Illustratiebeeld. Shutterstock
Piet Van Nieuwvliet 24 september 2025
Een studie gepubliceerd door de universiteit van Leicester, zet het
debat over de relatie tussen migratie, multiculturalisme en het Engelse
platteland op scherp.
Volgens de studie, met de welsprekende titel ‘How Can We Make the
Countryside More Inclusive’, is het Engelse platteland ‘te wit’ en
ontbreekt er onder andere halalvoeding. Tijd dus om dringend in te
grijpen! Want, stellen de onderzoekers, veel mensen met een
migratieachtergrond ervaren een ‘malaise’ en een ‘psychologische
druk’ als ze op wandel gaan op het Engelse platteland.
Neen, het is geen droge Britse humor, helaas. De onderzoekers gaan nog
verder: de cultuur van dorpscafés en lokale gewoonten wordt door vreemdelingen
beleefd als ‘monocultureel’ en sluit op die manier de minderheden
uit. En dan volgt een resem maatregelen om ook dit ‘probleem’ op te lossen: het
halalaanbod op het Engelse platteland ontwikkelen, gebedsruimtes voorzien en
lokale handelszaken aanzetten om voortaan meer rekening te houden ‘met
culturele gevoeligheden’. U leest het goed.
Multiculturele gedragscodes
Het onderzoek berust op 115 getuigenissen die werden bijeengebracht door
het Centre for Hate Studies (ja, ook dat bestaat dus écht!) van de
universiteit. De auteurs stellen dat “het verwelkomen van minderheden op het
Engelse platteland zich niet mag beperken tot louter tolerantie”, maar dat het
nodig is “om plattelandsgebruiken en -gewoontes aan te passen”. Met andere woorden:
zich aan te passen aan de multiculturele codes van de grootsteden. Een van de
auteurs stelt zelfs dat het overleven van het Engelse platteland afhangt van de
inplanting van “de meest diverse gemeenschappen”.
De reactie van verdedigers van het platteland liet niet op zich wachten.
Tim Bonner, directeur van de Countryside Alliance, toonde aan de hand van
officiële statistieken aan dat haatmisdrijven veel minder voorkomen op het
platteland dan in de grootsteden. “Diegenen die het idee aanvoeren van een racistisch
platteland, projecteren in die studie op die manier hun eigen vooroordelen
tegenover ons.”
De studie is vooral een illustratie van de diepgaande culturele breuk
tussen universitaire elites en de plattelandsbevolking. De meerderheid van de
Britten ziet in het platteland net een vluchtheuvel, een ruimte van identiteit
en continuïteit, terwijl de academici er een terrein in zien dat moet
worden ‘heropgevoed’ in naam van de diversiteit. Mag men de publieke
ruimte nog beschermen als dé plaats van culturele, historische
identiteit?
