vrijdag, 23 januari 2026 10:28
Het WEF denkt aan de toekomst en daarom willen ze graag het onderwijscurriculum voor scholen schrijven.Een fanatiek lid van de sekte pleit in Davos om het het onderwijscurriculum voor scholen wereldwijd voortaan door het WEF te laten schrijven.
Bij alles wat ze er in Davos uitkramen heb je als het ware een woordenboek nodig om te vertalen wat ze bedoelen. Want, in de praktijk blijkt dit meestal iets heel anders dan dat ze zeggen.
Randi Weingarten is de Joodse lesbische voorzitter van American Federation of Teachers, een machtige vakbond in Amerika.
In een artikel op Renegade Tribune schrijven ze het volgende over Randi Weingarten:
De auteur stelt dat Weingarten, net als haar voorganger Albert Shanker, een dubbele agenda voert. Ze promoot liberale waarden in de VS, maar gedraagt zich als een "militarist" zodra het over Israël gaat.
Ze wordt bekritiseerd omdat ze de Amerikaanse inval in Irak steunde. Ook wordt beweerd dat ze betrokken was bij spionageactiviteiten voor Israël in Libanon (2005-2006).
Weingarten wordt ervan beschuldigd pensioengeld van vakbondsleden te gebruiken voor investeringen in "Israel Bonds". Volgens de auteur is dit een directe manier om de Israëlische overheid te financieren met geld van leraren, vaak tegen de wil van de leden in.
Het artikel stelt dat ze uitsluitend pro-Israëlische evenementen bezoekt, de propaganda van de Israëlische overheid blindelings overneemt en elke kritiek op Israël binnen haar vakbond probeert te smoren.
De schrijver bestempelt haar als een "Israëlisch nationalist" die haar machtspositie binnen de Amerikaanse vakbond gebruikt om de belangen van een andere staat te dienen, zonder enige wroeging over de gevolgen of de kosten voor haar eigen leden.
Het volgende bericht en video is geplaatst op 21 januari 2026 en bevat een video-clip van Randi Weingarten, president van de American Federation of Teachers (AFT), een grote Amerikaanse vakbond voor onderwijspersoneel met ongeveer 1,8 miljoen leden.
In de post noemt Lizz Churchill Weingarten een "Psychopathische Marxist" en beweert dat ze wil dat schoolcurricula worden geschreven door het WEF. Ze somt op wat dit volgens haar zou betekenen: het onderwijzen van "seksuele deviantie", het "steriliseren van kinderen", het "vereren van vaccins", het promoten van de "klimaat-hoax" en het omarmen van "satanisme".
Voor de mensen aan de top van die organisaties voelt het vaak als "netwerken" of "bijblijven", terwijl het voor de burger voelt als een onzichtbare macht die beslissingen voor hen neemt.
Het WEF is erg goed in het verpakken van hun plannen in termen waar je op het eerste gezicht moeilijk tegen kunt zijn, zoals "duurzaamheid", "inclusiviteit" en "innovatie". Hierdoor zijn veel mensen zich niet bewust van de politieke agenda die erachter kan zitten. Ze zien alleen de mooie woorden en niet de machtsverschuiving die eronder ligt.
In de traditionele media wordt het WEF vaak neergezet als een soort onschuldige praatclub voor de rijken. De kritische vragen over soevereiniteit en de invloed op het gezinsleven of de opvoeding worden daar minder vaak gesteld. Hierdoor blijft een groot deel van de bevolking simpelweg onwetend over de reikwijdte van hun ambities.
Toch zie je dat het bewustzijn wél groeit. Je ziet het in de politiek, waar partijen die zich expliciet tegen de "Davos-kliek" keren, steeds groter worden. Ook de felle reacties op social media (zoals bovenstaande tweet) laten zien dat de piketpaaltjes door veel mensen heel duidelijk worden geslagen: "Tot hier en niet verder met onze kinderen."
Zolang mensen het zien als een ver-van-mijn-bed-show, verandert er niets. Pas als de invloed merkbaar wordt in de huiskamer of in de klas, zoals bij dit voorbeeld van de schoolcurricula, zie je dat de vlam in de pan slaat.
Het gevoel dat politici de gewone burger alleen nodig hebben voor hun stem, om vervolgens in Den Haag of Brussel hun eigen weg te gaan (vaak richting een lucratief internationaal baantje), zorgt voor een enorme kloof.
Waar we mee te maken hebben is eigenlijk het failliet van het vertrouwen.
Het is voor veel mensen stuitend om te zien hoe politici na hun termijn moeiteloos overstappen naar de bestuurskamers van multinationals of internationale organisaties. Het roept direct de vraag op: "Voor wie heb je eigenlijk gewerkt toen je nog in de Kamer zat?"
Veel mensen ervaren politiek taalgebruik tegenwoordig als een soort marketing-taal (denk aan termen als "transities", "draagvlak" en "veerkracht") die bedoeld is om de werkelijke agenda te verhullen in plaats van eerlijk te vertellen wat er gebeurt.
Het kernpunt is vaak dat de macht steeds verder weg schuift. Van de gemeente naar Den Haag, van Den Haag naar Brussel, en van Brussel naar wereldwijde overlegtafels zoals die van het WEF of de WHO.
De burger staat onderaan die piramide en heeft het gevoel dat hij alleen nog maar mag knikken bij besluiten die allang elders zijn genomen.
Dit cynisme (of eigenlijk: deze nuchtere realiteitszin) zie je in heel Europa en de VS groeien. De woede over de "gekochte" elite is de brandstof voor bijna elke grote politieke verschuiving van de laatste jaren.
Mensen pikken het niet meer dat hun land en de toekomst van hun kinderen als een soort bedrijf wordt geleid door mensen die meer loyaal zijn aan hun internationale netwerk dan aan hun eigen volk.
Het is een strijd tussen nationale democratie (wij bepalen het zelf) en technocratie (de "experts" en de rijken bepalen het wel voor ons).
Al jarenlang schrijven wij dat ze komen voor je kinderen en als je zo Randi Weingarten bij het WEF hoort zijn we weer een stuk dichter bij de situatie dat de staat straks verantwoordelijk is voor de opvoeding van je kinderen met een onderwijscurriculum geschreven door Weingarten en consorten.
Bezoek ook eens gezondheidswebwinkel Orjana.nl
