zaterdag, 17 januari 2026 10:03
De enorme hoeveelheid van 190 ton medicijnresten komt voornamelijk via de menselijke weg in het riool.Ongeveer 90% komt van mensen die thuis medicijnen gebruiken en deze via urine of ontlasting uitscheiden.
De enorme hoeveelheid van 190 ton komt voornamelijk via de menselijke weg in het riool.
Ongeveer 90% komt van mensen die thuis medicijnen gebruiken en deze via urine of ontlasting uitscheiden.
Slechts 10% is direct afkomstig uit ziekenhuizen en verpleeghuizen.
Een klein deel komt in het water doordat mensen vloeibare medicijnen door de gootsteen of het toilet spoelen.
Hoewel er 190 ton in de natuur belandt, betekent dit niet dat dit allemaal in ons drinkwater terechtkomt.
Rioolwaterzuiveringsinstallaties filteren een deel eruit, maar niet alles. Drinkwaterbedrijven halen vervolgens nog eens een aanzienlijk deel van de overgebleven resten uit het water voordat het naar de consument gaat.
Volgens het RIVM en drinkwaterbedrijven zoals Vitens is de hoeveelheid die je via kraanwater binnenkrijgt ongeveer 1000 keer lager dan een therapeutische dosis (de hoeveelheid in één pilletje).
Hoewel het drinkwater op dit moment formeel veilig is, maken experts zich wel zorgen om de toekomst.
Door de vergrijzing stijgt het medicijngebruik, waardoor de druk op de zuiveringsinstallaties toeneemt.
Bij lage waterstanden in rivieren (door droogte) worden de concentraties medicijnresten relatief hoger omdat er minder water is om ze te verdunnen.
Voor de natuur zijn de gevolgen nu al zichtbaar; medicijnresten kunnen bijvoorbeeld de voortplanting van vissen verstoren of het gedrag van waterdiertjes veranderen.
Het volledig filteren van alle medicijnresten is een enorme technische en economische uitdaging. Hoewel drinkwaterbedrijven al zeer veel verwijderen, blijven er altijd restanten achter.
Dat dit niet 100% lukt, heeft drie belangrijke oorzaken:
1. De "onverwoestbare" chemische structuur
Medicijnen zijn ontworpen om extreem stabiel te zijn. Ze moeten immers de "vijandige" omgeving van ons maagzuur overleven en lang genoeg in ons bloed blijven om hun werk te doen. Deze eigenschap maakt ze ook in de waterzuivering erg hardnekkig.
Biologische afbraak faalt: De bacteriën in reguliere rioolzuiveringen kunnen veel natuurlijke stoffen afbreken, maar herkennen complexe synthetische medicijnmoleculen vaak niet.
Oplosbaarheid: Veel medicijnen lossen perfect op in water. Ze "verstoppen" zich als het ware tussen de watermoleculen, waardoor ze makkelijker door standaardfilters glippen dan bijvoorbeeld zand of grotere vuildeeltjes.
2. De enorme variëteit aan stoffen
Er zijn duizenden verschillende soorten medicijnen (pijnstillers, antibiotica, hormonen, contrastmiddelen), die allemaal een andere chemische samenstelling hebben.
Geen "one-size-fits-all" oplossing: Een filter dat heel goed werkt tegen de pijnstiller diclofenac, werkt misschien totaal niet tegen een contrastvloeistof voor röntgenfoto's.
Omdat al deze stoffen door elkaar in het water zitten, heb je een batterij aan verschillende, dure technieken achter elkaar nodig om alles te vangen.
3. De kosten en energie
Het is technisch wel mogelijk om water nagenoeg 100% te zuiveren (bijvoorbeeld met technieken als omgekeerde osmose of ozonisatie), maar dit brengt grote nadelen met zich mee:
Deze technieken kosten gigantisch veel stroom.
Als drinkwaterbedrijven elke liter water door zulke fijnmazige filters moeten persen, zou de prijs van kraanwater flink stijgen.
Bij sommige filtertechnieken (zoals membranen) houd je een "concentraat" over: een klein beetje water met een extreem hoge concentratie gifstoffen waar je vervolgens ook weer ergens naartoe moet.
In Nederland wordt er hard gewerkt aan een zogenaamde vierde zuiveringsstap bij rioolwaterzuiveringen. Hierbij wordt bijvoorbeeld poederkool (een soort Norit) toegevoegd waar medicijnresten aan blijven plakken, of wordt ozon (gas) gebruikt om de medicijnmoleculen kapot te schieten. Hiermee kan ongeveer 80% tot 90% van de resten worden verwijderd, wat voor de veiligheid van ons drinkwater op dit moment officieel ruim voldoende is. Maar, ook dat is toekomstmuziek en dan nog blijft er een aanzienlijke hoeveelheid over.
Maar, hoe zit het dan met waterzuiveringssystemen zoals die van Phoenix?
Systemen zoals de Phoenix Gravity (een zwaartekrachtfilter met actieve kool) zijn inderdaad erg effectief in het verwijderen van medicijnresten, maar er zijn een paar belangrijke nuances om te begrijpen.
Volgens de fabrikant en onafhankelijke tests kunnen deze filters tot 99,9% van de medicijnresten (zoals antibiotica en pijnstillers) uit het kraanwater halen.
Hoe filtert de Phoenix medicijnen?
De Phoenix maakt gebruik van geactiveerde kool (vaak gemaakt van kokosnootschalen). Dit werkt als een magneet voor organische moleculen:
Medicijnresten zijn chemisch gezien organische verbindingen. De microscopisch kleine poriën in de actieve kool trekken deze moleculen aan en houden ze vast.
Lange contacttijd: Omdat het een zwaartekrachtfilter is, druppelt het water heel langzaam door het filter. Hierdoor heeft de actieve kool veel tijd om zelfs de kleinste sporen van medicijnen uit het water te "vangen".
Waarom filteren zij wel wat het waterbedrijf niet (volledig) doet?
Het lijkt tegenstrijdig: Waarom kan een filter van een paar honderd euro iets wat een miljoeneninstallatie van een waterbedrijf niet 100% doet?
Het waterbedrijf moet miljoenen liters per dag verwerken. Om alles eruit te halen, zouden ze gigantische hoeveelheden actieve kool moeten gebruiken, wat onbetaalbaar is voor de consument.
Een thuisfilter is een "polishing step". Het water is al voor een groot deel schoon als het je huis binnenkomt; de Phoenix haalt die laatste resten eruit voor de gebruiker die geen enkel risico wil nemen.
Kortom: Ja, een systeem als Phoenix is een van de beste manieren om die allerlaatste sporen van medicijnen zelf uit je drinkwater te halen.
Bezoek ook eens gezondheidswebwinkel Orjana.nl




