuur, die wordt gedomineerd door seksuele commodificatie,
banale en hersenloze entertainment en grafische weergaven van geweld, om
zichzelf de schuld te geven van mislukkingen.
Søren Kierkegaard
waarschuwt in “The Present Age” dat de moderne staat ernaar streeft het geweten
uit te roeien en individuen te vormen en te manipuleren tot een plooibaar en
geïndoctrineerd “publiek.” Dit publiek is niet echt. Het is, zoals Kierkegaard
schrijft, een “monsterlijke abstractie, een allesomvattend iets dat niets is,
een luchtspiegeling.” Kortom, we zijn onderdeel geworden van een kudde,
“onwerkelijke individuen die nooit verenigd zijn en nooit verenigd kunnen
worden in een werkelijke situatie of organisatie – en toch als een geheel bij
elkaar worden gehouden.” Degenen die het publiek in twijfel trekken, die de
corruptie van de heersende klasse aan de kaak stellen, worden afgedaan als
dromers, freaks of verraders. Maar alleen zij kunnen, volgens de Griekse
definitie van de polis, als burgers
worden beschouwd.
Thomas Paine
schrijft dat een despotische regering een schimmel is die voortkomt uit een
corrupte burgermaatschappij. Dit is wat er in vroegere samenlevingen is
gebeurd. Dit is wat er met ons is gebeurd.
Het is verleidelijk
om het verval te personaliseren, alsof we door ons van Trump te ontdoen weer
tot gezond verstand en nuchterheid zullen komen. Maar het verval en de
corruptie hebben al onze democratische instellingen geruïneerd, die weliswaar
in vorm functioneren, maar niet in inhoud. De instemming van de geregeerden is
een wrede grap. Het Congres is een club die zich laat omkopen door miljardairs
en bedrijven. De rechtbanken zijn aanhangsels van bedrijven en de rijken. De
pers is een echokamer van de elites, van wie sommigen Trump niet mogen, maar
van wie niemand pleit voor de sociale en politieke hervormingen die ons van
despotisme zouden kunnen redden. Het gaat om hoe we despotisme verpakken, niet
om despotisme zelf.
De historicus
Ramsay MacMullen schrijft in “Corruption and the Decline of Rome” dat wat het
Romeinse Rijk heeft vernietigd “het afleiden van de macht van de regering, haar
verkeerde richting” was.
Macht werd een
middel om particuliere belangen te verrijken. Deze verkeerde richting maakt de
regering machteloos, althans als instelling die kan voorzien in de behoeften en
de rechten van de burgers kan beschermen. In die zin is onze regering
machteloos. Ze is een instrument van bedrijven, banken, de oorlogsindustrie en
oligarchen. Ze verslindt zichzelf om rijkdom naar boven te sluizen. “De
ondergang van Rome was het natuurlijke en onvermijdelijke gevolg van
buitensporige grootheid,” schrijft Edward Gibbon.
“Welvaart deed het
principe van verval rijpen; de oorzaak van de ondergang nam toe met de omvang
van de veroveringen; en zodra de tijd of een ongeluk de kunstmatige
steunpilaren had weggenomen, bezweek het indrukwekkende bouwwerk onder het
gewicht van zichzelf. Het verhaal van de ondergang is eenvoudig en duidelijk:
in plaats van ons af te vragen waarom het Romeinse Rijk ten
onder ging, zouden we ons eerder moeten verbazen dat het zo lang heeft
standgehouden.”
De Romeinse keizer
Commodus was, net als Trump, in de ban van zijn eigen ijdelheid. Hij liet
standbeelden van zichzelf als Hercules maken en had weinig
interesse in het besturen van zijn rijk. Hij zag zichzelf als een ster in de
arena, organiseerde gladiatorengevechten waarin hij tot overwinnaar werd
gekroond en doodde leeuwen met pijl en boog. Het rijk – hij hernoemde Rome tot
Colonia Commodiana (Kolonie van Commodus) – was een middel om zijn bodemloze
narcisme en zucht naar rijkdom te bevredigen. Hij verkocht openbare ambten op
dezelfde manier als Trump gratie en gunsten verkoopt aan
degenen die in zijn cryptovaluta’s investeren of donaties doen aan zijn
inauguratiecomité of presidentiële bibliotheek.
Uiteindelijk lieten
de adviseurs van de keizer hem in zijn badkamer wurgen door een professionele
worstelaar, nadat hij had aangekondigd dat hij het consulaat zou
aanvaarden, gekleed als gladiator. Maar zijn moord kon de neergang niet
stoppen. Commodus werd vervangen door de hervormer Pertinax, die drie maanden
later werd vermoord. De Praetoriaanse Garde veilde het ambt van keizer. De
volgende keizer, Didius Julianus, hield het 66 dagen vol. In 193 n.Chr., het
jaar na de moord op Commodus, zouden er vijf keizers zijn.
Net als het late
Romeinse Rijk is onze republiek dood.
Onze
grondwettelijke rechten – een eerlijk proces, habeas corpus, privacy, vrijheid
van uitbuiting, eerlijke verkiezingen en vrijheid van meningsuiting – zijn ons
ontnomen door gerechtelijke en wetgevende besluiten. Deze rechten bestaan
alleen nog in naam. De enorme kloof tussen de vermeende waarden van onze schijndemocratie
en de werkelijkheid betekent dat ons politieke discours, de woorden die we
gebruiken om onszelf en ons politieke systeem te beschrijven, absurd zijn.
Walter Benjamin
schreef in 1940, te midden van de opkomst van het Europese fascisme en de
dreigende wereldoorlog:
Een schilderij van Klee, getiteld
Angelus Novus, toont een engel die eruitziet alsof hij op het punt staat weg te
gaan van iets waar hij aandachtig naar staart. Zijn ogen staren, zijn mond is
open, zijn vleugels zijn gespreid. Zo stelt men zich de engel van de
geschiedenis voor. Zijn gezicht is naar het verleden gekeerd. Waar wij een
reeks gebeurtenissen zien, ziet hij één enkele catastrofe, die puin op puin
stapelt en voor zijn voeten werpt. De engel zou willen blijven, de doden tot
leven wekken en het vernielde weer heel maken. Maar er waait een storm uit het
paradijs, die zo hevig in zijn vleugels is geraakt dat hij ze niet meer kan
sluiten. De storm drijft hem onweerstaanbaar voort naar de toekomst waar hij
met zijn rug naar toe staat, terwijl de puinhoop voor hem tot in de hemel
groeit. Deze storm noemen wij vooruitgang.
Ons verval, onze
onwetendheid en onze collectieve terugtrekking uit de werkelijkheid zijn het
resultaat van een langdurig proces. De gestage uitholling van onze rechten, met
name onze rechten als kiezers, de transformatie van de staatsorganen tot
instrumenten van uitbuiting, de verarming van de werkende armen en de
middenklasse, de leugens die onze ether verzadigen, de achteruitgang van het
openbaar onderwijs, de eindeloze en zinloze oorlogen, de duizelingwekkende
staatsschuld, de ineenstorting van onze fysieke infrastructuur, weerspiegelen
de laatste dagen van alle imperia.
Trump, de pyromaan,
vermaakt ons terwijl we ten onder gaan.
Copyright ©
2025 vertaling door Frontnieuws.
https://www.frontnieuws.com/de-heerschappij-van-idioten/
De snel opkomende tirannieke heerschappij in het Westen
Een
18-jarige moeder stopte haar baby in een container met een afvalvernietiger. De
politie vond de resten van de baby gewikkeld in een matrasbeschermer in een
dichtgeritste plunjezak. Het kwaad moet een grote stap voorwaarts hebben
genomen voor een moeder om dit haar baby aan te doen, schrijft Paul Craig
Roberts. Ik kan me voorstellen … Meer lezen over De snel opkomende tirannieke heerschappij in het
Westen
https://www.frontnieuws.com/de-snel-opkomende-tirannieke-heerschappij-in-het-westen/
