Onderzoeksjournalist James O’Keefe is undercover gegaan op het World Economic Forum (WEF) in Davos om vast te leggen wat er achter gesloten deuren wordt besproken over klimaatbeleid en technologische ingrepen in het weer. In een door hem gepubliceerde video toont hij gesprekken met ondernemers, consultants en overheidsgerelateerde insiders die opvallend open spreken over geo-engineering, stratosferische aerosol-injectie en zelfs ‘kunstmatige regen’. Daarbij valt herhaaldelijk de naam van grote financiële spelers, waaronder BlackRock.
O’Keefe en zijn team deden zich voor als vertegenwoordigers van een fictief bedrijf, de Climate Systems Engineering Group. Met een nepwebsite, visitekaartjes en verborgen camera’s presenteerden zij zich als een klimaat-engineeringbedrijf dat samenwerkt met overheden en investeerders. Hun vermeende focus: technologieën om de aarde te koelen door middel van zwaveldioxide in de atmosfeer en andere vormen van weerbeïnvloeding.
Ondanks de zware beveiliging in Davos slaagde het team erin meerdere evenementen te betreden, waaronder een klimaatschaal-upbijeenkomst in het Post Hotel en het Global Clean Tech Forum hoog in de Zwitserse bergen. O’Keefe beschrijft Davos als een enclave waar ondernemers, beleidsmakers en investeerders vrijuit netwerken, terwijl het publiek nauwelijks zicht heeft op de gesprekken die daar plaatsvinden.
Tijdens één van de ontmoetingen spreekt een undercoverjournalist met een klimaattaks-consultant die betrokken is bij het invoeren van CO2-belastingen en klimaatcredits in verschillende landen. Zij vertelt hoe nieuwe belastingmodellen worden ontwikkeld voor overheden en bedrijven, onder meer via het Europese Carbon Border Adjustment Mechanism (CBAM), waarbij extra heffingen worden opgelegd op geïmporteerde en geëxporteerde goederen. Dit laat zien hoe klimaatbeleid niet alleen als milieumaatregel wordt gepresenteerd, maar ook als economisch verdienmodel.
Een terugkerend element is de prominente rol van grote investeringsfondsen. Tijdens een evenement wordt vanaf het podium expliciet gezegd: “BlackRock zit achter ons.” O’Keefe merkt op dat BlackRock met een eigen paviljoen aanwezig is in Davos en dat deelnemers openlijk verwijzen naar steun van grote financiële partijen bij klimaatinitiatieven en technologische projecten.
Het meest opvallend zijn de gesprekken over geo-engineering en weerbeïnvloeding. Meerdere gesprekspartners spreken over het injecteren van zwaveldioxide in de stratosfeer om zonlicht te blokkeren en zo de aarde te koelen, een concept dat bekendstaat als stratosferische aerosol-injectie. Daarbij wordt bewust afstand genomen van termen als “chemtrails”; men spreekt liever over “aerosolen” of “klimaatinterventies”. Enkele ondernemers verwijzen naar het nabootsen van het koelende effect van vulkaanuitbarstingen en naar technologieën die tot een jaar in de atmosfeer blijven hangen.
Ook de luchtvaart komt ter sprake. Ondernemers spreken over het aanpassen van vliegtuigcontrails, cloud seeding en samenwerking met vliegtuigfabrikanten om klimaatinterventies te integreren in bestaande infrastructuur. Daarbij wordt gesuggereerd dat een deel van deze technologie zijn oorsprong vindt in militair onderzoek.
De meest verregaande uitspraken komen van een man uit Denemarken die zegt samen te werken met DARPA, het Amerikaanse Defense Advanced Research Projects Agency, en met verschillende andere overheidsinstanties. Hij spreekt over investeringen in technologie voor ‘kunstmatige regen’ en geeft aan dat mensen binnen zijn netwerk geneigd zijn dergelijke projecten uit te voeren in de Verenigde Staten, Europa en Afrika. Tegelijkertijd formuleert hij zijn uitspraken voorzichtig, wat O’Keefe interpreteert als een vorm van ‘plausible deniability’. O’Keefe merkt daarbij op dat DARPA publiekelijk geen programma heeft aangekondigd dat expliciet gericht is op het creëren van kunstmatige regen.
Tijdens het filmen ontstaat op een gegeven moment argwaan over O’Keefes vermomming, waarna hij de locatie snel verlaat. In de afsluiting van de video stelt hij dat zijn undercoveraanpak juist veel gesprekken losmaakte, omdat mensen hem serieus namen als klimaatondernemer en bereid waren hun ervaringen en ideeën te delen.
O’Keefe schetst Davos als een ontmoetingsplek waar financiële macht, technologische innovatie en overheidsbeleid samenkomen, en waar grootschalige plannen worden besproken met potentieel wereldwijde gevolgen. Dit vindt grotendeels plaats buiten het zicht van burgers, terwijl de impact van dergelijke beslissingen uiteindelijk iedereen raakt.
De video maakt deel uit van O’Keefes serie The Price is My Life, waarin hij belooft grote instituties undercover te blijven onderzoeken. Zijn centrale boodschap: wat in Davos wordt besproken, gaat veel verder dan vrijblijvende ideeën, en verdient publieke aandacht en debat.
Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.
----------------------------
Chemtrails (of zoals ze het nu noemen “aerosolen” of “klimaatinterventies”) zijn er ook in ZOERSEL ...
